கோலமிடும் பெண்ணும் பால்காரனும்
மார்கழி மாதத்தின் விடியலில் தெருக்கள் கோலங்களால் அலங்கரிக்கப்படுவது நம் ஊர்களின் அழகு. ஒரு சிறிய ஊரில் செல்வி என்ற இளம்பெண் தினமும் அதிகாலை எழுந்து வாசலில் பெரிய புள்ளிக் கோலம் இடுவாள். அதே தெருவில் தினமும் பால் கொண்டு வருபவன் முத்து என்ற இளைஞன்.
ஒருநாள் முத்து பால் குடத்தோடு வந்தபோது செல்வி குனிந்து கோலம் இட்டுக்கொண்டிருந்தாள். அவன் பார்ப்பதை உணர்ந்ததும் அவள் தலை நிமிரவில்லை. ஆனால் அவன் தெருவின் வளைவில் திரும்பியபோது, அவள் மெல்ல நிமிர்ந்து அவன் செல்லும் திசையை ஒரு கணம் உற்று நோக்கினாள். முத்து திரும்பிப் பார்த்தபோது அவள் மீண்டும் கோலத்தில் குனிந்துவிட்டாள்.
இந்த விளையாட்டு பல நாள் நடந்தது. அவள் அவனைப் பார்க்கும் அந்தச் சிறு கணத்தை அவன் கண் ஓரத்தால் அறிந்தான். அதை அவன் பெரிய செய்தியாக நெஞ்சில் சேர்த்து வைத்தான். ஒரு நாள் அவள் வாசலில் இடாத கோலத்தின் நடுவில் ஒரு சிறு தாமரை வரைந்திருந்தாள். அது அவளுடைய மௌனப் பதில் என்று அவன் எண்ணினான்.
வள்ளுவர் கூறுவது போல, அந்தக் களவுப் பார்வை காதலில் பாதியைவிட மிகுதி. சொற்கள் இன்னும் பேசப்படவில்லை; ஆனால் இருவரும் ஒருவர் நெஞ்சில் இடம் பெற்றுவிட்டனர். பின்னர் பெரியவர்களின் ஒப்புதலோடு அவர்கள் மணம் புரிந்தனர். இது நம் ஊர்ப் பண்பாட்டுக் கதை; பாத்திரங்கள் கற்பனையானவை. களவாகப் பார்த்தாலும் அதில் மரியாதையும் நாணமும் இருந்ததால் அது கண்ணியம் குறையாத காதலாக நின்றது. மார்கழிக் குளிரில் வாசலில் கோலம் இடுவது தெய்வ வழிபாட்டின் ஒரு பகுதியாகவே நம் மரபில் கருதப்படுகிறது. அத்தகைய தூய்மையான சூழலில் நடந்த அந்த நோக்குகள் கண்ணியம் மிக்கவை. செல்வியின் களவுப் பார்வை முத்துவின் நெஞ்சில் பாதிக்கு மேல் காதலை நிரப்பிவிட்டது. ஆகவே சிறு பார்வை பெரிய உறவுக்கு விதையாகும் என்பதே இக்கதையின் பாடம். முத்து அந்தக் கோலத்தின் நடுவில் வரைந்த தாமரையை நீண்ட நாள் நினைவில் வைத்திருந்தான். பேசாமலே தெரிவித்த அந்தச் செய்தி அவனுக்கு எந்தச் சொல்லையும்விட இனிதாக இருந்தது. இவ்வாறு நம் வீதிகளில் இன்றும் எத்தனையோ சிறு குறிப்புகள் தினமும் பரிமாறப்படுகின்றன. அவற்றைக் கண்ணியத்தோடு ஏற்பவரே உண்மையான காதலர்.