Kural 1010 · சீருடைச் செல்வர் சிறுதுனி மாரி

ரந்திதேவனின் தண்ணீர்

இது பாகவத புராணத்தில் வரும் மன்னன் ரந்திதேவனின் கதை. அவன் தன்னிடம் இருந்த எல்லாவற்றையும் இரப்போருக்குக் கொடுத்தான். இறுதியில் அரசு, செல்வம் அனைத்தும் தீர்ந்து, குடும்பத்தோடு எளியவனாகக் காட்டில் அலைந்தான். நாற்பத்தெட்டு நாள் அவர்களுக்கு உண்ண உணவும் குடிக்கத் தண்ணீரும் கிடைக்கவில்லை.

நாற்பத்தொன்பதாம் நாள் காலையில் எதிர்பாராமல் சிறிது நெய் கலந்த பாயசமும் சிற்றுண்டியும் குடிநீரும் கிடைத்தது. அவர்கள் உண்ணத் தொடங்கும் நேரத்தில் ஒரு அந்தணன் வந்து உணவு கேட்டான். ரந்திதேவன் மகிழ்ச்சியோடு தன் பங்கில் ஒரு பகுதியைக் கொடுத்தான். பிறகு ஒரு தொழிலாளி வந்தான்; அவனுக்கும் கொடுத்தான். அடுத்து நாய்களோடு ஒருவன் வந்தான்; அவர்களுக்கும் கொடுத்தான்.

இறுதியாக ஒரு தாகத்தால் தவிக்கும் மனிதன் வந்து தண்ணீர் கேட்டான். மீதமிருந்த சிறிது தண்ணீரை ரந்திதேவன் அவனுக்குக் கொடுத்தான். "நான் எட்டு சித்திகளையும் வேண்டவில்லை, மீண்டும் பிறவாத நிலையையும் வேண்டவில்லை. எல்லா உயிர்களின் துன்பத்தையும் நானே ஏற்று அவர்களைத் துயரிலிருந்து விடுவிக்க வேண்டும் என்பதே என் விருப்பம்" என்று கூறினான்.

அப்போது மும்மூர்த்திகளும் தோன்றினர். அந்த வந்தவர்கள் அனைவரும் அவர்களின் மாயை; ரந்திதேவனைச் சோதிக்கவே வந்தனர் என்று புராணம் கூறுகிறது. அவன் சிறிதும் பற்றில்லாமல் இருந்ததைக் கண்டு அவர்கள் வியந்து வரம் அளித்தனர். அவனுடைய வறுமை கொடையால் வந்த சிறு துனி; அவனுடைய புகழோ யுகங்களைக் கடந்து நிற்கிறது.

கொடுத்துக் குறைந்தவன் இறுதியில் குறையவில்லை என்பதற்கு ரந்திதேவன் வாழ்வே சான்று. மழை பொழிந்த மேகம்போல அவன் மீண்டும் உயர்ந்தான்.

ரந்திதேவனின் கதை பாகவத புராணத்தின் ஒன்பதாம் ஸ்கந்தத்தில் வருகிறது என்பர். அதில் அவன் வறுமையில் கூடக் கொடுப்பதைத் தவிர்க்கவில்லை என்பதே முக்கியம். அவனுடைய கொடையில் பெருமிதம் இல்லை; இழப்பில் புலம்பல் இல்லை. அதனால்தான் அவன் பெயர் இன்றும் கொடையின் சின்னமாக நினைக்கப்படுகிறது. 'சிறுதுனி' என்ற சொல்லுக்கு இதைவிடச் சிறந்த எடுத்துக்காட்டு இல்லை. ரந்திதேவன் போன்றோரின் வாழ்வு இதற்கு என்றும் உதாரணம். ரந்திதேவன் தன் இறுதி நீரையும் கொடுத்தபோது அவன் உள்ளம் அச்சமின்றி அமைதியாக இருந்தது. அந்த அமைதியே வள்ளுவர் கூறும் சீர். இழப்பிலும் சிரிக்கும் இதயம் இறைவனின் அருளுக்குத் தகுதி பெற்றது; அதனால்தான் அவனுக்கு மும்மூர்த்திகளும் நேரில் தோன்றினர். கொடையின் உயர்ந்த பலன் புகழ் மட்டுமல்ல, உள்ளம் அடையும் விடுதலையுமாகும்.

Rantideva's Water

This is the story of King Rantideva from the Bhagavata Purana. He gave everything he had to those who begged. In the end, with his kingdom and wealth gone, he wandered the forest with his family, a poor man. For forty-eight days they had neither food nor water.

On the forty-ninth morning, unexpectedly, they received some payasam with ghee, a little other food and drinking water. As they were about to eat, a Brahmin arrived and asked for food. Rantideva happily gave a share of his portion. Then a labourer came and he gave to him too. Then a man arrived with dogs, and he gave to them as well.

Last of all came a man dying of thirst and asked for water. Rantideva gave him the little water that remained. "I do not ask for the eight siddhis, nor even for freedom from rebirth. My wish is to take upon myself the suffering of all beings and free them from distress," he said.

Then the three great gods appeared. Those who had come were their own maya, sent only to test Rantideva, says the Purana. Astonished at his utter non-attachment, they granted him boons. His poverty was a brief 'siruthuni' caused by giving; his fame has outlasted the ages.

Rantideva's life proves that one who becomes lessened by giving is not lessened in the end. Like the cloud that has rained, he rose again.