தEN
குறள் படி
குறள் 405 · கல்லாமை · Ignorance

Kural 405 · கல்லா ஒருவன் தகைமை தலைப்பெய்து

கல்லா ஒருவன் தகைமை தலைப்பெய்துசொல்லாடச் சோர்வு படும்.

Kallaa Oruvan Thakaimai Thalaippeydhu / Sollaatach Chorvu Patum

Behold the ignorant man who is wise in his own eyes: he will be put to shame directly he openeth his lips in an assembly.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

கல்லாத ஒருவனுடைய பெருமை, கற்றவரோடு சேர்ந்து உரையாடும்போது சோர்ந்து குன்றிவிடும்.

Meaning

The dignity of an unlearned man falters when he joins the learned in conversation.

சொற்பொருள் Word by word

கல்லா
கல்லாத
ஒருவன்
ஒருவனது
தகைமை
பெருமை, மதிப்பு
தலைப்பெய்து
கற்றாரோடு சேர்ந்து
சொல்லாட
உரையாட
சோர்வுபடும்
குன்றிக் கெடும்

விளக்கம்

கல்லாத ஒருவன் தோற்றத்தால் பெருமை பெற்றிருக்கலாம். அவனுடைய உடை, பதவி, செல்வம் ஆகியவை அவனுக்கு மதிப்பைத் தரலாம். ஆனால் கற்றவருடன் சேர்ந்து உரையாடத் தொடங்கும்போது அந்தப் பெருமை சோர்வடைந்து குன்றிவிடும் என்கிறது இந்தக் குறள். 'தகைமை' என்பது பெருமை, மதிப்பு, தகுதி ஆகியவற்றைக் குறிக்கும். 'தலைப்பெய்து' என்பது சேர்ந்து, நெருங்கி என்பதாகும்.

இது ஏன் நிகழ்கிறது? உரையாடல் ஒருவரின் மனத்தின் ஆழத்தை வெளிப்படுத்தும் கருவி. வெளித்தோற்றத்தை எளிதில் அலங்கரிக்கலாம்; ஆனால் ஆழம் இல்லாத மனம் உரையாடலில் அம்பலமாகிவிடும். அவன் சொல்லும் ஒவ்வொரு கருத்தும் கற்றவரால் ஆழமாகக் கேட்கப்பட்டுத் தொடர் கேள்விகளால் சோதிக்கப்படும். பதில் சொல்ல இயலாமல் தடுமாறும்போது அவன் பெருமை குன்றும்.

'சோர்வுபடும்' என்பது தளர்ந்து விழுவதைக் குறிக்கும். கட்டிடத்தின் அடித்தளம் இல்லாதபோது மேல்தளம் சாய்வதுபோல், கல்வி என்ற அடித்தளம் இல்லாத பெருமை உரையாடலின் சிறு தள்ளலிலேயே சாய்ந்துவிடும். சில உரையாசிரியர்கள் இதனை 'கற்றவரோடு சேர்ந்து உரையாடுவதே அவன் பெருமையை அழிக்கும்' என்று எளிமையாகவும் உரைப்பர்.

வள்ளுவர் இந்தக் குறளால் கல்லாதவன் கற்றவரைத் தவிர்க்கவேண்டும் என்று சொல்லவில்லை; மாறாக, அவன் தன் குறையை உணர்ந்து கற்கவேண்டும் என்றே தூண்டுகிறார். குறையை மறைப்பதைவிட, நிரப்புவதே நிலைத்த வழி.

இன்றைய வாழ்வில் பதவி, உடை, பேச்சாடம்பரம் ஆகியவற்றால் ஒருவர் மதிக்கப்படலாம். ஆனால் ஆழ்ந்த உரையாடல் வரும்போது உண்மையான அறிவு தெரிகிறது. அதனால் புறத்தோற்றத்தை மெருகேற்றுவதைவிட, உள்ளறிவை வளர்ப்பதே நீடித்த மதிப்பைத் தரும்.

சில மனிதர்கள் தம் தகுதியை உரத்த பேச்சால் நிரூபிக்க முயல்கின்றனர். ஆனால் உண்மையான தகுதி அமைதியாக வெளிப்படும். கற்றார் முன் உரையாடுவதே ஒருவரது தகுதியின் சோதனை. அந்தச் சோதனையில் தேறவேண்டுமானால் ஆழமான கல்வி வேண்டும். வள்ளுவர் கல்லாதவனைக் கேலி செய்யவில்லை; அவன் தன் நிலையை உணர்ந்து கல்வியை நாடவேண்டும் என்றே விரும்புகிறார்.

Explanation

An unlearned man may have gained dignity by appearance. His dress, rank and wealth may bring him respect. But this verse says that when he begins to converse with the learned, that dignity droops and fades. 'Thagaimai' means dignity, worth and fitness. 'Thalaippeythu' means joining and drawing near.

Why does this happen? Conversation is the instrument that reveals the depth of a mind. The outward show can easily be decorated, but a mind without depth stands exposed in conversation. Every opinion he states is heard closely by the learned and tested by further questions. When he stumbles for an answer, his dignity falls.

'Sorvupadum' means to sag and fall. As the upper floor leans when a building lacks a foundation, dignity that lacks the foundation of learning leans at the slightest push of conversation. Some commentators put it simply: just conversing with the learned will destroy his dignity.

By this verse Valluvar does not tell the unlearned to avoid the learned; he urges them to see their lack and learn. Filling the lack is the lasting way, rather than hiding it.

In life today a person may be respected for rank, dress and the show of speech. But when a deep conversation comes, true knowledge shows. So improving inner knowledge rather than polishing the outward look gives lasting respect.

கதை

நீல நரி

பஞ்சதந்திரத்தில் ஒரு சுவையான கதை உண்டு. ஒரு காட்டின் அருகே ஊரில் ஒரு நரி உணவு தேடிச் சென்றது. நாய்கள் துரத்தியதால் அது ஓடி, ஒரு துணி சாயம் தோய்க்கும் தொட்டிக்குள் விழுந்தது. நீலச் சாயத்தில் மூழ்கி எழுந்தபோது, அதன் உடல் முழுதும் அழகிய நீல நிறமாக மாறியிருந்தது.

நரி காட்டுக்குள் சென்றது. அதன் புதிய நிறத்தைப் பார்த்த மிருகங்கள் அச்சமடைந்தன. 'இது வானிலிருந்து வந்த வினோதமான உயிர்' என்று கருதின. நரி தன் வாய்ப்பைப் புரிந்துகொண்டது. 'நான் பிரம்மாவால் படைக்கப்பட்ட உங்கள் அரசன். என் பெயர் ககுத்ருமன்' என்று அறிவித்தது. சிங்கம், புலி, யானை அனைத்தும் அதற்குப் பணிந்தன. அது அரியணையில் அமர்ந்து ஆணையிட்டது. தன் இனமான நரிகளைத் தன் அருகே அண்டவிடாமல் துரத்தியது.

ஒரு நாள் இரவு நிலவு ஒளியில் தூரத்தில் நரிக்கூட்டம் ஊளையிடும் ஓசை கேட்டது. நீல நரியின் உள்ளுணர்வு விழித்துக்கொண்டது. தன் இனத்தின் குரலைக் கேட்டு அதனால் அடக்க முடியவில்லை. அதுவும் தலையைத் தூக்கி ஊளையிடத் தொடங்கியது. உடனே மிருகங்கள் உண்மையை உணர்ந்தன. 'இது அரசன் அல்ல, நரி' என்று புலிகளும் சிங்கங்களும் அதன்மீது பாய்ந்தன. அதன் பெருமை ஒரே ஊளையில் சிதைந்து அழிந்தது.

நீல நிறம் அதற்கு வெளித்தோற்றப் பெருமையை அளித்தது; ஆனால் அதன் பின்னால் இருந்த இயல்பு மாறவில்லை. உரையாடல் நடந்ததும் அதன் உண்மை வெளிப்பட்டது. கல்வி என்ற அடிப்படை இல்லாத பெருமை இவ்வாறு ஒரு குரலுக்கே தாங்காமல் சரிகிறது.

கற்றவரோடு உரையாடும்போதும் இதுவே நிகழ்கிறது. வெளிப்பூச்சு போன்ற பதவியும் உடையும் உரையாடலில் மறைந்துவிடுகின்றன. இந்தக் கதை சிறுவர்களுக்கு மட்டும் அல்ல; பெரியவர்களுக்கும் எச்சரிக்கை.

இந்தக் கதையின் நீதி பஞ்சதந்திரத்தில் எளிய சொற்களில் சொல்லப்படுகிறது: வேடம் ஒரு நாள் கலையும். அந்தக் கலைவு தவிர்க்க முடியாதது. எனவே வேடத்தைக் காப்பாற்றும் முயற்சியைவிட, உண்மையான தகுதியை வளர்க்கும் முயற்சியே பயனுள்ளது. நரி தன் இனத்தை வெறுத்தது; தன் இயல்பை மறுத்தது. அதனால் அதன் வாழ்வு பொய்மையின்மீது கட்டப்பட்டது. அறிவு இல்லாதவன் அறிவாளி போல நடிப்பதும் இத்தகைய பொய்மையே. உண்மையான மதிப்பு வெளிப்பூச்சில் இல்லை; அறிவு என்ற அடித்தளத்திலேயே உள்ளது.

A story

The Blue Jackal

There is an entertaining story in the Panchatantra. A jackal went to a town near a forest in search of food. Chased by dogs, it ran and fell into a vat of dye. When it rose out of the blue dye, its whole body had turned a beautiful blue.

The jackal went into the forest. Seeing its new colour, the animals were afraid. 'This is a strange being come from the sky,' they thought. The jackal understood its chance. 'I am your king, made by Brahma. My name is Kakudruma,' it announced. The lion, tiger and elephant all bowed to it. It sat on a throne and gave commands. It even drove away its own kind, the jackals, so that they should not come near.

One night in the moonlight, from a distance came the howling of a pack of jackals. The blue jackal's instinct awoke. Hearing the voice of its kin, it could not hold back. It too lifted its head and began to howl. At once the animals knew the truth. 'This is no king but a jackal,' said the tigers and lions, and sprang upon it. Its dignity broke and ended in a single howl.

The blue colour gave it outward dignity, but the nature behind it had not changed. When the sound came, its truth showed. Dignity without the base of learning falls like this at a single voice.

The same happens in conversation with the learned. The rank and dress that are like a coat of paint vanish in talk. This story is a warning not only for children but for grown people.

சிந்தனைக்கு

ஆழ்ந்த உரையாடல் ஊடுருவிப் பார்க்கக்கூடிய எந்தப் புறக்காரணிகளை (பட்டம், உடை, செல்வம், உறுதியான குரல்) நீங்கள் நம்பியிருக்கிறீர்கள்?

To reflect on

What outward things (title, dress, wealth, confident tone) do you rely on that a deep conversation might see through?