நன்றியில் செல்வம்

குபேரனின் விருந்து

இது புராணங்களில் சொல்லப்படும் ஒரு கதை; சிவபுராண மரபில் பல விதமாகச் சொல்லப்படுவது. செல்வத்துக்கு அதிபதியான குபேரன் அளகாபுரியில் வாழ்ந்தான். அவனுடைய கருவூலம் நிறைந்து வழிந்தது. ஆனால் அவன் உள்ளத்தில் ஒரு சிறு பெருமிதம் குடியேறியிருந்தது: தன்னளவு செல்வம் உடையவர் வேறு யாருமே இல்லை என்ற எண்ணம். அந்தப் பெருமையைக் காட்டிக்கொள்ள அவன் கைலாயம் சென்று சிவபெருமானையும் உமையம்மையையும் தன் மாளிகையில் விருந்துண்ண அழைத்தான்.

அழைப்பைச் சொல்லும்போதே குபேரனின் சொற்களில் தன் செல்வத்தைப் பற்றிய பெருமை ஒலித்தது. "என் மாளிகையில் பொன்னால் செய்த தூண்கள் உண்டு; மணிகள் பதித்த தட்டுகள் உண்டு; எண்ணிலடங்காத உணவு வகைகள் உண்டு" என்று அடுக்கிக்கொண்டே போனான். அதைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்த உமையம்மை மெல்லச் சிரித்தார். அன்பில்லாத அழைப்பில் எவ்வளவு உணவு இருந்தாலும் அது விருந்தாகாது என்பதை அவர் அறிவார்.

சிவபெருமான் புன்னகைத்தார். "நாங்கள் எளியவர்கள். ஆனால் எங்கள் மகன் விநாயகனை அனுப்புகிறேன்" என்றார். குபேரன் உள்ளூர மகிழ்ந்தான். சிறுவன் என்ன உண்ணப் போகிறான், தன் செல்வச் சிறப்பைக் காணட்டும் என்று நினைத்து, ஆயிரம் வகை உணவுகளைப் பரிமாறுவித்தான். சமையற்கூடத்தில் நூற்றுக்கணக்கான சமையல்காரர்கள் இரவும் பகலும் உழைத்தனர்; நறுமணம் நகர் முழுவதும் பரவியது; வாயில்கள் மலர்மாலைகளாலும் தோரணங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டன. எல்லாம் விருந்தினரை மகிழ்விக்க அல்ல, தன் பெருமையைக் காட்டவே என்பது குபேரனுக்கே தெரியும்.

விநாயகர் அமர்ந்தார். சோறு, பருப்பு, பலகாரம், கனிகள் எனப் பரிமாறிய அனைத்தும் சில கணங்களில் மறைந்தன. "இன்னும் வேண்டும்" என்றார் விநாயகர். சமையலறை காலியாயிற்று; கிடங்குகள் காலியாயின. குபேரன் வியர்த்துப் போனான். பண்டங்கள் தீர்ந்தபின், விநாயகர் அரண்மனைத் தூண்களையும் பாத்திரங்களையும் பார்க்கத் தொடங்கினார். அஞ்சிய குபேரன் ஓடிச் சென்று கைலாயத்தில் சிவபெருமான் திருவடிகளில் விழுந்து, "என் செருக்கு அழிந்தது, காத்தருள்க" என்று அழுதான்.

விநாயகர் அமர்ந்த இடத்தில் ஒவ்வொரு பாத்திரமாகக் காலியாவதைப் பார்த்த பணியாட்கள் திகைத்து நின்றனர். அளகாபுரியின் தானியக் கிடங்குகளில் பல ஆண்டுகளாகச் சேர்த்து வைத்த தானியம், நெய், தேன், கனிகள் என எல்லாம் ஒவ்வொன்றாகத் தீர்ந்தன. 'இவ்வளவு சேர்த்து வைத்தும் ஒரு சிறுவனின் பசியைக்கூட என்னால் தீர்க்க முடியவில்லையே' என்ற எண்ணம் குபேரனின் நெஞ்சைத் துளைத்தது. அதுவரை அவன் தன் செல்வத்தை எண்ணிப் பார்த்திருந்தானே தவிர, அது யாருக்காவது பயன்பட்டதா என்று ஒருமுறைகூட நினைத்ததில்லை.

உமையம்மை ஒரு கைப்பிடி வறுத்த அவலை எடுத்துக் கொடுத்தார். "அன்போடு இதை அவனுக்குக் கொடு" என்றார் சிவபெருமான். குபேரன் நடுங்கும் கைகளோடு திரும்பி வந்து, பணிவோடு அந்த அவலை விநாயகருக்குப் படைத்தான். அவர் அதை உண்டதும் "போதும், வயிறு நிறைந்தது" என்று புன்னகைத்தார். அதுவரை அலைக்கழிந்த மாளிகை முழுவதும் அமைதியில் ஆழ்ந்தது. தூண்களும் தட்டுகளும் தப்பிய நிம்மதியில் பணியாட்கள் பெருமூச்சு விட்டனர்; ஆனால் குபேரனோ தன் நெஞ்சின் சுமை இறங்கியதை எண்ணி விழிநீர் வடித்தான்.

அன்று குபேரன் ஒரு பாடம் கற்றான்: ஆயிரம் உணவுகளால் நிரப்ப முடியாததை, அன்போடும் பணிவோடும் அளித்த ஒரு கைப்பிடி அவல் நிரப்பிவிடுகிறது. செல்வத்தின் பெருமை அதன் அளவில் இல்லை; அதைக் கொடுக்கும் மனத்தில் இருக்கிறது. பெருமைக்காகக் காட்டப்பட்ட செல்வம் அவனுக்கே சுமையாயிற்று; பணிவோடு தரப்பட்ட எளிய கொடை அவனுக்கு விடுதலை தந்தது.

சிவபெருமான் அப்போது சொன்னதாகப் பெரியோர் கூறுவது இது: "செல்வம் உன்னிடம் இருப்பது அதைக் காக்கவல்ல; அதைப் பகிர்ந்தளிக்கவே." அவனுடைய செருக்கு உடைந்த அந்தக் கணத்தில்தான் அவன் உண்மையில் செல்வனானான் என்று புராணம் முடிக்கிறது.

அதன் பின் குபேரன் தன் கருவூலத்தை அடியவர்களுக்காகவும் ஏழைகளுக்காகவும் திறந்துவைத்தான் என்று சொல்வார்கள். செல்வம் கருவூலத்தில் உறங்குவதற்கு அல்ல, உலகில் புழங்குவதற்கே என்பதை அவன் உணர்ந்தான். அளகாபுரியின் வாயில்கள் அன்று முதல் வருவோர் போவோர் அனைவருக்கும் திறந்தே இருந்தன; அங்கு ஒருவரும் பசியோடு திரும்பியதில்லை என்று பாடல்கள் புகழ்கின்றன. கொடுக்கக் கொடுக்க அவன் கருவூலம் குறையவில்லை; அவன் உள்ளம் நிறைந்தது. வள்ளுவர் சொல்லும் 'நன்றியில் செல்வம்' என்பது எவ்வளவு பெரிதாயினும், அது அன்பில்லாத இடத்தில் பசியையே தீர்க்காது என்பதை இந்தக் கதை எளிதாகக் காட்டுகிறது.

Kubera's Feast

From the Puranic tradition, in the Shaiva stories of Ganesha: this tale is told in several versions. Kubera, lord of wealth, lived in his city of Alakapuri, and his treasuries overflowed. But a small pride had made its home in him: the thought that no one in all the worlds possessed as much as he. To show it off, he went to Kailasa and invited Lord Shiva and Goddess Uma to dine at his palace.

Shiva smiled. "We are simple people. But I shall send you our son Ganesha." Kubera was secretly pleased. What could a boy eat? Let him see my splendour, he thought, and had a thousand dishes laid out.

Ganesha sat down. Rice, lentils, sweets, fruits: everything served disappeared in moments. "More," he said. The kitchens emptied, then the storehouses. Kubera began to sweat. When the food was gone, Ganesha started looking at the pillars and vessels of the palace. Terrified, Kubera ran to Kailasa, fell at Shiva's feet and wept: "My pride is broken. Save me."

The attendants stood stunned as dish after dish went empty. The grain stores of Alakapuri, filled over many years with rice, ghee, honey and fruit, were emptied one by one. A thought pierced Kubera's heart: with all this hoard, I cannot satisfy even one small boy's hunger. Until that day he had counted his riches again and again, but he had never once asked whether they had done anyone any good. The thought was new, and it was painful, and it was the beginning of wisdom.

Goddess Uma took a handful of roasted flattened rice. "Give him this with love," said Shiva. Kubera returned, hands trembling, and humbly offered the little handful to Ganesha. The child ate it and smiled. "Enough. I am full."

That day Kubera learned something. What a thousand dishes could not fill, a handful offered with love and humility filled in a moment. The worth of wealth lies not in its size but in the heart that gives. Riches displayed for pride had become a burden to him; a simple gift offered humbly set him free.

Elders retell that Shiva said at that moment: "Wealth is with you not to be guarded but to be shared." The Purana closes by saying that Kubera became truly wealthy only in the instant his pride broke.

Tradition adds that Kubera afterwards opened his treasury to devotees and the poor, understanding that wealth was meant to move in the world and not to sleep in a vault. What Valluvar calls 'nandri illa selvam', wealth with no gratitude or benefaction, however vast, cannot satisfy hunger where there is no love. This story shows it plainly.