Kural 144 · எனைத்துணையர் ஆயினும் என்னாம் தினைத்துணையும்

இந்திரனும் கௌதமரின் சாபமும்

இது வால்மீகி ராமாயணத்தின் பால காண்டத்திலும் புராணங்களிலும் சொல்லப்படும் கதை. கௌதம முனிவர் மிதிலைக்கு அருகில் உள்ள தம் ஆசிரமத்தில் மனைவி அகலிகையுடன் தவ வாழ்வு நடத்தி வந்தார். அகலிகை பேரழகி என்று புகழ் பெற்றவள். தேவர்களின் தலைவனாகிய இந்திரன் அவள் அழகைக் கேள்விப்பட்டுத் தீய எண்ணம் கொண்டான்.

ஒருநாள் விடியற்காலையில் முனிவர் நீராடச் சென்றிருந்தபோது, இந்திரன் முனிவரின் வடிவம் எடுத்து ஆசிரமத்துக்குள் நுழைந்தான் என்று மரபு சொல்கிறது. அவன் தவறை அறிந்து உடனே வெளியேறவும் முயன்றான். அப்போது முனிவர் திரும்பி வந்து வாயிலில் தம் சொந்த உருவத்தில் நின்ற இந்திரனைக் கண்டார். நடந்ததை அறிந்த அவர் மிகுந்த சினம் கொண்டார்.

அவர் இந்திரனுக்குச் சாபம் இட்டார். இந்திரனின் உடலில் அவமானம் நிறைந்த அடையாளங்கள் தோன்றின என்று புராணம் சொல்கிறது. தேவர்களின் தலைவன் உடலெங்கும் அவமானக் குறிகளுடன் தேவலோகம் திரும்பினான். தேவர்கள் அவனைப் பார்த்துத் தலை குனிந்தனர். அவன் அரியணைக்கும் மதிப்புக்கும் இழுக்கு ஏற்பட்டது. பின்னர் தேவர்கள் முயற்சியால் அந்தச் சாபம் மென்மையாக்கப்பட்டது என்றும் கூறுவர்.

அகலிகையும் முனிவரின் சாபத்துக்கு உட்பட்டு, காற்றை மட்டும் உண்டு, கல் போல அசையாமல் தவம் செய்ய வேண்டியதாயிற்று. பல ஆண்டுகள் கழிந்தபின் இராமன் விசுவாமித்திரருடன் மிதிலைக்குச் சென்றபோது அந்த ஆசிரமத்தை அடைந்தான். அவன் வருகையால் அகலிகையின் சாபம் நீங்கிப் பழைய ஒளியைப் பெற்றாள்.

இந்தக் கதையின் இன்னொரு பக்கம் அகலிகை. அவள் தவறாக அறியாமல் ஏமாற்றப்பட்டதாகவும், அவள் எவ்வளவு தண்டிக்கப்பட்டாள் என்பதில் உரைகள் மாறுபடுகின்றன என்றும் மரபு காட்டுகிறது. சில பாடல்கள் அவளை முழுமையாகக் குற்றமற்றவளாகக் காட்டுகின்றன. இராமனின் கருணை அவளை மீட்டது என்ற முடிவு அனைத்திலும் பொதுவானது. அறம் கடுமையாக இருந்தாலும் கருணையும் உண்டு என்பதை இது உணர்த்துகிறது.

இராமன் வந்த பின் அகலிகை தன் ஆசிரமத்தில் கௌதமருடன் மீண்டும் இணைந்ததாகக் கதை முடிகிறது. அவ்வாறு சாபமும் மன்னிப்பும் இணைந்து அறத்தின் முழு வடிவத்தைக் காட்டுகின்றன. தவறின் விளைவு உண்டு; திருந்துவதற்கான வாய்ப்பும் உண்டு. ஆனால் தினையளவு சிந்தித்திருந்தால் அத்தனை துன்பமும் வந்திருக்காது என்பதே வள்ளுவரின் மையக் கருத்து.

இந்தக் கதையை நம் பெரியோர் இன்றும் பிள்ளைகளுக்குச் சொல்வதற்குக் காரணம், பதவியும் ஆற்றலும் இருந்தாலும் இத்தகைய தவறு எவரையும் தாழ்த்தும் என்பதைக் காட்டுவதற்கே. தினையளவு யோசித்திருந்தால் தேவர் தலைவனுக்கும் இந்த அவமானம் வந்திருக்காது.

Indra and Gautama's Curse

This story is told in the Bala Kanda of Valmiki's Ramayana and in the Puranas. The sage Gautama lived an ascetic life with his wife Ahalya in his ashram near Mithila. Ahalya was famed for her beauty. Indra, lord of the gods, heard of it and entertained a wrongful desire.

One dawn when the sage had gone to bathe, tradition says Indra took the sage's form and entered the ashram. Realising his fault he tried to leave at once. But the sage returned and saw Indra at the door in his own shape. When he understood what had happened, he was filled with great anger.

He cursed Indra. The Purana says marks of shame appeared on the god's body. The lord of the gods returned to heaven so marked, and the devas bowed their heads at the sight. His throne and standing were stained. Later the curse was softened, by the efforts of the gods, as the tradition tells.

Ahalya too came under the sage's curse and had to practise austerities, living on air alone and unmoving as stone. After many years Rama, travelling to Mithila with Vishvamitra, came to that ashram. Through his coming Ahalya's curse was lifted and she regained her former radiance.

Our elders still tell children this story to show that even with rank and power such a lapse lowers anyone. Had the lord of the gods thought even to the size of a millet, he would have been spared the shame.