அமைச்சு

சுமந்திரர்: தசரதரின் உண்மை அமைச்சர்

வால்மீகி இராமாயணத்தின் அயோத்தியா காண்டம் சுமந்திரர் என்ற அமைச்சரை அழகாகச் சித்தரிக்கிறது. தசரத மன்னனின் தேரோட்டியாகவும் அமைச்சராகவும் அவர் பணியாற்றினார். எட்டு அமைச்சர்களில் அவர் தலையாயவர் என்று நூல் கூறுகிறது. மன்னனின் நம்பிக்கைக்கு உரியவர்; அரச குடும்பத்தின் உள்ளார்ந்த செய்திகளை அறிந்தவர்; ஆனால் அதை ஒருபோதும் தவறாகப் பயன்படுத்தாதவர்.

புத்திரக் காமேஷ்டி வேள்வி பற்றிய யோசனையை முதலில் தசரதருக்குச் சொன்னவர் சுமந்திரர் என்று இராமாயணம் கூறுகிறது. குழந்தையில்லாத மன்னனுக்கு ரிஷ்யசிருங்க முனிவரை அழைத்து வேள்வி நடத்தும் வழியை அவர் எடுத்துரைத்தார். அந்த ஆலோசனையின் பயனாகவே இராமன், பரதன், இலட்சுமணன், சத்ருக்கனன் ஆகியோர் பிறந்தனர் என்று நூல் காட்டுகிறது. இவ்வாறு சரியான காலத்தில் சரியான வழியைக் காட்டுவது அமைச்சரின் முதல் தகுதி.

இராமனுக்கு முடிசூட்ட வேண்டும் என்று தசரதர் விரும்பியபோது அதை அமைச்சர்களும் குடிகளும் மகிழ்ந்து வரவேற்றனர். ஆனால் கைகேயி வரங்களைக் கேட்டபோது நிலைமை மாறியது. இராமன் வனம் புகும் நிலை வந்தது. அப்போது சுமந்திரர் மன்னனிடம் கண்ணீர் வடித்தபடியே உண்மையைச் சொன்னார். கைகேயியிடம் துணிந்து பேசினார்: 'அம்மா, தர்மத்தை மீறுவது நாட்டுக்கும் உங்களுக்கும் தீங்காகும்.' ஆனால் அவளது பிடிவாதம் தளரவில்லை.

இராமனோடு சீதையும் இலட்சுமணனும் வனம் செல்லும்போது அவர்களைத் தேரில் கொண்டு விடும் பொறுப்பு சுமந்திரருக்கு வந்தது. கங்கைக் கரையில் குகனின் எல்லை வரை அவர் அவர்களை அழைத்துச் சென்றார். அங்கே இராமன் அவரைத் திரும்பிச் செல்லும்படி கூறினான். சுமந்திரர் கலங்கி, 'இராமா, உன்னைக் காட்டில் விட்டுவிட்டு நான் எவ்வாறு அயோத்திக்குத் திரும்புவேன்?' என்றார். இராமன் அவருக்கு ஆறுதல் கூறித் தன் தந்தைக்குச் செய்தி சொல்ல அனுப்பினான்.

அயோத்திக்குத் திரும்பிய சுமந்திரர் காலியான தேரோடு வந்தபோது நகரமே அழுதது. அவர் தசரதருக்கு இராமனின் செய்தியை உண்மையாகக் கூறினார். தசரதர் அதைக் கேட்டு உயிர் துறந்தார். துயரத்திலும் சுமந்திரர் அரசு நிர்வாகத்தை நிலைநிறுத்தினார். வசிஷ்டருடன் இணைந்து பரதனை அழைத்து வர தூதர்களை அனுப்ப ஏற்பாடு செய்தார். நாட்டில் குழப்பம் எழாமல் காத்தார்.

சுமந்திரரின் கதையில் ஒரு நுட்பமான பகுதி உண்டு. இராமனை வனத்தில் விட்டுத் திரும்பும் பயணத்தில் அவர் மனம் உடைந்தது. தேரின் குதிரைகள் கூட இராமனை நினைத்துக் கண்ணீர் வடித்தன என்று கவிஞர் வருணிக்கிறார். அயோத்தி வாசலில் அவர் தனியாகத் தேரோடு வந்தபோது மக்கள் அனைவரும் 'இராமன் எங்கே?' என்று கேட்டனர். அவர்களுக்குப் பதில் சொல்வது அவருக்கு எவ்வளவு கடினமாக இருந்திருக்கும்! ஆனாலும் அவர் உண்மையை மறைக்காமல் சொன்னார்.

பின்னர் தசரதர் இறந்த பிறகு பரதன் வரும் வரை நாட்டை நிர்வகிக்கும் பொறுப்பை வசிஷ்டருடன் இணைந்து சுமந்திரர் ஏற்றார். அரசனில்லாத நாடு அரசனற்ற நாளைக் கூட தாங்காது என்பதை அறிந்த அவர், உடனே தூதர்களை அனுப்பி பரதனை அழைத்து வர ஏற்பாடு செய்தார். தூதர்களிடம் தசரதரின் மரணச் செய்தியை மறைத்து, வசிஷ்டரின் அழைப்பு என்று மட்டும் கூறச் சொன்னார் என்று நூல் காட்டுகிறது; காரணம், வழியில் பரதன் துயரத்தால் தளராமல் பாதுகாப்பாக வர வேண்டும் என்பதே. இது நாடு காக்கும் அமைச்சின் கருணையும் அறிவும் கலந்த செயல்.

இறுதியாக, பதினான்கு ஆண்டுகள் கழித்து இராமன் அயோத்தி திரும்பியபோது சுமந்திரர் முதிர்ந்தவராயிருந்தும் மகிழ்ச்சியோடு அவனை வரவேற்றார் என்று மரபு கூறுகிறது. நாட்டின் அமைதிக்காகவும் அரச குடும்பத்தின் நலனுக்காகவும் வாழ்நாள் முழுவதும் உழைத்த ஒரு எளிய அமைச்சரின் வாழ்க்கை நமக்குப் பெரிய பாடம்: புகழை நாடாமல், கடமையை மனதார ஆற்றுவதே அமைச்சின் மாண்பு.

சுமந்திரர் தன் அறிவையும் கடமையையும் தாழ்மையோடு ஆற்றிய அமைச்சர். அரசனுக்கு உண்மையைச் சொல்லத் தயங்கவில்லை; துயரத்தில் தளர்ந்தாலும் பொறுப்பை விடவில்லை. 'கருவியும் காலமும் செய்கையும்' அறிந்த அமைச்சனின் இயல்பை இராமாயணம் அவரில் காட்டுகிறது. நல்ல அமைச்சு ஒரு நாட்டின் நிலைத்த தூணாகும் என்பதை அவரது வாழ்க்கை உணர்த்துகிறது.

இவ்வாறு சுமந்திரர் எளிமையாக வாழ்ந்தும் பெரும் பொறுப்பை நிறைவேற்றிய அமைச்சராக நம் நினைவில் நிற்கிறார்.

அவரது வாழ்க்கை வரலாறு அமைச்சுப் பணியின் புகழை ஆடம்பரத்தில் அல்ல, அமைதியான கடமையில் காண்கிறது.

Sumantra: The True Minister of Dasharatha

The Ayodhya Kanda of Valmiki's Ramayana beautifully portrays the minister Sumantra. He served King Dasharatha as charioteer and minister. The text says he was foremost among the eight ministers. He was trusted by the king, knew the inner affairs of the royal household, yet never misused them.

The Ramayana says it was Sumantra who first suggested the Putrakameshti sacrifice to Dasharatha. For the childless king he explained the way of inviting sage Rishyashringa to perform the sacrifice. As a result of that counsel, the text shows, Rama, Bharata, Lakshmana and Shatrughna were born. To show the right path at the right time is the first qualification of a minister.

When Dasharatha wished to crown Rama, ministers and people welcomed it with joy. But when Kaikeyi asked for her boons, the situation changed. Rama had to go to the forest. Then Sumantra, shedding tears, told the king the truth. He spoke boldly to Kaikeyi: 'Lady, violating dharma will harm the country and yourself.' But her stubbornness did not yield.

When Rama went to the forest with Sita and Lakshmana, the duty of driving them in the chariot fell to Sumantra. He took them as far as the border of Guha on the Ganga bank. There Rama asked him to return. Sumantra was shaken and said, 'Rama, how can I go back to Ayodhya having left you in the forest?' Rama consoled him and sent him to carry a message to his father.

When Sumantra returned to Ayodhya with an empty chariot the whole city wept. He told Dasharatha Rama's message truthfully. Hearing it, Dasharatha gave up his life. Even in grief Sumantra held the administration steady. Together with Vasishtha he arranged to send messengers to bring Bharata. He protected the country from chaos.

Sumantra was a minister who served with humility in knowledge and duty. He did not hesitate to tell the king the truth; though shaken in sorrow, he did not drop his responsibility. The Ramayana shows in him the nature of a minister who knows 'karuviyum kaalamum seykaiyum'. His life shows that a good minister is a lasting pillar of a state.

There is a subtle part in Sumantra's story. On the return journey after leaving Rama in the forest his heart broke. The poet describes even the chariot's horses shedding tears in memory of Rama. When he arrived alone with the chariot at the gate of Ayodhya, all the people asked, 'Where is Rama?' How hard it must have been to answer them! Yet he told the truth without hiding it.

Later, after Dasharatha died, Sumantra together with Vasishtha took up the responsibility of administering the country until Bharata came. Knowing that a country cannot endure even a day without a king, he arranged at once to send messengers to bring Bharata. The text shows that he told the messengers to hide news of Dasharatha's death and say only that Vasishtha called him, so that Bharata would travel safely without being overcome by grief. This was an act of the compassion and wisdom that guard a state.