Kural 339 · உறங்கு வதுபோலுஞ் சாக்காடு உறங்கி

நசிகேதனும் எமனும்

கடோபநிடதம் நசிகேதன் என்ற சிறுவனின் கதையைச் சொல்கிறது. அவன் தந்தை வாஜஸ்ரவஸ் ஒரு வேள்வியில் தன் பொருள்களை எல்லாம் தானம் செய்தார். ஆனால் அவர் தந்த பசுக்கள் முதிர்ந்து பால் தராதவை என்பதை நசிகேதன் கண்டான். தந்தையின் தானம் முழுமையற்றது என்று உணர்ந்து, 'என்னை யாருக்குத் தரப்போகிறீர்கள்?' என்று கேட்டான். சினத்தில் தந்தை, 'உன்னை எமனுக்குத் தருவேன்' என்றார் என்று உபநிடதம் கூறுகிறது.

நசிகேதன் தந்தையின் சொல்லை மதித்து எமனின் வீட்டுக்குச் சென்றான். எமன் அங்கு இல்லை. மூன்று இரவுகள் அவன் உணவின்றி வாசலில் காத்திருந்தான். எமன் திரும்பி வந்து, வீட்டுக்கு வந்த விருந்தினரை உபசரிக்காத குறைக்காக மூன்று வரங்களைத் தருவதாகக் கூறினான்.

முதல் வரத்தால் தந்தையின் சினம் தணிய வேண்டும் என்றும், இரண்டாம் வரத்தால் வேள்வித் தீயைப் பற்றிய அறிவு வேண்டும் என்றும் அவன் கேட்டான். மூன்றாம் வரத்தில், 'மரணத்துக்குப் பின் ஒருவன் இருக்கிறானா, இல்லையா?' என்ற கேள்வியைக் கேட்டான். எமன் அது மிக நுட்பமான உண்மை என்று கூறி, செல்வம், நீண்ட ஆயுள், இன்பங்களை வழங்குவதாகக் கூறி அவனைத் திசை திருப்ப முயன்றான். நசிகேதன் மறுத்தான்.

அவன் உறுதியைக் கண்டு எமன் மகிழ்ந்து, ஆன்மா பிறப்பதும் இறப்பதும் இல்லை, அது உடல் அழிந்தபோதும் அழிவதில்லை என்று உபதேசித்ததாக உபநிடதம் கூறுகிறது.

இக்கதையில் மரணம் அஞ்சத்தக்க முடிவாகக் காட்டப்படவில்லை; அதைக் கற்றுக்கொள்ளும் ஒரு பாடமாகவே காட்டப்படுகிறது. 'உறங்குவது போலுஞ் சாக்காடு உறங்கி விழிப்பது போலும் பிறப்பு' என்ற குறளின் நம்பிக்கை இதற்கு இணையாக நிற்கிறது.

இந்த உபநிடதக் கதை பற்றி மரபு சொல்லும் ஒரு நுட்பம், எமன் நசிகேதனுக்கு அளித்த சோதனை. செல்வம், நீண்ட வாழ்வு, இன்பம் அனைத்தையும் அவன் மறுத்தான். மரணத்தின் உண்மையை அறிவதே அவற்றைவிட மேலானது என்று அவன் கருதினான். சிறுவனாக இருந்தும் அவன் தெளிவு கண்டு எமனே வியந்தான் என்று உபநிடதம் கூறுகிறது.

மரணத்தைப் பற்றிப் பேசுவதே தவிர்க்கப்படும் இக்காலத்தில், ஒரு சிறுவன் அதன் பொருளை நேரடியாகக் கேட்டுக் கற்றது நமக்கு ஒரு முன்மாதிரி. அறிவு பிறக்கும் இடம் அச்சமின்றி கேள்வி கேட்கும் மனம் என்பது இதன் பாடம். குறளும் அதே தெளிவை எளிய உவமையால் தருகிறது.

அன்றாடம் இரவில் உறங்கச் செல்லும் நாம், அன்றைய நாளில் செய்த நன்மை தீமைகளை எண்ணி, நாளை புதிய விழிப்பாகத் தொடங்கலாம். இந்தப் பழக்கம் மரணம் பற்றிய அச்சத்தைக் குறைத்து, வாழ்வைத் தூய்மைப்படுத்தும்.

Nachiketa and Yama

The Katha Upanishad tells the story of a boy named Nachiketa. His father Vajashravasa gave away all his possessions in a sacrifice. But Nachiketa saw that the cows he gave were old and gave no milk. Feeling that his father's gift was incomplete, he asked, "To whom will you give me?" In anger, the Upanishad says, his father replied, "I give you to Yama."

Honouring his father's word, Nachiketa went to Yama's house. Yama was not there. For three nights he waited at the door without food. Yama returned and, to make amends for failing to honour a guest at his house, offered three boons.

With the first boon he asked that his father's anger be calmed; with the second, knowledge of the sacrificial fire. With the third he asked the question, "After death, does a person exist or not?" Yama said it was a very subtle truth, and tried to turn him aside by offering wealth, long life and pleasures. Nachiketa refused.

Seeing his resolve, Yama was pleased and taught, the Upanishad says, that the self is not born and does not die, and is not destroyed when the body is destroyed.

In this tale death is not shown as a fearful end; it is shown as a lesson to be learned. The hope in the couplet "Death is like sleep and birth is like waking" stands alongside it.