Kural 1001 · வைத்தான்வாய் சான்ற பெரும்பொருள் அஃதுண்ணான்

யட்சனின் கேள்வி

இது மகாபாரதத்தின் வனபர்வத்தில் வரும் யட்சப் பிரச்னம் என்னும் காட்சி. பாண்டவர்கள் வனவாசம் செய்தபோது, ஒரு மானைத் துரத்தி வந்து தாகத்தால் தவித்தனர். நகுலன் தண்ணீர் கொண்டுவரச் சென்றான். ஒரு தடாகத்தருகே ஒரு குரல் கேட்டது: "என் கேள்விகளுக்கு விடை சொல்லிய பின் நீர் அருந்து." ஆனால் தாகம் மிகுந்த நகுலன் அதைப் பொருட்படுத்தாமல் நீரைப் பருகியதும் மயங்கி விழுந்தான். அவனைத் தொடர்ந்து சகாதேவன், அர்ஜுனன், பீமன் ஆகியோரும் அதே கதிக்கு உள்ளாயினர்.

கடைசியாக யுதிஷ்டிரன் வந்தான். தம்பியர் நால்வரும் கிடப்பதைக் கண்டு வருந்தினான். அப்போது யட்சன் உருவில் இருந்த தர்மதேவன் அவனிடம் பல கேள்விகள் கேட்டான். அவற்றுள் ஒன்று: "மூச்சு விட்டுக்கொண்டிருந்தும் இறந்தவன் யார்?" யுதிஷ்டிரன் அமைதியாகப் பதில் சொன்னான்: "தேவர்களுக்கும் விருந்தினருக்கும் தன்னைச் சார்ந்தவர்களுக்கும் முன்னோர்களுக்கும் தனக்கும் உரிய பங்கை அளிக்காதவன், மூச்சு விடுவதாக இருந்தாலும் உயிரோடு இல்லை."

அந்தப் பதில் யட்சனை மகிழ்வித்தது. தொடர்ந்து வந்த எல்லாக் கேள்விகளுக்கும் யுதிஷ்டிரன் தெளிவாகப் பதில் சொன்னான். இறுதியில் யட்சன் தன் உண்மை வடிவில் தோன்றி, "நீ வென்றாய்; உன் தம்பியருள் ஒருவரை எழுப்புகிறேன், யாரை வேண்டும்?" என்றான். யுதிஷ்டிரன் தன் சொந்தத் தம்பியரை விட்டு, தன் சிற்றன்னை மாத்ரியின் மகனான நகுலனையே கேட்டான். "என் அன்னையைப் போல இன்னொரு தாயின் மகனும் வாழ வேண்டும்" என்பது அவன் காரணம். அதனால் மகிழ்ந்த தர்மதேவன் நான்கு தம்பியரையும் உயிர்ப்பித்தான்.

கதையின் இதயம் அந்த ஒரு கேள்விதான். செல்வத்தைச் சேர்த்து வைத்துத் தானும் உண்ணாமல், தெய்வத்துக்கும் விருந்தினர்க்கும் உற்றார்க்கும் ஈயாமல் வாழ்பவனை மகாபாரதம் 'உயிரோடு இல்லாதவன்' என்கிறது. வள்ளுவர் 'செத்தான்' என்று சொல்வதும் அதே உண்மையைத்தான். இரண்டு நூல்களும் வெவ்வேறு மொழியில், ஒரே அறத்தை உணர்த்துகின்றன: வாழ்வு என்பது மூச்சு அல்ல, பகிர்தல்.

இந்தக் காட்சியை வாசிக்கும் ஒவ்வொருவரும் தங்களையே கேட்டுக்கொள்ளலாம்: நாம் யாருக்கு எதை வழங்குகிறோம்? தெய்வத்துக்கான நன்றி, விருந்தினருக்கான அன்பு, உற்றாருக்கான உதவி, முன்னோருக்கான நினைவு, நமக்கான மகிழ்ச்சி என ஐந்தையும் ஒருவன் மறக்கும்போது, செல்வம் இருந்தும் அவன் வாழ்வு வெறுமையாகிறது. இந்த ஐந்து கடமைகளையும் செய்பவனே உண்மையில் வாழ்கிறான். அந்தப் பதிலைத் தருமனுக்குத் தந்த ஞானம் இன்றும் எந்த வீட்டிலும் பொருந்தும் ஞானம்.

The Yaksha's Question

This scene is the Yaksha Prashna from the Vana Parva of the Mahabharata. During their forest exile the Pandavas, parched with thirst, followed a deer and reached a lake. Nakula went to fetch water. A voice at the lake warned him: "Answer my questions before you drink." But thirst overpowered him; he drank and fell senseless. Sahadeva, Arjuna and Bhima followed him one after another and met the same fate.

At last Yudhishthira arrived and found his four brothers lying still. The Yaksha, who was Dharma Deva in disguise, put many questions to him. One of them was: "Who is dead though breathing?" Yudhishthira answered calmly: "He who does not give their share to the gods, to guests, to those who depend on him, to his ancestors and to himself: though he breathes, he is not alive."

The answer pleased the Yaksha. Yudhishthira answered every further question clearly. Finally the Yaksha revealed his true form and said: "You have won. I shall revive one of your brothers. Whom do you choose?" Yudhishthira passed over his own full brothers and asked for Nakula, the son of his stepmother Madri. "My mother has her sons living," he said. "Let the other mother's son live too." Delighted, Dharma Deva revived all four.

The heart of the story is that single question. The Mahabharata calls the man who stores wealth, neither eating nor giving to god, guest or kin, one who is not alive. Valluvar's word 'seththaan' says the same. In two different tongues the two texts teach one dharma: life is not breath but sharing.