Saraswathi Andhadhi 11 · ஒருத்தியை யொன்றுமி லாவென் மனத்தினும் வந்துதன்னை

பாடல் 11 · சரஸ்வதி அந்தாதி · கம்பர்

ஒருத்தியை யொன்றுமி லாவென் மனத்தினும் வந்துதன்னைஇருத்தியை வெண்கமலத் திப்பாளை யெண்ணெண் கலைதோய்கருத்தியை யைம்புலனுங் கலங்காமற் கருத்தை யெல்லாம்திருத்தியை யான்மற வேன்றிசை நான்முகன் தேவியையே.

Oruththiyai yonrumi laaven manaththinum vanthuthannai / Iruththiyai venkamalath thippaalai yennen kalaithoay / Karuththiyai yaimpulanung kalangkaamar karuththai yellaam / Thiruththiyai yaanmara vaenrisai naanmukan thaeviyaiyae.

பொருள்

ஒப்பற்றவளை; ஒரு தகுதியும் இல்லாத என் மனத்திலும் வந்து தன்னை இருத்திக்கொண்டவளை; வெண்டாமரையில் வீற்றிருப்பவளை; அறுபத்து நான்கு கலைகளிலும் தோய்ந்த கருத்து உடையவளை; ஐம்புலன்களும் கலங்காதபடி என் எண்ணங்களை எல்லாம் திருத்தியவளை; நான்முகனின் தேவியை நான் மறக்கமாட்டேன்.

Meaning

The peerless one, who came and settled herself even in my mind, which had nothing worthy in it; she who sits on the white lotus; she whose thought is steeped in the sixty-four arts; she who set all my thoughts right so that my five senses are no longer in turmoil; the consort of four-faced Brahma: her I will never forget.

சொற்பொருள் Word by word

ஒருத்தி: the peerless one
ஒன்றும் இலா மனம்: a mind with nothing in it, no merit
இருத்தியை: she who seated herself
இருப்பாள்: she who sits
கலை தோய் கருத்தி: she whose thought is steeped in the arts
ஐம்புலன்: the five senses
கலங்காமல்: without turmoil
திருத்தியை: she who set right
மறவேன்: I will not forget
நான்முகன் தேவி: consort of four-faced Brahma

விளக்கம்

இந்தப் பாடலின் இதயம் "ஒன்றும் இலா என் மனத்தினும் வந்து" என்ற சொற்கள். கலைமகள் தகுதி பார்த்து வருவதில்லை. ஒன்றுமில்லாத, வெறுமையான மனத்திலும் அவள் தானாகவே வந்து அமர்கிறாள். அது அவள் கருணை.

வந்த பிறகு அவள் செய்வது "திருத்துவது". ஐம்புலன்களும் ஆசைகளால் அலைக்கழிக்கும் மனத்தை அமைதிப்படுத்தி, எண்ணங்களை நேராக்குகிறாள். உண்மையான கல்வி தகவல்களைச் சேர்ப்பது மட்டுமல்ல; மனத்தைச் சீர்படுத்துவதும் ஆகும். அப்படிச் செய்தவளை எப்படி மறக்க முடியும்? அதனால் "யான் மறவேன்".

Explanation

The heart of this verse is the phrase 'even into my mind, which had nothing'. The Goddess does not come only to those who deserve her. Into an empty mind with nothing to offer she comes of her own accord and sits down. That is her compassion.

What she does once she arrives is 'thiruththudhal', setting right. She calms a mind tossed about by the desires of the five senses and straightens its thoughts. True learning is not only gathering facts; it is putting the mind in order. How could one forget the one who did this? Hence 'yaan maraven', I will never forget.

வோபதேவர் பற்றிய மரபுக் கதை

கிணற்றுக் கல்லில் கயிறு பதித்த தடம்

பழைய மரபுக் கதையிலிருந்து. பதின்மூன்றாம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்த வடமொழி இலக்கண அறிஞர் வோபதேவர் சிறுவயதில் படிப்பில் மிகவும் பின்தங்கியிருந்தார். குருகுலத்தில் எவ்வளவு சொல்லிக் கொடுத்தாலும் அவர் மனத்தில் எதுவும் நிற்கவில்லை. மற்ற மாணவர்கள் கேலி செய்தனர். மனம் உடைந்த அவர் படிப்பைவிட்டு ஓடிப்போனார்.

வழியில் ஒரு கிணற்றடியில் களைத்து அமர்ந்தார். அங்கே பெண்கள் தண்ணீர் இறைத்துக்கொண்டிருந்தனர். கிணற்றின் கல் விளிம்பில் ஆழமான பள்ளங்கள் இருப்பதைக் கண்டார். "இவை எப்படி வந்தன?" என்று கேட்டார். "மென்மையான கயிறு நாள்தோறும் உரசி உரசிக் கல்லிலேயே தடம் பதித்தது" என்றனர்.

வோபதேவர் திகைத்தார்: "மென்மையான கயிறு கடினமான கல்லைத் தேய்க்க முடியுமானால், இடைவிடாத முயற்சி என் மந்தமான மனத்தையும் மாற்றாதோ?" அவர் திரும்பிச் சென்று பொறுமையோடு கற்றார். கலைமகளை வழிபட்டார். பின்னாளில் "முக்தபோதம்" என்ற இலக்கண நூலை எழுதிய பெரும் அறிஞரானார். "ஒன்றும் இலா மனத்திலும்" கலைமகள் வந்து அமர்வாள் என்பதற்கு இது ஒரு சான்று.

Traditional tale of the grammarian Vopadeva

The Groove the Rope Wore in the Stone

From an old traditional tale. Vopadeva, the thirteenth-century Sanskrit grammarian, was very slow at his studies as a boy. However much he was taught at the gurukula, nothing stayed in his mind. The other pupils mocked him, and heartbroken, he ran away from his lessons.

On the way he sat down, tired, beside a well where women were drawing water. He noticed deep grooves worn into the stone rim of the well and asked how they had come. 'The soft rope, rubbing day after day, has cut its track into the stone,' they told him.

Vopadeva was struck: 'If a soft rope can wear away hard stone, will not unbroken effort change even my slow mind?' He went back and studied with patience, and he worshipped the Goddess of learning. In later years he became a great scholar and wrote the grammar called Mugdhabodha. It is one proof that the Goddess will come and sit 'even in a mind with nothing in it'.

சிந்தனைக்கு

உங்களுக்குக் கடினமாகத் தோன்றும் ஒன்றை, நாள்தோறும் சிறிது சிறிதாக மென்மையாகத் தொடர்ந்தால் என்ன ஆகும்?

To reflect on

What feels too hard for you? What might happen if you kept at it gently, a little every day?