Kural 818 · ஒல்லும் கருமம் உடற்று பவர்கேண்மை

வீட்டுக் கொலுவும் தடையும்

நவராத்திரி நாட்களில் சென்னையின் ஒரு தெருவில் லலிதா தன் வீட்டில் கொலு வைக்க விரும்பினாள். அவள் இளமையிலிருந்தே கொலு வைக்க ஆசைப்பட்டவள். தன் வீட்டில் இடம் குறைவு என்றாலும், இருக்கும் இடத்தில் அழகாக ஏழு படிகள் அமைக்கத் திட்டமிட்டாள். தன் பாட்டியின் பழைய பொம்மைகளைச் சேகரித்தாள். புதிய பொம்மைகள் வாங்கினாள்.

அவளது தோழி மாலா முதலில் அன்போடு பேசினாள். ஆனால் நாள் செல்லச் செல்லக் கொலுவுக்கான ஒவ்வொரு முயற்சியையும் குறை கூறத் தொடங்கினாள். "ஏழு படி வைக்க இடம் எங்கே இருக்கிறது? இது நடக்காது" என்றாள். "பொம்மைகள் விலை அதிகம்; வீண் செலவு" என்றாள். "உன்னால் இவ்வளவு பேருக்கு உபசாரம் செய்ய முடியுமா?" என்றாள். ஒவ்வொரு நாளும் லலிதாவின் ஆர்வம் குறைந்தது.

லலிதா மாலாவிடம் வாக்குவாதம் செய்யவில்லை. "நீ சொல்வதையும் யோசிக்கிறேன்" என்று சிரித்துக்கொண்டே சொன்னாள். ஆனால் அதன் பிறகு தன் திட்டங்களைப் பற்றி மாலாவிடம் சொல்வதைக் குறைத்தாள். மாலை நேரத்தில் வழக்கமாகச் சந்திக்கும் நேரத்தை மெல்ல மெல்ல மாற்றினாள். கொலு தயாரிக்கும் நாள்களில் தன் அம்மாவையும் அண்டை வீட்டு மூதாட்டியையும் உதவிக்கு அழைத்தாள்.

நவராத்திரியின் ஒன்பது நாளும் லலிதாவின் வீட்டில் விழா நிறைந்தது. தெருப் பெண்கள் எல்லோரும் வந்து பாடினர். குழந்தைகள் வேடமிட்டு வந்தனர். லலிதா ஒவ்வொருவருக்கும் வெற்றிலை பாக்கு, குங்குமம் கொடுத்தாள். ஒவ்வொரு நாளும் மாலா வந்து ஏதேனும் உதவி செய்தாள். விஜயதசமி அன்று லலிதா அவளுக்குத் தன் கையால் ஒரு புடவை கொடுத்தாள்.

நவராத்திரி முதல் நாள் லலிதாவின் வீட்டில் அழகான ஏழு படிக் கொலு மலர்ந்தது. தெருவில் எல்லோரும் வந்து பார்த்தனர். மாலாவும் வந்தாள். வெட்கத்தோடு, "அழகாக இருக்கிறது" என்றாள். லலிதா எந்தக் கசப்பையும் காட்டாமல், "வா, சுண்டல் எடுத்துக்கொள்" என்றாள்.

லலிதா சொன்னாள்: "தடையைக் கண்டு கோபப்பட்டிருந்தால் இந்தக் கொலு இவ்வளவு அழகாக நடந்திருக்காது. அமைதியாக நழுவ விட்டதால் என் மனம் அமைதியோடு இருந்தது." அந்த அமைதியே அவள் செய்கையின் அழகாயிற்று.

பின்னாளில் லலிதா தன் மகளிடம் சொன்னாள்: "நம் காரியத்துக்குத் தடை சொல்பவர்களிடம் சண்டை போடாதே. அவர்களை நழுவ விடு. நம் வேலை பேசும்."

The Navaratri Golu

During the days of Navaratri, in a street in Chennai, Lalitha wished to set up a golu in her house. She had longed to do so from her youth. Though her house was small, she planned to arrange seven steps beautifully in the space she had. She collected her grandmother's old dolls and bought new ones.

Her friend Mala at first spoke lovingly. But as days passed she began to find fault with every effort for the golu. "Where is the space for seven steps? This will not happen," she said. "The dolls are costly; it is a waste," she said. "Can you host so many people?" she said. Day by day Lalitha's enthusiasm diminished.

Lalitha did not argue with Mala. "I'll think about what you say," she said with a smile. But after that she told Mala less about her plans. She slowly changed the time of their usual evening meetings. In the days of preparing the golu she called her mother and an elderly neighbour to help.

On the first day of Navaratri a beautiful seven-step golu bloomed in Lalitha's house. Everyone in the street came to see. Mala came too, and said shyly, "It is beautiful." Lalitha, showing no bitterness, said, "Come, take some sundal."

Later Lalitha told her daughter, "Do not quarrel with those who obstruct our work. Let them slip away. Our work will speak."