Kural 997 · அரம்போலும் கூர்மைய ரேனும் மரம்போல்வர்

திறமையும் பண்பின்மையும்: துரியோதனன்

மகாபாரதத்தில் துரியோதனன் திறமையில் குறைந்தவன் அல்லன். ஆதி பர்வத்தில் அவன் கதாயுதத்தில் பீமனுக்கு இணையான வீரன் என்று கூறப்படுகிறது. துரோணாசாரியாரிடம் அனைத்து ஆயுதங்களையும் கற்றான். பிற்காலத்தில் அவன் பதினொரு அக்குரோணி படைகளைத் திரட்டிய திறன் மிக்க அரசனாகவும் இருந்தான். நண்பர்களைச் சேர்க்கும் திறனும் கர்ணனுக்கு அங்க நாட்டை அளித்த வள்ளல் தன்மையும் அவனிடம் இருந்தன.

ஆனால் அவன் உள்ளத்தில் பொறாமை நிறைந்திருந்தது. பாண்டவர்கள் இந்திரப்பிரஸ்தத்தில் அடைந்த செல்வச் செழிப்பைக் கண்டு தாங்க முடியாமல், அவர்களை அழிக்கச் சகுனியின் துணையுடன் சூதாட்டத்தை ஏற்பாடு செய்தான். தர்மபுத்திரனை ஏமாற்றி எல்லாவற்றையும் வென்றான். சபையில் திரௌபதியை இழுத்து வந்து அவமதித்தான். விதுரன், பீஷ்மர், திருதராஷ்டிரன் ஆகியோர் அறிவுரை சொன்னபோதும் கேட்கவில்லை.

போர் தவிர்க்கப்பட வேண்டும் என்று கண்ணன் தூது வந்தபோது, "ஐந்து ஊர்களாவது பாண்டவர்களுக்குக் கொடுங்கள்" என்று கேட்டார். துரியோதனன் "ஊசிமுனை அளவு நிலமும் தர மாட்டேன்" என்று மறுத்தான். கண்ணனையே சிறைபிடிக்க முயன்றான். அவனது திறமை அவனுக்கே பயன்படவில்லை.

குருக்ஷேத்திரப் போரில் அவன் பெரும் படை, பெருந்தலைவர்கள் இருந்தும் தோற்றான். இறுதியில் தொடை முறிந்து வீழ்ந்தான். தன் நண்பர்களும் உறவினரும் மடிந்தபின் தனியாக நின்றான். அவன் அறிவும் ஆற்றலும் இருந்தும், பிறருடன் அன்புடன் பழகும் பண்பு இல்லாததால், அவையெல்லாம் சுமையாகி அவனை அழித்தன. அரம் போன்ற கூர்மை இருந்தும் மரம் போன்ற மனம் இருந்ததாகவே அவன் நிற்கிறான்.

அவன் நண்பர்களுக்காக உயிரையும் கொடுக்கத் தயாராக இருந்தவன் என்பதால், கர்ணன் அவனுடன் இறுதிவரை நின்றான். இந்த அன்பு ஓரளவு இருந்தும் அது தன் நட்பு வட்டத்தோடு மட்டும் நின்றது; பிறரை மதிக்கும் பரந்த பண்பாக விரியவில்லை. ஒரு சிலரிடம் மட்டும் அன்பு காட்டுவது பண்பு ஆகாது என்பதை அவன் வாழ்வு உணர்த்துகிறது. தம் கூர்மையை அடக்கத்தால் மழுக்காதவர் பிறருக்கும் தமக்கும் துன்பம் விளைவிப்பார். ஆகவே திறமை வளர வளரப் பணிவும் வளர வேண்டும். துரியோதனனின் கதை இதை என்றும் நினைவூட்டும் எச்சரிக்கையாக நிற்கிறது.

இந்தக் கதை நமக்குச் சொல்லும் பாடம்: திறமை பண்புடன் இணைந்தால் உலகுக்கு ஒளி; பண்பின்றி இருந்தால் அழிவு. கல்வி கற்கும்போது நாம் பண்பையும் கற்க வேண்டும்.

Skill Without Courtesy: Duryodhana

In the Mahabharata Duryodhana was not lacking in ability. In the Adi Parva he is said to be a hero equal to Bhima with the mace. He learned all weapons from Dronacharya. Later he was an able king who gathered eleven akshauhinis of troops. He had the ability to gather friends and the generosity that gave Karna the kingdom of Anga.

But his heart was full of envy. Unable to bear the prosperity the Pandavas gained at Indraprastha, he arranged, with Shakuni's help, the dice game to destroy them. He cheated Yudhishthira and won everything. In the assembly he had Draupadi dragged in and insulted her. When Vidura, Bhishma and Dhritarashtra counselled him, he did not listen.

When Krishna came as envoy to avert war and asked, "Give the Pandavas at least five villages," Duryodhana refused: "I will not give even land the size of a needle's point." He even tried to seize Krishna. His ability did not serve even himself.

In the Kurukshetra war, though he had a vast army and great leaders, he lost. In the end he fell with his thigh broken. After his friends and kin had died, he stood alone. Though he had knowledge and strength, lacking the courtesy to deal with others lovingly, all of it became a burden and destroyed him. He stands as one with the sharpness of a file but the heart of a tree.

The lesson of this tale: ability joined with courtesy is light to the world; without courtesy it is ruin. While learning we must also learn courtesy.