தEN
குறள் படி
குறள் 637 · அமைச்சு · The Office of Minister of state

Kural 637 · செயற்கை அறிந்தக் கடைத்தும் உலகத்து

செயற்கை அறிந்தக் கடைத்தும் உலகத்துஇயற்கை அறிந்து செயல்.

Seyarkai Arindhak Kataiththum Ulakaththu / Iyarkai Arindhu Seyal

Even though thou art wise in thy knowledge of books, gather thou the wisdom of experience and act in accordance therewith.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

நூல் வழியாகச் செயலின் முறைகளை அறிந்திருந்தாலும், உலகத்தின் இயற்கையான நடப்பை அறிந்தே செயல் செய்ய வேண்டும்.

Meaning

Even if one knows the methods of action from texts, one must act knowing the natural course of the world.

சொற்பொருள் Word by word

செயற்கை
கற்றல் வழியான செயல் முறை
அறிந்தக்கடைத்தும்
அறிந்த போதிலும்
உலகத்து
உலகில்
இயற்கை
உலக நடப்பு
அறிந்து
அறிந்து
செயல்
செய்க

விளக்கம்

முந்தைய குறள் இயல்பறிவையும் நூலறிவையும் இணைத்தது. இக்குறள் மற்றொரு படி மேலே சென்று, நூலில் கற்றதை அப்படியே செயல்படுத்தாமல், உலகின் நடைமுறையையும் அறிந்தே செயல்பட வேண்டும் என்கிறது. 'செயற்கை' என்பது நூல் வழி அறிந்த செயல்முறை. 'இயற்கை' என்பது உலகியல் நடப்பு, மனிதர்களின் இயல்பு, சூழ்நிலையின் தன்மை. கற்றதைச் சூழலுக்கு ஏற்ப மாற்றிப் பயன்படுத்துவதே உண்மையான அறிவு.

சில நேரங்களில் நூல் விதி ஒன்று சொல்லும்; ஆனால் அந்த நேரத்து நடைமுறை வேறாக இருக்கும். நூலை மட்டும் பிடித்துக்கொண்டவன் தவறு செய்யக் கூடும். உலகியல் அறிவு உடையவன் நூலின் நோக்கத்தை உணர்ந்து அதைப் பொருத்தமாகச் செயல்படுத்துவான். இதுவே நடைமுறை அறிவு.

உரையாசிரியர்கள் இங்கே 'உலகத்து இயற்கை' என்பதை உலகத்தாரின் இயல்பு, அதாவது மனிதர்களின் குணங்கள், பழக்க வழக்கங்கள் என்று விளக்குகின்றனர். அமைச்சன் மக்களின் இயல்பை அறியாமல் சட்டம் வகுத்தால் அது நடைமுறையில் தோற்கும். மக்கள் எந்த வகையில் நடந்துகொள்வர் என்பதை முன் அறிந்தவனே சிறந்த ஆலோசகன்.

இக்குறள் நூல்களைத் தாழ்த்தவில்லை. 'செயற்கை அறிந்தக் கடைத்தும்' என்பதில் நூலறிவு தேவை என்பது ஏற்கப்பட்டுள்ளது. ஆனால் அது போதாது என்பதே செய்தி. கற்றது வழிகாட்டி; உலக அனுபவம் அதன் கண்.

இக்குறளுக்கு ஒரு வரலாற்று நயமும் உண்டு. அரசியலில் சட்டம் வகுப்போர் மக்களின் வாழ்க்கையை நேரில் கண்டு அறியாமல் நூல் அடிப்படையில் மட்டும் ஆணை இடும்போது அது பலனற்றுப் போகிறது. உழவன் நிலை, வணிகன் இடர், இல்லத்தரசியின் சிரமம் ஆகியவற்றை நேரில் அறிந்தவனே சரியான ஆலோசனை தர முடியும் என்பது வள்ளுவர் குறிப்பு.

ஆகவே அமைச்சன் அரண்மனைக்குள் மட்டும் இல்லாமல் ஊருக்குள் நடக்க வேண்டும்; மக்களோடு உரையாட வேண்டும். அந்த அனுபவமே நூலறிவுக்கு உயிர் தருகிறது.

இன்றைய வாழ்வில் ஒரு மருத்துவர், ஆசிரியர், பொறியாளர் எல்லாரும் நூலில் கற்றதோடு நிற்காமல் மனிதர்களின் உண்மை நிலையைக் கண்டு செயல்படுகின்றனர். அவ்வாறு செய்பவர்களே வெற்றி பெறுகின்றனர்.

Explanation

The previous verse joined natural intelligence and book learning. This verse goes a step further: one must not apply what is learnt in books as it is but act knowing the world's practice too. 'Seyarkai' is the method of action known from texts. 'Iyarkai' is the course of the world, the nature of men and the character of the situation. True knowledge is to adapt and apply what is learnt to the context.

Sometimes a rule in a text says one thing, but the practice of that time is another. One who clings to the text alone may err. One with worldly knowledge understands the purpose of the text and applies it fittingly. That is practical knowledge.

Commentators explain 'ulagaththu iyarkai' as the nature of worldly people, that is, human qualities and customs. If a minister frames law without knowing the nature of the people it fails in practice. The best adviser is one who knows beforehand how people will behave.

The verse does not belittle books. In 'seyarkai arindhak kadaiththum' the need for book knowledge is accepted. But the message is that it is not enough. Learning is the guide; worldly experience is its eye.

Today a doctor, teacher or engineer does not stop at what is learnt in books but sees the real condition of people and acts. Those who do so succeed.

கதை

தர்மவியாதர் கற்பித்த பாடம்

மகாபாரதத்தின் வன பருவத்தில் மார்க்கண்டேய முனிவர் யுதிஷ்டிரனுக்குச் சொல்லும் தர்மவியாதர் கதை இது. கௌசிகன் என்ற இளம் அந்தணன் வேதங்களை நன்கு கற்றவன்; தவம் செய்து வந்தான். ஒருநாள் அவன் மரத்தடியில் தவம் செய்யும்போது ஒரு கொக்கு மேலிருந்து அவன் மேல் எச்சமிட்டது. சினம் கொண்டு அவன் அதைப் பார்க்க, கொக்கு எரிந்து விழுந்தது என்று கதை கூறுகிறது. தன் தவ வலிமை குறித்து அவன் பெருமிதம் கொண்டான்.

பின்னர் பிச்சை கேட்டு ஒரு வீட்டின் வாசலுக்குச் சென்றான். அந்த வீட்டுப் பெண் தன் கணவனுக்குப் பணிவிடை செய்து கொண்டிருந்தாள். அவள் சற்றுத் தாமதமாக வந்தாள். கௌசிகன் சினத்தோடு பார்த்தான். அந்த மாது அமைதியாக, 'நான் கொக்கல்ல; உன் சினம் என்னை எதுவும் செய்யாது. கணவனுக்குச் செய்யும் பணிவிடையே என் தவம்' என்றாள். கௌசிகன் வியப்படைந்தான். அவன் கொக்கு எரிந்த நிகழ்வு அவளுக்கு எப்படித் தெரிந்தது என்று கேட்டான்.

அவள், 'நீ தர்மத்தை இன்னும் முழுமையாக அறியவில்லை. மிதிலையில் தர்மவியாதன் என்ற வேடன் இருக்கிறான். அவனிடம் சென்று கற்றுக்கொள்' என்றாள். கௌசிகன் மிதிலைக்குச் சென்றான். அங்கே தர்மவியாதர் இறைச்சிக் கடையில் இறைச்சி விற்றுக்கொண்டிருந்தார். அவர் கௌசிகனை வரவேற்று, 'ஒரு பதிவிரதையால் அனுப்பப்பட்டாய் என்று அறிகிறேன்' என்றார்.

தர்மவியாதர் தம் தொழிலை விளக்கினார்: 'நான் என் குலத்தொழிலைச் செய்கிறேன். என் பெற்றோருக்கு அன்போடு பணிவிடை செய்கிறேன். உண்மை பேசுகிறேன். பிறருக்கு உணவளிக்கிறேன். இதுவே என் தர்மம்.' கௌசிகன் அவரது ஞானத்தையும் எளிமையையும் கண்டு வியந்தான். அவன் தனது பெற்றோரை விட்டு தவம் செய்ய வந்ததே தவறு என்று உணர்ந்தான். வீடு திரும்பி அவர்களுக்குப் பணிவிடை செய்தான்.

இந்தக் கதை பெண்மையின் தவ வலிமையையும் காட்டுகிறது. கணவனுக்குப் பணிவிடை செய்வதையே தவமாகக் கருதிய ஒரு பெண்ணும், இறைச்சி விற்கும் ஒரு வேடனும் அந்தணனுக்கு ஆசிரியர்களாயினர். பிறப்பு அல்லது தொழிலால் அல்ல, அறிவு, அனுபவம், அன்பு ஆகியவற்றாலேயே ஒருவர் ஆசிரியராகிறார் என்பதை இது காட்டுகிறது. நூலறிவை உலகியல் அனுபவம் நிறைவு செய்கிறது.

இந்தக் கதையில் கௌசிகன் வேதங்களைக் கற்றிருந்தான்; ஆனால் உலக நடப்பையும் வாழ்வின் உண்மையான தர்மத்தையும் அறியவில்லை. வேடன் ஒருவனிடமிருந்து அதைக் கற்றான். 'செயற்கை அறிந்தக்கடைத்தும் உலகத்து இயற்கை அறிந்து செயல்' என்ற குறளுக்கு இது அழகிய எடுத்துக்காட்டு.

A story

What Dharmavyadha Taught

This is the story of Dharmavyadha told by sage Markandeya to Yudhishthira in the Vana Parva of the Mahabharata. Kaushika, a young brahmin, was well learned in the Vedas and practised penance. One day, as he sat in penance under a tree, a crane dropped its droppings on him from above. He looked at it in anger, and the story says the crane fell burnt. He became proud of his ascetic power.

Later, begging alms, he went to the door of a house. The woman of the house was serving her husband. She came a little late. Kaushika glared in anger. The woman said calmly, 'I am not a crane; your anger will do me nothing. Serving my husband is my penance.' Kaushika was astonished and asked how she knew of the burnt crane.

She said, 'You have not yet fully known dharma. In Mithila there lives a hunter, Dharmavyadha. Go to him and learn.' Kaushika went to Mithila. There Dharmavyadha was selling meat at his shop. He welcomed Kaushika and said, 'I know you were sent by a devoted wife.'

Dharmavyadha explained his work: 'I do my hereditary work. I serve my parents lovingly. I speak the truth. I feed others. This is my dharma.' Kaushika marvelled at his wisdom and simplicity. He realised that leaving his parents to practise penance was itself wrong. He returned home and served them.

In this story Kaushika had learned the Vedas but did not know the ways of the world and the true dharma of life. He learned it from a hunter. It is a fine example for the verse 'seyarkai arindhak kadaiththum ulagaththu iyarkai arindhu seyal'.

சிந்தனைக்கு

நான் கற்றதைச் சூழலுக்கு ஏற்ப எவ்வாறு மாற்றிச் செயல்படுத்தலாம்?

To reflect on

How can I adapt what I have learned to the situation I am in?