காதற் சிறப்புரைத்தல்

ஒன்றாய் நின்ற அம்மையப்பன்

சிவபுராணங்களில் கூறப்படும் அர்த்தநாரீசுவரர் கதை இது. கயிலாயத்தில் சிவபெருமானும் உமையன்னையும் அருகருகே அமர்ந்திருந்தனர். அங்கே பிருங்கி முனிவர் என்ற பெரும் தவசி சிவபெருமானை மட்டுமே வழிபடும் உறுதி கொண்டவர். அவர் உமையைக் கடந்து சிவனை மட்டும் வலம் வருவது வழக்கம். ஒருநாள் அவர் வழிபட வந்தபோது இருவரும் அருகருகே அமர்ந்திருந்தனர். அவர் ஒரு வண்டாக உருவெடுத்து, சிவனுக்கும் உமைக்கும் நடுவே நுழைந்து, சிவனை மட்டும் வலம் வர முயன்றார்.

இதைக் கண்ட உமையன்னை மெல்லப் புன்னகைத்தாள். உடனே அன்னை சிவனின் மடியில் நெருங்கி அமர்ந்து, இடையே வண்டு நுழையும் வெளியே இல்லாதபடி செய்தாள். பிருங்கி விடவில்லை; இருவருக்கும் இடையே இருக்கும் குறுகிய இடைவெளியையும் துளைத்து வலம் வர முயன்றார். அப்போது அன்னை, "என் சக்தி இன்றி இவர் இயங்க முடியாது என்பதை இவருக்கு உணர்த்த வேண்டும்" என்று எண்ணி, தன் சக்தியை முனிவரின் உடலிலிருந்து விலக்கிக்கொண்டாள். மனிதனின் உடலில் இரத்தமும் தசையும் தாங்கும் வலிமை சக்தியின் வடிவமே என்று புராணம் கூறுகிறது. சக்தி விலகியதும் முனிவர் எலும்புக்கூடாகத் தளர்ந்து கீழே விழுந்தார்.

நிலைகுலைந்த முனிவரைக் கண்டு சிவன் கருணை கொண்டு, ஒரு கோலையும் அவருக்கு அளித்தார். எழுந்து நின்ற முனிவர் அன்னையின் மகிமையைப் புரிந்துகொண்டு பணிந்தார். அவர் தம் பிழையை உணர்ந்து அன்னையிடம் மன்னிப்பு வேண்டினார். அதன்பின் உமையவள் சிவனின் உடலின் இடப்பாதியில் இணைந்து, அர்த்தநாரீசுவர வடிவம் பெற்றாள் என்று புராணம் சொல்கிறது. ஒரு பாதி ஆண், மறு பாதி பெண்; ஒரே உடல், ஒரே உயிர்.

தமிழ்நாட்டில் திருச்செங்கோட்டு மலையில் அர்த்தநாரீசுவரர் கோயில் புகழ்பெற்றது. அங்கு வழிபடும் தம்பதியர், இருவரும் ஒன்றாகவே வாழ்வில் நிற்கும் உறுதியை வேண்டிக்கொள்வர். இல்லற வாழ்வின் இலட்சியமாக அர்த்தநாரீசுவரர் வடிவம் போற்றப்படுகிறது. கணவன் மனைவி இருவரும் ஒருவரையொருவர் மதிக்கும்போதுதான் வாழ்வு முழுமை பெறுகிறது என்பதை இந்தக் கதை உணர்த்துகிறது.

குறளில் தலைவன் கூறுவது போல, உடலுக்கும் உயிருக்கும் இடையிலான நட்பைப் போன்றது இவர்களின் உறவு. உடல் இல்லாமல் உயிர் இல்லை; உயிர் இல்லாமல் உடல் இல்லை. சிவமும் சக்தியும் இணைந்த இந்த வடிவம் அந்த உண்மையையே பெருமையாகக் காட்டுகிறது.

இந்தப் புராணம் வெறும் அற்புதக் கதை மட்டுமன்று; ஆண்மை பெண்மை இரண்டும் ஒன்றையொன்று சார்ந்தவை என்ற ஆழ்ந்த கருத்தையும் தாங்கி நிற்கிறது. சிவமின்றிச் சக்தி இல்லை; சக்தியின்றிச் சிவமும் இயங்காது என்று சைவ மரபு சொல்கிறது. இறைவனே தம் வடிவில் இதை வெளிப்படுத்தும்போது, மனிதர்கள் தம் இல்லற வாழ்விலும் அந்த ஒற்றுமையைக் காக்க வேண்டும் என்பது மறைமுகப் பாடம்.

பிருங்கி முனிவரின் பிடிவாதம் நமக்குச் சொல்லும் செய்தியும் உண்டு. ஒரு பக்கத்தை மட்டும் போற்றி, மற்றொன்றை விலக்கும் மனப்பான்மை ஆன்மிகத்துக்கும் உறவுக்கும் முழுமை தருவதில்லை. அவர் தம் தவ வலிமையைக் காட்டியபோதும் உடலைத் தாங்கும் சக்தியை மதிக்கத் தவறினார். அன்னை அவரைத் தண்டிக்கவில்லை; புரிய வைத்தாள். அதுவே இல்லறத்தின் அன்பு: தவறைக் கடிந்துகொள்வதைவிட உண்மையை உணர்த்துவது.

இக்கதையைத் திருச்செங்கோட்டு மலையடிவாரத்து மக்கள் தலைமுறை தலைமுறையாகத் தம் பிள்ளைகளுக்குச் சொல்லி வருகின்றனர். மணம் முடித்த தம்பதியர் அங்குள்ள மலை ஏறிச் சென்று அர்த்தநாரீசுவரரை வணங்குவது ஒரு வழக்கம்; இருவரும் ஒரே நேரத்தில் தீபம் ஏற்றி, ஒருவர் கையை மற்றவர் பற்றி நிற்பர். அந்தக் காட்சியில் புராணத்தின் பொருள் உயிர்பெற்று நிற்கிறது. வெளியே பார்க்க இரு உடல்கள்; உள்ளே ஒரே வேண்டுதல், ஒரே நம்பிக்கை.

இக்கதையின் இன்னொரு நயம், சிவனும் சக்தியும் தனித்தனி இல்லாமல் ஒன்றாய் நிற்கும் வடிவம் கோயில்களில் சிற்பமாகவும் ஓவியமாகவும் எண்ணற்ற இடங்களில் காணப்படுவது. வலப்பக்கம் சடையும் பிறையும், இடப்பக்கம் கூந்தலும் குங்குமமும் என்று வடிவம் அமைந்திருக்கும். ஒவ்வொரு பாதியும் தனக்குரிய அழகோடு, இரண்டும் சேர்ந்து ஒரே அழகாகத் திகழ்கின்றன.

இன்று ஒரு குடும்பத்தில் இந்தக் கதையை நினைக்கும் தம்பதியர் ஒருவருக்கொருவர் ஆற்றலை மதிக்கக் கற்கலாம். வெற்றி பெறுவதற்கு இருவரின் பங்கும் தேவை; ஒருவர் மட்டும் முன்னிற்கும் உறவு முழுமையற்றது என்பதே இந்தக் கதையின் தனிச் செய்தி. காதலின் சிறப்பும் ஒற்றுமையில்தான் இருக்கிறது.

The Lord Who Stood as Two in One

This is the story of Ardhanarishvara as told in the Shaiva Puranas. On Mount Kailasa, Lord Shiva and Mother Uma sat side by side. There lived the great ascetic Bhringi, who had resolved to worship Shiva alone. It was his habit to circumambulate Shiva and pass Uma by. One day, when he came to worship, the two were seated close together. Taking the form of a bee, he entered between Shiva and Uma and tried to circle Shiva alone.

Seeing this, the Mother smiled gently. She drew closer into Shiva's lap so that there was no space left for the bee. Bhringi did not give up; he tried to bore through even the narrow gap between them. Then the Mother thought, "He must be shown that he cannot function without my shakti," and she withdrew her power from the sage's body. The Purana says that the strength which sustains flesh and blood in a person is a form of shakti. When she withdrew it, the sage collapsed like a skeleton and fell.

Seeing the stricken sage, Shiva felt compassion and gave him a staff to lean on. When the sage rose, he understood the glory of the Mother, bowed and asked her pardon for his mistake. After that Uma joined the left half of Shiva's body and took the form of Ardhanarishvara, as the Purana relates. One half male, one half female: one body, one life.

In Tamil Nadu the Ardhanarishvara temple on the hill at Tiruchengode is renowned. Couples who worship there pray that they will stand together firmly in life. The Ardhanarishvara form is honoured as an ideal of married life. The story shows that life becomes complete only when husband and wife honour each other.

As the lover says in the verse, their bond is like the friendship of body and soul. There is no body without life, no life without body. This form of Shiva and Shakti united displays that truth in majesty.

Another charm of the tale is that the form of Shiva and Shakti standing as one is found in countless places in temple sculpture and painting. On the right side are matted locks and a crescent, on the left side flowing hair and kumkum. Each half keeps its own beauty, and together the two shine as a single beauty.

A couple today who reflect on this story can learn to respect each other's strength. Both must take part in success; a relationship in which only one stands forward is incomplete. This is the story's own message. The special excellence of love, too, lies in union.