Kural 1126 · கண்ணுள்ளின் போகார் இமைப்பின் பருகுவரா

ஆண்டாளின் கண்ணனும் அரங்கனும்

ஸ்ரீவில்லிப்புத்தூரில் பெரியாழ்வார் துளசித் தோட்டத்தில் ஒரு குழந்தையைக் கண்டெடுத்து, கோதை என்று பெயரிட்டு வளர்த்தார். அவள்தான் ஆண்டாள். சிறுவயதிலிருந்தே கோதைக்கு அரங்கனின் நினைவே உயிர். தந்தை வடபத்ரசாயிக்குச் சூட்டும் மாலையைத் தொடுக்கும்போது, அவள் அதைத் தான் அணிந்து கண்ணாடியில் பார்த்துப் பின்னர் இறைவனுக்கு அனுப்பிய செய்தி வைணவ மரபில் பிரசித்தம். இறைவன் அவள் சூடிய மாலையையே ஏற்றுக்கொள்வதாக ஒரு நாள் பெரியாழ்வாருக்குக் கனவில் உணர்த்தினான் என்பதால், அவள் 'சூடிக்கொடுத்த சுடர்க்கொடி' ஆனாள்.

அவளுடைய பாசுரங்களில் அரங்கன் அவள் கண்ணுக்குள்ளும் நெஞ்சுக்குள்ளும் எப்போதும் நிற்கிறான். 'நாச்சியார் திருமொழி'யில் அவள் பாடுவாள்: மேகங்களைத் தூதாக விடுவாள்; குயிலிடம் பேசுவாள்; கண்ணனின் சங்கைப் பார்த்து உரிமையோடு கேட்பாள். அவன் தன் கண்ணுக்குள்ளிருந்து போகாதவன் என்பதே அவள் ஒவ்வொரு பாடலிலும் உணர்வு. கண்ணை மூடினாலும் அவன் உருவம் தெரிகிறது; கண்ணைத் திறந்தாலும் அவனே தெரிகிறான்.

பெரியாழ்வார் தம் மகள் மனம் இறைவனிடமே நிலைத்திருப்பதைக் கண்டு, இறுதியில் அவளை ஸ்ரீரங்கத்து அரங்கநாதருக்கு மணம் முடிக்க ஏற்பாடு செய்தார் என்று மரபு சொல்கிறது. அவள் பட்டுச்சேலை அணிந்து பல்லக்கில் ஸ்ரீரங்கம் சென்று இறைவனோடு கலந்தாள் என்றும் கூறுகின்றனர். எப்படிக் கலந்தாள் என்பதை நம்பிக்கை கொண்டவர்கள் தம் பக்தியால் உணர்கின்றனர்.

ஆண்டாளின் அன்பு இல்லறக் காதலைப் போன்றதல்ல என்றாலும், குறளில் தலைவி பேசும் மொழிக்கு மிக நெருக்கமானது. கண்ணுக்குள் உள்ளவன் என்ற உணர்வு, இறைவனை நேரில் காணாத நிலையிலும் அவனை உள்ளே தாங்கும் உறுதி. அவளுடைய திருப்பாவை இன்றும் மார்கழி மாதத்தில் ஒவ்வொரு வீட்டிலும் பாடப்படுகிறது.

திருப்பாவையில் ஆண்டாள் தோழியரை எழுப்பி நீராடச் செல்லும் காட்சிகள் மிகவும் புகழ்பெற்றவை. 'மார்கழித் திங்கள்' என்று தொடங்கும் முதற்பாடலில் அவள் கண்ணனையே 'கார்மேனி செங்கண்' என்று வருணிக்கிறாள். செந்தாமரை போன்ற கண்களையுடைய அவன் உருவம் தன் மனக்கண்ணில் நிற்பதை அவள் பாடுகிறாள். இன்றும் மார்கழிக் காலை நேரத்தில் வீடு வீடாக ஒலிக்கும் அந்தப் பாசுரங்களில் கண்ணுக்குள் குடியிருக்கும் அன்பின் ஒளி தெரிகிறது.

இதிலிருந்து நாம் கற்பது: உண்மையான அன்பு கண்ணால் காண்பதற்கு மட்டுமல்ல; காணாதபோதும் மனத்தில் ஒளிர்வது. அன்றாடம் நாம் காணாத ஆனால் மனத்தால் போற்றும் பெரியோர்களுக்கும் இது பொருந்தும்.

Andal and Her Lord

In Srivilliputhur, Periyalvar found a baby girl in his tulasi garden, named her Godai and raised her. She became Andal. From childhood, the thought of Ranganatha was her very life. A well-known story in the Vaishnava tradition is that when she wove the garland meant for the Lord, she would first wear it, look at herself in the mirror and then send it to the temple. The Lord let Periyalvar know in a dream that he accepted precisely the garland she had worn, and so she became known as the one who wears and gives the garland.

In her hymns the Lord stands always in her eyes and heart. In the Nachiyar Tirumozhi she sends clouds as messengers, talks to the cuckoo, and questions Krishna's conch with familiarity. The feeling in every song is that he is one who never leaves her eyes. When she closes them his form is still there; when she opens them she sees only him.

Seeing his daughter's heart fixed on the Lord, Periyalvar finally arranged for her to be wed to Ranganatha of Srirangam, tradition says. It is said she went to Srirangam in a palanquin, dressed in silk, and merged with the Lord. The faithful understand through devotion how she merged.

Andal's love is not that of married life, yet it is very close to the language the heroine speaks in the verse. The sense of him being within her eyes is the firmness to carry the Lord within even when he is not seen. Her Tiruppavai is sung even now in every home during the month of Margazhi.

What we learn is that true love is not for the eye alone; it glows in the mind even when the beloved is not seen. This applies also to elders we do not see daily yet honour in our hearts.