Kural 1007 · அற்றார்க்கொன்று ஆற்றாதான் செல்வம் மிகநலம்

குறள் 1007 · நன்றியில் செல்வம் · Wealth without Benefaction

அற்றார்க்கொன்று ஆற்றாதான் செல்வம் மிகநலம்பெற்றாள் தமியள்மூத் தற்று.

Atraarkkondru Aatraadhaan Selvam Mikanalam / Petraal Thamiyalmooth Thatru

Behold the man that giveth not anything to the needy: the wealth in his hands is like a fair damsel that wasteth away her youth in loneliness.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

வறியவர்க்கு உதவாதவனின் செல்வம், பேரழகைப் பெற்றிருந்தும் துணையின்றித் தனியாக நின்று முதுமை அடையும் பெண்ணைப் போன்றது.

Meaning

The riches of one who does nothing for the poor are like a woman of great beauty who grows old alone, unwed and unloved.

சொற்பொருள் Word by word

அற்றார்க்கு: வறியவர்க்கு
ஒன்று ஆற்றாதான்: ஒன்றும் செய்யாதவன்
செல்வம்: செல்வம்
மிகநலம்: மிகுந்த அழகு
பெற்றாள்: பெற்றவள்
தமியள்: தனியாள்
மூத்தற்று: முதுமையடைந்தாற்போன்றது

விளக்கம்

இங்கே வள்ளுவர் ஓர் அழகிய, அதே நேரத்தில் வேதனையான உவமையைத் தருகிறார். அழகும் இளமையும் உள்ள பெண் தன் வாழ்க்கைத் துணையைக் காணாமலேயே தனித்து மூப்பை அடைகிறாள்; அவளுடைய அழகு எவருக்கும் பயன்படாமல் வீணாகிறது. செல்வமும் அப்படியே. அது ஒரு நலம்; பிறருக்குப் பயன்படும்போதே அது அதன் முழுமையை அடைகிறது. யாருக்கும் உதவாமல் தனித்து நின்றால், அதன் நலம் வீணாகி மூப்படைகிறது.

'அற்றார்க்கு' என்ற சொல் வறுமையில் உள்ளவரைக் குறிக்கிறது. கொடுப்பதற்கு மிகவும் தகுதியானவர்கள் அவர்களே. அவர்களுக்கு ஏதும் செய்யாதவனின் செல்வம் தன் உயர்ந்த பயனை இழக்கிறது. பழங்கால உரையாசிரியர்கள் இந்த உவமையின் ஆழத்தை இப்படி விளக்குவர்: மணமாகாத அழகி தன் அழகால் பிறருக்கு எந்த நலமும் தர முடியாது; அவள் துயரம் அவளுக்கே. செல்வமும் தனக்கே துயரமாகிறது. இக்காலத்தில் ஒரு குடும்பத்தின் செல்வம் கல்வி, மருத்துவம், பசி போக்குதல் என எதற்கும் பயன்படாமல் இருந்தால் அது ஒரு மூடிய கதவுக்குள் வாடும் அழகு போன்றது. செல்வம் பிறருக்குப் பயன்படும்போதுதான் அழகு பெறுகிறது. அந்த அழகைக் காணும் வாய்ப்பை நாம் நம் கையாலேயே மூடிவிடக்கூடாது.

இந்த உவமையைச் சற்று ஆழ்ந்து நோக்கினால், வள்ளுவர் அழகைக் குறை சொல்லவில்லை என்பது புரியும்; அழகு வீணாவதைக் குறித்தே வருந்துகிறார். அதே வருத்தம் செல்வம் வீணாவதைக் குறித்தும். ஏழைக்கு உதவும் வாய்ப்பு எப்போதும் கையில் இருக்கிறது; அந்த வாய்ப்பைத் தவறவிடுபவன் தன் செல்வத்தின் இளமையை அதன் கண்ணெதிரிலேயே முதுமையாக்குகிறான். எனவே இங்கே எச்சரிக்கை மட்டுமல்ல, ஓர் அழைப்பும் உள்ளது: இன்றே உதவு. செல்வம் நலம்; ஆனால் அந்த நலம் பிறருக்குப் பயன்படும்போதே முழுமையடைகிறது என்பது குறளின் மையம். அவ்வாறு பகிரப்பட்ட செல்வமே இளமையோடு சிரிக்கும்; தனித்த செல்வம் ஆண்டுதோறும் வாடும்.

Explanation

Here Valluvar gives a beautiful and painful image. A woman who has beauty and youth but never finds a life partner grows old alone, and her loveliness is spent on no one. Wealth is the same. It is a good thing, and it reaches its fullness only when it is of use to others. Standing alone and helping nobody, its goodness fades and ages.

'Atraarkku' means those in want. They are the people most deserving of giving. A man who does nothing for them wastes the highest use of his wealth. Old commentators explain the depth of the image thus: a beautiful woman who never marries can bring good to no one by her beauty, and her sorrow is her own. Wealth too turns into sorrow for its keeper.

Today, if a family's wealth serves no school, no hospital, no hungry person, it is like beauty withering behind a closed door. Wealth becomes beautiful when it is of use to someone. We should not close with our own hand the door that lets that beauty be seen. Look closer and it is clear Valluvar does not fault beauty; he grieves that it is wasted. The same grief applies to wasted wealth. The chance to help a poor person is always at hand, and he who misses it ages his wealth's youth before its very eyes. So the verse is not only a warning but an invitation: help today.

கதை

கொலு பொம்மைகள்

திருநெல்வேலிக்கு அருகிலுள்ள ஒரு சிற்றூரில் சீதாலட்சுமி அம்மாள் என்ற பெருஞ்செல்வி வாழ்ந்தாள். அவள் வீடு பெரிய மாளிகை. நவராத்திரி வந்தால் அவள் வீட்டுக் கொலுவில் வைக்கப்படும் பொம்மைகள் மிக உயர்ந்தவை: தந்தத்தால் செய்த தசாவதாரம், தங்க முலாம் பூசிய அம்மன், மரப்பாச்சி பொம்மைகள் என வரிசை வரிசையாக அடுக்கியிருப்பாள்.

ஆனால் அவள் யாரையும் அழைப்பதில்லை. "கண்ணடி படும்; பொருள் தேய்ந்துவிடும்" என்று கதவை மூடி வைப்பாள். ஒன்பது நாளும் கொலு தனியாகவே ஒளிர்ந்தது. அவள் வீட்டுக் கதவுக்கு வெளியே சிறு குழந்தைகள் எட்டிப்பார்த்துவிட்டு ஏமாற்றத்துடன் திரும்புவார்கள்.

பக்கத்து வீட்டில் வசித்த மீனாட்சி ஏழை. அவளிடம் இருந்ததோ கையளவு பொம்மைகள்தான். ஆனால் தினமும் மாலையில் தெருவிலுள்ள பெண்களையும் குழந்தைகளையும் அழைத்து, சுண்டல், வெற்றிலை, குங்குமம் கொடுத்து, பாட்டுப் பாடி மகிழ்ந்தாள். அவள் வீடு ஒன்பது நாளும் சிரிப்பால் நிறைந்தது.

விஜயதசமி அன்று சீதாலட்சுமி தன் வீட்டுக் கொலுவின் முன் தனித்து அமர்ந்தாள். பொம்மைகள் அழகாக இருந்தன; ஆனால் அவற்றின் அழகைப் பாராட்டுவார் யாரும் இல்லை. அவள் முதல் முறையாகத் தன் தனிமையை உணர்ந்தாள். அவளுக்கு ஒரு வரி நினைவுக்கு வந்தது: 'தனித்து முதிர்ந்த அழகு'.

அடுத்த ஆண்டு அவள் வாசல் கதவுகளைத் திறந்தாள். ஊர் முழுவதையும் அழைத்தாள். முதல் நாளே வீடு கலகலத்தது. குழந்தைகள் பொம்மைகளைப் பார்த்து வியந்தனர்; பெண்கள் பாடினர். சீதாலட்சுமி தன் கையால் குங்குமம் கொடுத்தபோது அவள் முகம் இளமையாக மலர்ந்தது.

அழகு பிறர் கண்ணுக்கு விருந்தாகும்போதுதான் முழுமை பெறும்; செல்வமும் பிறருக்குப் பயன்படும்போதுதான் முதுமை தவிர்த்து இளமையாக நிற்கும் என்பதை அவள் அன்று கற்றாள்.

அந்த நவராத்திரியில் தெருவில் உள்ள குழந்தைகள் அனைவரும் சீதாலட்சுமியின் வீட்டுப் படியிலேயே காத்திருந்து, இறுதியில் கதவைத் திறக்காததால் மீனாட்சியின் வீட்டிலேயே கூடினர். அதைப் பார்த்த சீதாலட்சுமி, தன் பொம்மைகளின் பெருமை எவ்வளவு உயர்ந்தாலும் அங்கே மகிழ்ச்சி இல்லை என்பதை உணர்ந்தாள். ஏழையின் சிறு கொலுவில் பொங்கிய உயிரோட்டம் தன் மாளிகையில் இல்லாததை அவள் மனம் சுட்டது. அந்த உணர்வே அவள் மாற்றத்தின் தொடக்கமாயிற்று. மறுநாள் முதல் அவள் தன் வீட்டுப் பொம்மைகளுக்கு முன் மீனாட்சியையும் அழைத்து அமரவைத்துப் பாடச் சொன்னாள்.

A story

The Golu Dolls

In a small town near Tirunelveli lived a wealthy woman called Seethalakshmi Ammal. Her house was a mansion. At Navaratri her golu was the finest in town: ivory Dashavatara figures, a gold-plated Goddess, and rows upon rows of wooden marapachi dolls.

But she invited no one. "The evil eye will fall on it; the dolls will lose their lustre," she would say, and kept her doors shut. For nine days the golu glowed alone. Small children peeped at her gate and went away disappointed.

Her neighbour Meenakshi was poor and owned only a handful of dolls. Yet each evening she called the women and children of the street, gave them sundal, betel and kumkum, and sang. Her house was filled with laughter for nine days.

On Vijayadashami Seethalakshmi sat alone before her golu. The dolls were lovely, but there was no one to admire them. For the first time she felt her loneliness, and a line came to her mind: beauty that grows old alone.

The next year she opened her doors and invited the whole village. From the first day the house rang with voices. Children marvelled at the dolls and the women sang. When Seethalakshmi herself handed out kumkum, her face bloomed as if she were young again.

She learned that beauty is completed when it feeds another's eyes, and that wealth too stays young only when it is of use to people.

சிந்தனைக்கு

உன் இல்லக் கதவு பிறருக்குத் திறந்திருக்கிறதா?

To reflect on

Is the door of your home, and of your resources, open to others?