நிலையாமை

யக்ஷ பிரச்னமும் உலகின் பேராச்சரியமும்

மகாபாரதத்தின் வனபர்வம் யக்ஷ பிரச்னம் என்ற புகழ்பெற்ற நிகழ்ச்சியைச் சொல்கிறது. பாண்டவர்கள் வனவாசத்தில் இருந்த காலத்தில், ஒரு நாள் தாகம் மிகுந்து இளைப்பாறும்போது, நகுலன் நீர் தேடிச் சென்று ஒரு தடாகத்தைக் கண்டான். அங்கே ஒரு குரல், 'என் கேள்விகளுக்கு விடை சொல்லாமல் நீரைக் குடிக்காதே' என்று எச்சரித்தது. தாகத்தால் மனம் தவித்த நகுலன் அதை மதிக்காமல் நீர் அருந்தினான்; உடனே விழுந்தான். சகாதேவன், அர்ஜுனன், பீமன் ஆகியோரும் ஒருவர் பின் ஒருவராகச் சென்று இதே நிலையை அடைந்தனர்.

கடைசியில் யுதிஷ்டிரர் வந்தார். சகோதரர்கள் நால்வரும் உயிரற்றவர் போல் கிடப்பதைக் கண்டு துயரத்தில் ஆழ்ந்தார். அப்போது யக்ஷன் தன் கேள்விகளைக் கேட்டான். அவற்றுள் ஒன்று: 'உலகில் மிகப் பெரிய ஆச்சரியம் எது?' யுதிஷ்டிரர் பதில் சொன்னார்: 'நாள்தோறும் எண்ணற்ற உயிர்கள் எமனுலகம் செல்கின்றன. எஞ்சியவர்கள் தாம் என்றும் வாழ்வோம் என்று எண்ணுகிறார்கள். இதைவிடப் பெரிய ஆச்சரியம் என்ன?'

அந்தப் பதில் யக்ஷனை மகிழ்வித்தது. ஆனால் அதைவிடவும் அவனைக் கவர்ந்தது, அறத்தின் மீது யுதிஷ்டிரருக்கு இருந்த பிடிப்பு. ஒரு சகோதரனை மட்டும் உயிர்ப்பிக்க வரம் தருவதாகக் கூறியபோது, தம் சிற்றன்னை மாத்ரியின் மகனான நகுலனை யுதிஷ்டிரர் வேண்டினார் என்று மரபு கூறுகிறது; தம் தாய் குந்தியின் மகன்களான பீமனையோ அர்ஜுனனையோ அவர் கேட்கவில்லை. குந்தியின் மகன் ஒருவர் உயிரோடிருக்கிறார்; மாத்ரியின் மகனும் ஒருவர் உயிரோடிருக்க வேண்டும் என்பது அவர் வாதம். அந்த நேர்மையில் மனம் நெகிழ்ந்த யக்ஷன் நால்வரையும் உயிர்ப்பித்தான்.

அந்த யக்ஷன் தர்ம தேவனே, யுதிஷ்டிரரின் தந்தை என்று மரபு சொல்கிறது.

இக்கதை நிலையாமை அதிகாரத்தின் மையச் செய்தியை ஒரே வரியில் தருகிறது. 'நெருநல் உளனொருவன் இன்றில்லை என்னும் பெருமை உடைத்திவ் வுலகு' என்று குறள் சொல்வதையே பாண்டவர் அனுபவத்தால் அறிந்தனர். நேற்று வரை உடன் இருந்த சகோதரர்கள் ஒரு கணத்தில் விழுந்தனர். மரணம் எப்போதும் அருகிலிருக்கிறது என்பதை உணர்ந்தவரே அறத்தைத் தாமதிக்காமல் காப்பார்.

யக்ஷனின் பிற கேள்விகளும் இதே பாதையில் செல்கின்றன என்று மரபு கூறுகிறது. 'எது வழி?' என்று கேட்டபோது, வாதங்கள் பலவாறாக இருக்கின்றன, மறைகள் வேறுபடுகின்றன, முனிவர்கள் கருத்துகள் ஒன்றல்ல, அறத்தின் உண்மை குகையில் மறைந்துள்ளது, ஆகவே பெரியோர் சென்ற வழியே வழி என்று யுதிஷ்டிரர் விடையளித்ததாக மகாபாரதம் சொல்கிறது. இப்பதில் அறத்தைத் தனியாகப் புரிந்துகொள்வதைவிடப் பெரியோரின் அனுபவத்தைப் பின்பற்றுவது பாதுகாப்பு என்ற செய்தியைத் தருகிறது.

இக்கதையை நிலையாமையோடு இணைத்து நாம் சிந்திக்க வேண்டும். தாகம் என்பது அன்றாட உடல் தேவை; அதை நிறைவேற்றச் சென்றவர்களுக்கே மரணம் எதிர்ப்பட்டது. நாளை என்ற நம்பிக்கையில் நாம் பல கடமைகளைத் தள்ளிப்போடுகிறோம்; ஆனால் அந்த நாள் நமக்கு உறுதி செய்யப்பட்டதன்று. யுதிஷ்டிரரின் அமைதியும் தெளிவும் அதனாலேயே பெருமைக்குரியவை. அவர் நிலைமையின் உண்மையை ஏற்றார்; அதே நேரம் அறத்தைக் கைவிடவில்லை.

இன்றும் கோயில் திருவிழாக்களிலும் கதாகாலட்சேபங்களிலும் இந்தக் கேள்வி பதில் சொல்லப்படுகிறது. அதைக் கேட்பவர்கள் ஒரு கணம் தம் வாழ்வின் நிலையாமையை எண்ணி, மௌனமாகிறார்கள். குறளின் செய்தியும் அதுவே: உணர்வு பிறக்கும் அந்தக் கணம்தான் அறம் தொடங்கும் கணம்.

யுதிஷ்டிரரின் இந்தப் பதிலை நம் முன்னோர் 'உலகின் பேராச்சரியம்' என்று போற்றினர். ஏனெனில், மரணம் நம் கண்முன் அன்றாடம் நிகழ்கிறது; இருந்தும் அது நமக்கு நிகழாது என்று நம் மனம் தன்னை ஏமாற்றிக்கொள்கிறது. அந்த ஏமாற்றத்தை உடைப்பதே இந்தக் கேள்வியின் நோக்கம். ஒருவன் இதை உணர்ந்த கணமே அவன் சினத்தையும் பகையையும் பேராசையையும் சிறியவையாகக் காண்கிறான். வாழ்நாள் குறுகியது என்ற அறிவு, உடனிருப்பவர்களிடம் அன்பு காட்டுவதற்கான அவசரத்தையும் தருகிறது.

யக்ஷனின் கேள்வியும் யுதிஷ்டிரரின் விடையும் பின்வந்த தலைமுறைகளிடம் இன்றும் உயிர்ப்புடன் இருப்பதற்குக் காரணம், அது எல்லா மனிதருக்கும் பொருந்தும் என்பதே. செல்வரும் வறியவரும், அறிஞரும் எளியவரும் இக்கேள்விக்கு முன் ஒன்றாக நிற்கின்றனர்.

நகுலன் முதலிலேயே எச்சரிக்கையைக் கேட்டிருந்தால் இத்துயரம் நேர்ந்திருக்காது என்று நாம் எண்ணலாம். ஆனால் தாகம் என்ற அவசரம் அறிவைத் திரையிடுகிறது என்பதே இங்கே பாடம். நிலையாமையை உணர்ந்தவன் அவசரத்திலும் நிதானமாக இருக்கிறான்; ஏனெனில் எது அவசியம், எது அவசரம் என்பதை அவன் பிரித்தறிகிறான்.

The Yaksha's Questions and the Greatest Wonder

The Vana Parva of the Mahabharata tells the famous episode of the Yaksha's questions. During the exile of the Pandavas, one day, tired and thirsty, Nakula went to look for water and found a lake. A voice warned him: "Do not drink the water before you answer my questions." Mad with thirst, Nakula ignored it and drank; he fell at once. Sahadeva, Arjuna and Bhima went one after another and met the same end.

Last came Yudhishthira. Seeing his four brothers lying as if lifeless, he was plunged in grief. Then the Yaksha put his questions. One of them was: "What is the greatest wonder in the world?" Yudhishthira answered: "Day after day countless beings go to the abode of Yama. Those who remain think they will live forever. What could be a greater wonder than this?"

That answer pleased the Yaksha. But what impressed him even more was Yudhishthira's hold on dharma. When he offered to revive one brother as a boon, tradition says Yudhishthira asked for Nakula, the son of Madri, the second wife of his father, and not for Bhima or Arjuna, sons of his own mother Kunti. His argument was that both mothers should receive equal justice. Moved by this fairness, the Yaksha revived all four.

Tradition says the Yaksha was Dharma himself, the father of Yudhishthira.

This tale gives the central message of the chapter in one line. What the couplet says, "The world has the greatness that one who lived yesterday is gone today," the Pandavas learned by experience. Brothers who had been alive till a moment ago fell in an instant. Only one who knows that death is always near will guard dharma without delay.

The Yaksha's other questions go the same way, tradition says. When asked, "What is the path?", Yudhishthira is said in the Mahabharata to have answered that arguments are many, the scriptures differ, the sages do not agree, the truth of dharma lies hidden as if in a cave, and therefore the path is the one that great people have walked. The reply carries the message that, rather than understanding dharma alone, following the experience of the great is safer.

We should think of this story together with impermanence. Thirst is an everyday bodily need; those who went to satisfy it met death. In the hope of tomorrow we put off many duties, but that tomorrow is not guaranteed to us. Yudhishthira's calm and clarity are admirable for just this reason. He accepted the truth of the situation, yet did not give up dharma.

Even today this question and answer are recited in temple festivals and in storytelling sessions. Those who hear it fall silent for a moment, thinking of the impermanence of their own lives. The message of the couplet is the same: the moment the realisation is born is the moment dharma begins.