Kural 150 · அறன்வரையான் அல்ல செயினும் பிறன்வரையாள்

இராவணனின் கடைசி எல்லை

இது வால்மீகி ராமாயணத்தின் உத்தர காண்டத்திலும் யுத்த காண்டத்திலும் சொல்லப்படும் ஒரு பாரம்பரியச் செய்தி. இராவணன் பல தீமைகளைச் செய்தவன். தேவர்களை வென்று சிறைப்படுத்தினான், முனிவர்களின் வேள்விகளைக் கலைத்தான், பிறர் நாடுகளைக் கவர்ந்தான். அவனை அரக்கர் தலைவன் என்றே மக்கள் அஞ்சினர். ஆனால் அவன் வாழ்க்கையில் ஒரு எல்லை மட்டும் இருந்தது என்று புராணம் சொல்கிறது.

ஒருமுறை இராவணன் கைலாய மலையின் அருகே தேவலோக நடனமங்கை ரம்பையைக் கண்டான். அவள் குபேரனின் மகன் நளகூபரனின் மணம் செய்ய இருந்தவள். ஆசையால் இராவணன் அவளை வற்புறுத்தினான். ரம்பை நடந்ததை நளகூபரனிடம் சொன்னாள். கோபமடைந்த நளகூபரன், "இனி இராவணன் விருப்பமில்லாத எந்தப் பெண்ணையும் வற்புறுத்தினால் அவன் தலை நூறு துண்டுகளாகச் சிதறும்" என்று சாபம் இட்டான்.

அந்தச் சாபத்தின் அச்சமே இராவணனுக்குத் தடையாக இருந்தது என்று கதை சொல்கிறது. அதனால் அவன் சீதையைக் கவர்ந்து சென்ற பிறகும் அவளைத் தொட முடியாமல், அசோகவனத்தில் காவலில் வைத்து, சம்மதிக்க வைக்க மன்றாடினான். பத்து மாதங்கள் அவள் அங்கே இருந்தாள். அவளுடைய கற்பும் உறுதியும் இராமனின் மேல் இருந்த அன்பும் அவளைக் காத்தன.

அனுமன் சீதையைக் கண்டபோது அவள் துன்புற்றாலும் தூய்மையுடன் இருந்தாள். போரில் இராவணன் வீழ்ந்த பின்னரும் இந்த ஒரு எல்லை அவன் மேல் கூடுதல் பழியைச் சுமத்தவில்லை. சீதையைத் தொடாமல் இருந்தது அவன் எல்லாக் குற்றங்களுக்கிடையிலும் அவனுக்கு ஒரே சிறு ஆறுதலாக நிற்கிறது.

சீதை அசோகவனத்தில் இருந்த நாட்களில் இராவணனுக்குப் பதில் சொல்லும்போது ஒரு புல்லை இடையில் வைத்துப் பேசினாள். அது அவனுடைய செல்வத்துக்கும் ஆற்றலுக்கும் தனக்கு மதிப்பில்லை என்பதைக் காட்டும் அடையாளம். அவன் மிரட்டியபோதும் அவள் அஞ்சவில்லை. அவளுடைய தூய்மையே அவளுக்குக் கவசம். எனவே இராவணனின் குற்றம் அவளைக் கவர்ந்ததோடு நின்றது; அதற்கு மேல் செல்லவில்லை. அந்த எல்லை இறுதிவரை நீடித்தது என்பது புராணத்தின் குறிப்பு. இதனால் தான் பின்னர் இராமன் சீதையை ஏற்றுக்கொள்ளும் காட்சி நடக்க முடிந்தது.

அறத்தின் எல்லைகளை எவ்வளவு மீறினாலும் இந்த ஒன்றை மீறாதது நன்று என்ற வள்ளுவர் கருத்துக்குப் புராணமே சான்றாக இருக்கிறது. அது அவனுக்கு எல்லாக் குற்றங்களையும் மன்னிக்கும் உரிமை தரவில்லை; ஆனால் இந்த எல்லையின் முக்கியத்துவத்தை உணர்த்துகிறது.

Ravana's Last Boundary

This is a traditional account told in the Uttara Kanda and Yuddha Kanda of Valmiki's Ramayana. Ravana committed many wrongs. He conquered and imprisoned the gods, disrupted the sacrifices of sages and seized other kingdoms. People feared him as the lord of the rakshasas. Yet the Purana says there was one boundary that held him.

Once, near Mount Kailasa, Ravana saw the celestial dancer Rambha, who was to be wedded to Nalakubara, son of Kubera. Driven by desire, he forced himself on her. Rambha told Nalakubara what had happened. In anger Nalakubara cursed him: "If Ravana ever forces an unwilling woman again, his head will burst into a hundred pieces."

The fear of that curse, the story says, held Ravana back. So even after carrying Sita away, he could not touch her. He kept her under guard in the Ashoka grove and pleaded for her consent. She remained there for ten months. Her chastity, her firmness and her love for Rama protected her.

When Hanuman found Sita, she was in sorrow but pure. After Ravana fell in the war, this one boundary added no further blame to his name. His not touching Sita stands as the only slight consolation amid his many crimes.

However many bounds of dharma one breaks, it is good not to break this one: the Purana itself bears witness to Valluvar's thought. It does not excuse Ravana's other faults, but it shows how crucial this line was.