வால்மீகி இராமாயணம், ஆரணிய காண்டம்சபரி காத்திருந்து படைத்த கனிகள்
வால்மீகி இராமாயணத்தின் ஆரணிய காண்டத்திலிருந்து. மதங்க முனிவரின் ஆசிரமத்தில் சபரி என்ற முதிய தவப்பெண் வாழ்ந்தாள். அவள் குருநாதர் விண்ணுலகம் செல்லும் முன் சொன்னார்: "ஒருநாள் இராமன் இங்கே வருவான். அவனுக்குப் பணிவிடை செய்து நீயும் உயர்வு பெறுவாய்." அன்று முதல் சபரி ஆண்டுக்கணக்கில் ஒவ்வொரு நாளும் வழியைச் சுத்தம் செய்து, பம்பைக் கரையில் கிடைக்கும் கனிகளைச் சேர்த்து வைத்துக் காத்திருந்தாள்.
இறுதியில் சீதையைத் தேடி அலைந்த இராமனும் இலக்குவனும் அவள் ஆசிரமத்துக்கு வந்தனர். அவள் மகிழ்ச்சியில் கண்ணீர் விட்டு அவர்கள் பாதங்களைக் கழுவி, தான் சேர்த்து வைத்த கனிகளைப் படைத்தாள். இராமன் அன்போடு அவற்றை ஏற்றான்.
இறைவனுக்கு உகந்த உணவு அன்பால் சேர்க்கப்பட்டதே. கம்பர் தம் இராமாவதாரத்தில் சபரியின் கதையைப் பாடினார். இந்தப் பாடலில், நம்மாழ்வார் தம் கவிதையையும் இசையையும் அதே அன்போடு கண்ணனுக்கு உணவாகக் குவித்து வைப்பதைப் பாடுகிறார்.
Valmiki Ramayana, Aranya KandaThe Fruits Shabari Waited to Offer
From the Aranya Kanda of the Valmiki Ramayana. In the hermitage of the sage Matanga lived an aged woman ascetic named Shabari. Before her teacher left for the heavens he told her: 'One day Rama will come here. Serve him, and you too will attain the highest.' From then on, for years, Shabari swept the path every day and gathered fruits from the banks of the Pampa, and waited.
At last Rama and Lakshmana, wandering in search of Sita, came to her hermitage. Weeping with joy, she washed their feet and offered the fruits she had gathered, and Rama accepted them with love.
The food dear to God is food gathered with love. Kambar sang Shabari's story in his Iramavataram. In this verse he sings of Nammalvar heaping up his verse and music with the same love, as food for Krishna.
