கல்லாமை

காளிதாசன் கதை

காளிதாசன் பற்றிய கதை இந்தியப் பண்பாட்டில் நெடுங்காலமாகச் சொல்லப்பட்டு வருகிறது. இது வரலாற்றுச் சான்று அல்ல; ஆனால் நாட்டுப்புற மரபில் மிகவும் புகழ்பெற்றது. இளமையில் காளிதாசன் எதுவும் கற்காத ஒரு இடையன் என்று இக்கதை கூறுகிறது. அவன் ஒரு நாள் மரக்கிளையில் அமர்ந்து, தான் அமர்ந்திருக்கும் அதே கிளையை வெட்டிக்கொண்டிருந்தான். அவனது அறியாமையைக் கண்ட சிலர் அவனைப் பயன்படுத்த எண்ணினர்.

அந்த நாட்டு இளவரசி வித்யோத்தமை மிகுந்த கல்வியால் செருக்குக் கொண்டவள். அவளைத் தோற்கடிப்பவரையே மணப்பேன் என்று உறுதி கொண்டிருந்தாள். அவளிடம் வாதத்தில் தோற்ற அறிஞர்கள் வஞ்சம் தீர்க்க எண்ணி, எந்த மொழியும் தெரியாத இந்த இடையனை ஒரு பெரிய அறிஞர் என்று கூறி அழைத்து வந்து, 'இவர் மௌன விரதம் உடையவர்; சைகையால் மட்டுமே வாதம் செய்வார்' என்று கூறினர்.

வாதம் தொடங்கியது. இளவரசி ஒரு விரலைக் காட்டினாள்; அதன் பொருள் 'பிரம்மம் ஒன்று'. அவன் இரு விரல்களைக் காட்டினான்; அவன் எண்ணம் 'என் கண்ணைக் குத்துவாய் என்றால் உன் இரு கண்களையும் குத்துவேன்' என்பது. ஆனால் இளவரசி அதைத் 'தத்துவம் இரண்டு' என்று புரிந்துகொண்டாள். அடுத்து அவள் ஐந்து விரல்களைக் காட்டினாள்; அவன் முஷ்டியை மடக்கிக் காட்டினான். இளவரசி அதை 'ஐந்து பூதங்களும் ஒன்றாக இணைகின்றன' என்று எடுத்துக்கொண்டாள். வாதத்தில் தோற்றதாக ஏற்று அவனை மணந்தாள்.

விரைவில் உண்மை தெரிந்தது. இளவரசி அதிர்ந்தாள். 'நீ அறிவில்லாதவன்; என்னை ஏமாற்றிவிட்டீர்கள்' என்று அவனை அரண்மனையை விட்டு விரட்டினாள். காளிதாசன் மனம் உடைந்தான். காளி கோவிலுக்குச் சென்று தன் நாவை அறுத்துக் காணிக்கை தர முயன்றான். அப்போது காளி தோன்றி அவனுக்கு அருள் செய்தாள் என்று மரபு கூறுகிறது. அவன் நா சரசுவதியின் அருளால் கவிதை பொழியும் ஊற்றாயிற்று.

கல்லாமையின் வீணான நிலையையும், கற்கும் ஏக்கத்தின் வலிமையையும் இக்கதை ஒருங்கே காட்டுகிறது. காளிதாசன் தன் அறியாமையை உணர்ந்தபோதுதான் கல்வியை நாடினான். வாழ்நாள் முழுதும் கற்றுக் கவிஞன் ஆனான். அவன் எழுதிய சாகுந்தலம், மேகதூதம், ரகுவம்சம் ஆகியவை இன்றும் போற்றப்படுகின்றன.

அவையில் அறியாமையோடு அமர்ந்தபோது அவனுக்கு மதிப்பு கிடைக்கவில்லை. அறிவு பெற்றபோது உலகமே அவனை மதித்தது. அறிவின்றிப் பேசுவது ஏமாற்றுக்கே வழிவகுக்கும்; அறிவு பெற்றுப் பேசுவதே உயர்வைத் தரும் என்பதே இக்கதையின் பாடம். கல்லாமை இழிவு அன்று, கல்லாமலே இருந்துவிடுவதே இழிவு.

இக்கதையைக் கூர்ந்து நோக்கினால் மூன்று பாடங்கள் தெரிகின்றன. முதலாவது, அறிவில்லாமல் அவையில் பேசுவது எவ்வளவு ஆபத்தானது என்பது. இடையன் பேசாமல் இருந்ததால்தான் அவன் ஒரு அறிஞன்போல் தோன்றினான்; அவன் ஒரு சொல் பேசியிருந்தால் அவன் அறியாமை உடனே வெளிப்பட்டிருக்கும். இது மூன்றாம் குறள் கூறும் மௌனத்தின் மதிப்பையும் காட்டுகிறது. இரண்டாவது, அறிவில்லாதவன் பிறர் சொல்லைத் தனக்கு வசதியாகப் புரிந்துகொள்வான் என்பது. இளவரசி தன் அறிவுப் பெருமையால் அவனுடைய கை அசைவுகளுக்குப் பெரிய பொருள் கற்பித்தாள். அவளுடைய செருக்கும் ஒருவகை அறியாமையே என்பதைக் கதை நுட்பமாகக் காட்டுகிறது.

மூன்றாவது, ஒரு வாய்ப்பு எப்போதும் இருக்கிறது என்பது. காளிதாசன் இழிவடைந்ததாலேயே தன் குறையை உணர்ந்தான். உணர்ந்த கணமே மாற்றம் தொடங்கியது. கற்க விரும்புபவனுக்குக் காலம் தடையன்று என்பதை அவன் வாழ்வு காட்டுகிறது. அதனால் இந்தக் குறள்களை அச்சமாகக் கேளாமல், அழைப்பாகக் கேட்கவேண்டும்.

இதை இன்றைய வாழ்வோடு இணைத்துப் பார்க்கலாம். ஒரு பணியிடக் கூட்டத்தில் தனக்குத் தெரியாத துறை பற்றிய விவாதம் நடக்கிறது. ஒருவர் தெரிந்தவர்போல் தலையாட்டுகிறார்; தவறான பதிலைச் சொல்கிறார். பின்னர் அவரது குறை வெளிப்படுகிறது. அதற்குப் பதிலாக, 'எனக்கு இது தெரியாது, கற்றுக்கொள்கிறேன்' என்று நேர்மையாகச் சொன்னால் அவர் மதிப்பு உயரும். கற்கத் தொடங்கும் மனமே காளிதாசனை உயர்த்தியது. அத்தகைய மனம் எவருக்கும் கைகூடும். ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு புதிய சொல்லையோ கருத்தையோ கற்கும் பழக்கம் வளர்ந்தால், ஆண்டுக்குள் நாம் வேறு மனிதராக மாறுவோம். அந்த மாற்றத்தின் தொடக்கமே தன் குறையை ஏற்றுக்கொள்ளும் பணிவு. இந்த உறுதியே கல்லாமையிலிருந்து கல்விக்குச் செல்லும் முதல் படி ஆகும்.

The Tale of Kalidasa

The tale of Kalidasa has been told in Indian culture for a long time. It is not historical evidence, but it is very famous in folk tradition. The story says that in his youth Kalidasa was an unlearned herdsman. One day he sat on a branch of a tree and was cutting the very branch he sat on. Some who saw his ignorance thought to make use of him.

The princess of that country, Vidyottama, was proud of her great learning. She had vowed to marry only the one who defeated her. The scholars whom she had defeated in debate wished to take revenge, and they brought this herdsman, who knew no language, announcing him as a great scholar, and said, 'He keeps a vow of silence and will debate only by signs.'

The debate began. The princess showed one finger; she meant 'Brahman is one.' He showed two fingers, and his thought was 'If you poke my eye, I will poke both of yours.' But the princess understood it as 'The truth is two.' Next she showed five fingers; he showed a clenched fist. The princess took it as 'The five elements join into one.' Accepting that she was defeated in the debate, she married him.

The truth soon came out. The princess was shocked. 'You are ignorant; you have cheated me,' she said, and drove him out of the palace. Kalidasa was heartbroken. He went to the temple of Kali and tried to cut off his tongue as an offering. Tradition says Kali then appeared and blessed him. By the grace of Saraswati his tongue became a fountain of poetry.

The story shows together the emptiness of ignorance and the strength of the longing to learn. Only when Kalidasa realised his ignorance did he seek learning. He learned all his life and became a poet. His Shakuntala, Meghaduta and Raghuvamsa are still honoured.

Sitting in the assembly in ignorance, he got no respect. When he gained knowledge, the whole world honoured him. The lesson is that speaking without knowledge leads only to deception, and speaking with learning brings honour. The disgrace is not ignorance itself but staying ignorant.

If we look closely at the tale, it holds three lessons. The first is how dangerous it is to speak in an assembly without knowledge. It was only because the herdsman did not speak that he looked like a scholar; had he said one word, his ignorance would have shown at once. This also shows the worth of silence of which the third verse speaks. The second is that the ignorant take others' words as suits them. In the pride of her learning the princess read great meanings into his gestures, and the tale subtly shows that her pride was itself a kind of ignorance.

The third lesson is that a chance is always there. It was because he was disgraced that Kalidasa saw his lack, and change began in the very moment he saw it. His life shows that time is no barrier to one who wishes to learn. So these verses should be heard not with fear but as an invitation.