புறநானூறு 56 · கடவுளரும் காவலனும் · மதுரைக் கணக்காயனார் மகனார் நக்கீரனார்

ஏற்று வலன் உயரிய எரிமருள் அவிர்சடை,மாற்றருங் கணிச்சி, மணி மிடற் றோனும்,கடல் வளர் புரிவளை புரையும் மேனி,அடல் வெந் நாஞ்சில், பனைக்கொடி யோனும்;மண் ணுறு திருமணி புரையும் மேனி,விண்ணுயர் புல்கொடி, விறல்வெய் யனும்,மணி மயில் உயரிய மாறா வென்றிப்,பிணிமுக ஊர்தி, ஒண்செய் யோனும்_எனஞாலம் காக்கும் கால முன்பின்,தோலா நல்இசை, நால்வர் உள்ளும்,கூற்றுஒத் தீயே, மாற்றருஞ் சீற்றம்;வலிஒத் தீயே, வாலி யோனைப்;புகழ்ஒத் தீயே, இகழுநர் அடுநனை;முருகுஒத் தீயே, முன்னியது முடித்தலின்;ஆங்குஆங்கு அவரவர் ஒத்தலின், யாங்கும்அரியவும் உளவோ, நினக்கே? அதனால்,இரவலர்க்கு அருங்கலம் அருகாது ஈயா,யவனர் நன்கலம் தந்த தண்கமழ் தேறல்பொன்செய் புனை கலத்து ஏந்தி, நாளும்ஒண் தொடி மகளிர் மடுப்ப, மகிழ்சிறந்து,ஆங்கினிது ஒழுகுமதி! ஓங்குவாள் மாற!அங்கண் விசும்பின் ஆரிருள் அகற்றும்வெங்கதிர்ச் செல்வன் போலவும், குடதிசைத்தண்கதிர் மதியம் போல்வும்,நின்று நிலைஇயர், உலகமோடு உடனே!