Kural 912 · பயன்தூக்கிப் பண்புரைக்கும் பண்பின் மகளிர்

பூதனையும் கண்ணனும்

இது பாகவத புராணத்தின் தசம ஸ்கந்தத்தில் சொல்லப்படும் நிகழ்ச்சி.

கம்சன் தன் தங்கையின் எட்டாவது மகனால் தனக்கு மரணம் என்று அசரீரி கேட்டவன். அதனால் கோகுலத்தில் பிறந்த குழந்தைகளை அழிக்க அவன் அசுரர்களை அனுப்பினான். அந்தக் குழந்தை கிருஷ்ணன் ஆயர்பாடி ஆயர் தலைவர் நந்தகோபனின் இல்லத்தில் யசோதையின் அன்பில் வளர்ந்து வந்தான். அவன் பிறந்த சில நாட்களிலேயே கம்சன் பூதனை என்னும் அரக்கியை அனுப்பினான்.

பூதனை தன் வடிவத்தை மாற்றிக்கொண்டாள். மிக அழகிய இளம்பெண்ணாக, மலர் மாலை அணிந்து, அணிகலன்கள் பூண்டு, இனிய புன்னகையோடு கோகுலத்துக்குள் நுழைந்தாள். அவளைக் கண்டவர்கள் அவள் அழகில் மயங்கினர். பெண்கள் "இவள் யார் தேவதையோ?" என்று வியந்தனர். அவள் நேராக நந்தகோபனின் இல்லத்துக்குச் சென்றாள்.

யசோதையைப் பார்த்து இனிமையாகப் பேசினாள். "என்ன அழகிய குழந்தை! இவனைத் தூக்கி மடியில் வைத்துப் பாலூட்ட வேண்டும் என்று என் மனம் ஆசைப்படுகிறது" என்றாள். அவள் சொற்களில் தாய்மை நிறைந்திருப்பது போல் தோன்றியது. அவளுடைய அழகும் இனிய சொல்லும் யாரையும் சந்தேகப்பட வைக்கவில்லை.

குழந்தை கிருஷ்ணனை எடுத்து மடியில் வைத்துக்கொண்டு தன் மார்பில் தடவிய கொடிய நஞ்சின் பாலை ஊட்டத் தொடங்கினாள். ஆனால் குழந்தையாக இருந்தாலும் கிருஷ்ணன் எல்லாவற்றையும் அறிந்தவன். அவளுடைய நஞ்சுப் பாலை மட்டுமல்ல, அவளது உயிரையும் சேர்த்து உறிஞ்சத் தொடங்கினான். பூதனை வலியால் துடித்து, கதறி, தன் உண்மை அரக்க வடிவத்தை அடைந்து வீழ்ந்தாள்.

அந்தச் சில நொடிகளில் அந்த வீட்டில் ஏற்பட்ட பதற்றத்தை எண்ணிப் பாருங்கள். யசோதையும் ரோகிணியும் ஓடி வந்து குழந்தையை எடுத்துக்கொண்டு கோமியத்தால் அதன் உடலைக் கழுவி, பசுவின் வாலால் சுற்றி, காக்கும் மந்திரங்களைச் சொல்லினர். கிருஷ்ணன் எந்தத் துன்பமும் இல்லாமல் புன்னகைத்துக் கொண்டிருந்தான்.

கோகுலம் முழுவதும் அந்த அரக்கியின் பிரமாண்ட உடலைக் கண்டு அதிர்ந்தது. கிருஷ்ணன் அவள் மார்பின் மேல் சிரித்துக்கொண்டு விளையாடிக் கொண்டிருந்தான். இறைவன் கருணையால் அவளுக்கும் நற்கதி கிடைத்தது என்று பாகவதம் கூறுகிறது.

இனிய தோற்றத்தையும் அன்பான சொற்களையும் மட்டும் நம்பியவர்கள் மயங்கினர். ஆனால் உண்மையை அறிந்த இறைவன் ஏமாறவில்லை. சொல்லின் இனிமையை மட்டும் பார்க்காமல் நோக்கத்தை ஆராய வேண்டும் என்பதை இந்தக் கதை சிறப்பாக உணர்த்துகிறது.

Putana and the Infant Krishna

This episode is told in the tenth skandha of the Bhagavata Purana.

Kamsa had heard a voice from the sky say that the eighth son of his sister would be his death. So he sent demons to destroy the newborn children of Gokula. The child Krishna was growing up in the loving care of Yashoda in the house of the cowherd chief Nandagopa. A few days after his birth, Kamsa sent a demoness named Putana.

Putana changed her form. As a very beautiful young woman, adorned with garlands and jewels and with a sweet smile, she entered Gokula. Those who saw her were charmed by her beauty. The women wondered, "Who is this? A goddess?" She went straight to the house of Nandagopa.

She spoke sweetly to Yashoda. "What a lovely child! My heart wishes to lift him on my lap and nurse him," she said. Motherhood seemed to fill her words. Her beauty and gentle speech made no one doubt her.

She took the infant Krishna on her lap and began to give him the milk of her breast, which she had smeared with a deadly poison. But though a baby, Krishna knew everything. He drew not only her poisoned milk but her very life as well. Putana writhed in agony, cried out, took her true demonic form, and fell.

All Gokula was shaken by the huge body of the demoness. Krishna was laughing and playing on her chest. By the Lord's mercy even she attained a good state, says the Bhagavata.

Those who trusted only a pleasing appearance and affectionate words were charmed. But the Lord who knew the truth was not deceived. The tale shows how right it is to examine the purpose and not merely the sweetness of the word.