தEN
குறள் படி
குறள் 828 · கூடா நட்பு · Unreal Friendship

Kural 828 · தொழுதகை யுள்ளும் படையொடுங்கும் ஒன்னார்

தொழுதகை யுள்ளும் படையொடுங்கும் ஒன்னார்அழுதகண் ணீரும் அனைத்து.

Thozhudhakai Yullum Pataiyotungum Onnaar / Azhudhakan Neerum Anaiththu

Even in his joined hands thy enemy will have a weapon concealed: nor put thou more faith in his tears.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

பகைவர் தொழுது கூப்பிய கைகளுக்குள்ளும் ஆயுதம் மறைந்திருக்கும்; அவர்கள் அழுது சிந்திய கண்ணீரும் அத்தகையதே.

Meaning

Within the folded hands of an enemy a weapon may lie hidden; the tears he sheds are of the same kind.

சொற்பொருள் Word by word

தொழுத
joined in salutation
கை
hands
உள்ளும்
even within
படை
weapon
ஒடுங்கும்
lies hidden
ஒன்னார்
enemies
அழுத
wept
கண்ணீரும்
tears too
அனைத்து
are of the same kind

விளக்கம்

இந்தக் குறள் பகைவரின் இரண்டு பெரிய நடிப்புகளை எச்சரிக்கிறது: வணங்குதல், அழுதல். பொதுவாக இரு கைகளையும் கூப்பித் தொழுவது பணிவின் அடையாளம்; கண்ணீர் சிந்துவது துயரத்தின் அடையாளம். இவ்விரண்டையும் கண்டால் உள்ளம் இரங்குவது மனித இயல்பு. பகைவன் இந்த இரக்கத்தையே தன் ஆயுதமாக்கிக் கொள்கிறான். தொழுத கைகளுக்குள் உடைவாளை மறைத்துக் கொண்டிருப்பவன் முதலில் வணங்கி நம்மைக் கவனக்குறைவில் ஆழ்த்துகிறான்; பிறகு தக்க நேரத்தில் அடிக்கிறான். 'படை ஒடுங்கும்' என்பது ஆயுதம் வெளியே தெரியாமல் உள்ளே பதுங்கி இருப்பதைக் குறிக்கிறது.

'அழுத கண்ணீரும் அனைத்து' என்ற பகுதி வணக்கத்தைப் போலவே கண்ணீரும் ஒரு போலி ஆயுதமாகலாம் என்கிறது. பரிமேலழகர் முதலிய உரையாசிரியர்கள் இதைப் பகைவன் தோல்வியடைந்தபோதோ சிக்கிக்கொண்டபோதோ சிந்தும் கண்ணீர் என்று கொள்கின்றனர்; அவன் அழுதது வருந்தியதால் அல்ல, தப்பிக்கும் வழியாகவே என்பது அவர்கள் கருத்து. சிலர் இதை 'கண்ணீரும் அவ்வாறே படை மறைந்தது' என்று விளக்குகின்றனர். எவ்வாறாயினும் கருத்து ஒன்றே: புறக்கோலத்தை மட்டும் கண்டு மயங்கக் கூடாது.

இது எல்லா வணக்கத்தையும் எல்லாக் கண்ணீரையும் சந்தேகிக்கச் சொல்லும் குறள் அல்ல. நம்மால் பகை என்று அறியப்பட்டவர், அல்லது முன்பு தீங்கு செய்தவர், திடீரென வணங்கி அழும்போது மட்டுமே இந்த எச்சரிக்கை பொருந்தும். உண்மையான வருத்தம் காலப்போக்கில் செயலில் தன்னை நிரூபிக்கும்; போலி வருத்தம் கண்ணீரோடு நின்றுவிடும்.

இன்றும் ஏமாற்றுபவர்கள் பணிவையும் கண்ணீரையும் கருவியாகக் கொள்கிறார்கள். கடன் வாங்கி ஏய்ப்பவர், பதவிக்காகக் காலில் விழுபவர், பழி வாங்கக் காத்திருப்பவர் ஆகியோர் முதலில் இரங்க வைக்கவே முயல்கின்றனர். அந்நேரத்தில் இரக்கம் காட்டினாலும் விழிப்பை இழக்காமல், வாக்குறுதியை எழுத்தில் பெற்றுக்கொள்ளுதல், முக்கிய அதிகாரங்களைக் கொடுக்காமல் இருத்தல் போன்ற எச்சரிக்கைகளுடன் நடப்பதே அறிவுடைமை.

ஆகவே வள்ளுவர் இரக்கத்தைத் தடுக்கவில்லை; இரக்கத்துடன் அறிவும் துணை நிற்க வேண்டும் என்கிறார்.

Explanation

This verse warns against the two great performances of an enemy: bowing and weeping. Joining both hands in salutation is the sign of humility, and shedding tears is the sign of grief. When we see either, it is human nature to soften. The enemy turns this very softness into his weapon. The man who hides a dagger within his folded hands first bows to lull us into carelessness, and then strikes at the proper moment. 'Padai odungum' means that the weapon does not show but lurks inside.

The phrase 'azhudha kanneerum anaiththu' says that tears, like the salutation, may be a false weapon. Parimelazhagar and other commentators take these as the tears an enemy sheds when he is defeated or cornered; he weeps not out of regret but as a way of escape. Some explain the line as meaning that the tears too conceal the weapon in the same way. Either way the point is one: do not be taken in by the outward show alone.

This verse does not ask us to doubt every bow and tear. The warning applies when someone known as an enemy, or someone who has harmed us before, suddenly bows and weeps. Real sorrow will prove itself in later action, whereas false sorrow stops at tears.

Today too deceivers use humility and weeping. The one who borrows and cheats, the one who falls at the feet for a post, and the one who waits for revenge all try first to move our pity. We may show compassion at that moment, but wisdom is to keep alert, take the promise in writing and avoid handing over key authority.

கதை

அரக்கு மாளிகை

மகாபாரதத்தின் ஆதி பருவத்தில் ஒரு காட்சி வருகிறது. திருதராஷ்டிரனின் மகன் துரியோதனன் பாண்டவர்களைத் தன் அரசுரிமைக்கு ஆபத்து என்று எண்ணினான். அவர்களை நேரடியாக எதிர்க்க முடியாததால் வாரணாவதம் என்ற ஊருக்கு அனுப்பத் திட்டமிட்டான். அங்கே திருவிழா நடப்பதாகவும், அவர்கள் சென்று மகிழ்ந்து வரலாம் என்றும் அன்பாகப் பேசினான். ஊருக்குச் சென்றபின் தங்குவதற்காக ஓர் அழகிய மாளிகையை அமைக்கும் பொறுப்பை புரோசனன் என்ற சிற்பியிடம் ஒப்படைத்தான்.

புரோசனன் பாண்டவர்கள் வந்தபோது கைகூப்பி வணங்கி, மிக்க பணிவோடு வரவேற்றான். "உங்களுக்காகவே இந்த மாளிகையைக் கட்டினேன். எந்தக் குறையும் இருக்காது" என்று இனிமையாகப் பேசினான். அவன் வணக்கமும் வரவேற்பும் உண்மை போலவே தோன்றின. ஆனால் அந்த மாளிகை அரக்கு, நெய், சணல், மூங்கில் போன்ற எளிதில் தீப்பற்றும் பொருள்களால் கட்டப்பட்டிருந்தது. அவன் கைகூப்பிய வணக்கத்தின் உள்ளே இரவில் தீயிடும் திட்டம் மறைந்திருந்தது.

அஸ்தினாபுரத்தை விட்டுப் புறப்படும் முன் விதுரர் தருமரிடம் ஒரு புதிர் மொழியில் எச்சரித்தார். "காட்டுத்தீ புல்லையும் மரத்தையும் எரிக்கும்; ஆனால் வளை தோண்டும் எலி தப்பிக்கும்" என்றார். புத்திக்கூர்மையுள்ள தருமர் அதன் பொருளைப் புரிந்துகொண்டார். விதுரர் அனுப்பிய ஒரு சுரங்கம் தோண்டுபவரின் உதவியுடன் பாண்டவர்கள் மாளிகைக்குள் இருந்தே ஒரு சுரங்கப் பாதையை ரகசியமாக அமைத்தனர். அவர்கள் புரோசனனின் வணக்கத்தை நம்பவில்லை; ஆனால் அவனுக்கு எந்தச் சந்தேகமும் வராதபடி இயல்பாகப் பழகினர்.

ஒரு நாள் இரவு பீமன் தானே மாளிகைக்குத் தீ வைத்தான். புரோசனன் உள்ளே இருந்தபோது தீ பரவியது. பாண்டவர்களும் குந்தியும் சுரங்கம் வழியாகத் தப்பி வெளியேறினர். தொழுத கைக்குள் ஆயுதம் ஒடுங்கும் என்பதை அறிந்தவர்கள் உயிர் பிழைத்தனர் என்பதே இக்கதையின் பாடம்.

இந்த நிகழ்வு பாண்டவர்கள் தமது வாழ்நாளில் எதிர்கொண்ட முதல் பெரிய சதியாகும். அவர்களது தப்புதல் அவர்களின் நம்பிக்கையற்ற பணிவுக்கு அல்ல; விதுரரின் எச்சரிக்கைக்கும் அவர்களது விழிப்புக்கும் கிடைத்த பரிசு. வணங்கும் கைக்குள் ஆயுதம் இருக்கலாம் என்ற குறளின் உண்மை இங்கே நெருப்பாக வெளிப்படுகிறது. புரோசனன் முடிவில் தன் வஞ்சனைக்குத் தானே பலியானான் என்பது நீதிக் கதையின் இயல்பான முடிவு. தீமை செய்ய முனைபவர் அதன் விளைவை முதலில் தானே சந்திக்கிறார்.

A story

The House of Lac

In the Adi Parva of the Mahabharata there is a famous episode. Duryodhana, son of Dhritarashtra, saw the Pandavas as a danger to his claim to the throne. Since he could not oppose them openly, he arranged for them to be sent to a town called Varanavata. He spoke affectionately, saying a festival was going on there and they might go and enjoy it. For their stay he put an artisan named Purochana in charge of building a beautiful palace.

When the Pandavas arrived, Purochana received them with joined hands and great humility. 'I built this house only for you,' he said sweetly. 'There will be no shortcoming.' His salutation and welcome looked sincere. But the palace had been built of lac, ghee, flax and bamboo, things that catch fire easily. Inside his folded hands lay a plan to set the house ablaze at night.

Before they left Hastinapura, Vidura had warned Yudhishthira in coded speech. 'A forest fire burns grass and tree,' he said, 'but the rat that digs a burrow escapes.' The wise Yudhishthira understood. With the help of a miner sent by Vidura, the Pandavas secretly dug a tunnel from inside the palace. They did not trust Purochana's bow, yet they behaved naturally so that he never had any suspicion.

One night Bhima himself set the palace on fire. Purochana was inside when the flames spread, while the Pandavas and Kunti escaped through the tunnel. The lesson of the tale is that those who know a weapon may lie hidden in folded hands are the ones who live.

சிந்தனைக்கு

ஒருவர் உங்களிடம் மிகுந்த பணிவையோ கண்ணீரையோ காட்டும்போது, உங்கள் விழிப்புணர்வு என்ன செய்கிறது?

To reflect on

When someone shows you great humility or tears, what does your own alertness do?