Kural 185 · அறஞ்சொல்லும் நெஞ்சத்தான் அன்மை புறஞ்சொல்லும்

இராமநாத பட்டரின் இரு முகங்கள்

இது சோழ நாட்டின் ஒரு கோவில் ஊரில் நடந்த கற்பனைக் கதை. இராமநாத பட்டர் என்ற பெயருடைய ஒருவர் அந்த ஊர் கோவிலில் புராணங்களைப் படித்து விளக்கும் பணியில் இருந்தார். அவர் குரல் இனிமையானது; சொல்வளம் மிகுந்தவர். மார்கழி மாதங்களில் அவர் சொற்பொழிவைக் கேட்க ஊர் முழுவதும் கூடும். அன்பு, அடக்கம், பொறுமை, மன்னிப்பு ஆகியவற்றைப் பற்றி அவர் உருக்கமாகப் பேசுவார். பலரும் அவரை அறத்தின் உருவம் என்று போற்றினர்.

ஆனால் சொற்பொழிவு முடிந்து திண்ணையில் அமரும்போது அவர் வேறு மனிதராக மாறினார். ஊரின் வணிகர், அண்டை வீட்டார், கோவில் நிர்வாகிகள் என யாரைப் பற்றியும் குறை பேசுவார். "அவன் வியாபாரம் நேர்மையானது என்று நினைக்கிறீர்களா? எல்லாம் வெளிவேடம்" என்பார். "அந்தப் பெண்ணின் நடத்தை சரியில்லை என்று கேள்விப்பட்டேன்" என்பார். உண்மை என்ன என்று அவர் தேடிப் பார்த்ததே இல்லை. ஆனால் அவர் சொற்களுக்கு ஊரில் பெரிய மதிப்பு இருந்ததால் அந்தப் பழிகள் வேகமாகப் பரவின.

இதனால் ஒரு நல்ல வணிகரின் தொழில் சரிந்தது; ஒரு குடும்பத்தின் மகள் திருமணம் தடைபட்டது. சிலர் நல்ல உழைப்பாளிகளாக இருந்தும் ஊரில் ஒதுக்கப்பட்டனர். இவற்றை எல்லாம் கண்ட இளைய அர்ச்சகர் ஒருவர் மனம் வருந்தினார். அவர் ஒருநாள் பட்டரிடம், "ஐயா, இன்றைய சொற்பொழிவில் மன்னிப்பைப் பற்றி அழகாகச் சொன்னீர்கள். நேற்று திண்ணையில் நீங்கள் பேசியதும் என் காதில் விழுந்தது" என்று மெல்லக் கூறினார்.

பட்டர் முதலில் சினந்தார். பின்னர் அமைதியாக இருந்தார். அன்றிரவு அவருக்கு உறக்கம் வரவில்லை. தாம் மேடையில் பேசும் சொற்கள் தம் வாழ்வில் இல்லாததை உணர்ந்தார். மறுநாள் அவர் முதலில் தாம் பழி கூறிய வணிகரிடம் சென்று மன்னிப்பு கேட்டார். ஊர்ப் பெரியவர்கள் முன் தம் தவறை ஒப்புக்கொண்டார்.

இந்தக் கதையை நாம் பட்டரைக் கண்டிப்பதற்காக அல்ல, எல்லோருக்கும் உள்ள இந்த இடைவெளியை உணர்வதற்காகவே நினைவுகூர்கிறோம்.

அதன் பின் அவர் சொற்பொழிவு முன்பைவிடத் தாழ்ந்த குரலில், ஆனால் ஆழமாக ஒலித்தது. அறம் பேசுவதற்கு முன் தன் நாவைத் தூய்மையாக்க வேண்டும் என்பதை அவர் வாழ்வு உணர்த்தியது. 'அறஞ்சொல்லும் நெஞ்சத்தான் அன்மை புறஞ்சொல்லும் புன்மையாற் காணப்படும்' என்பதற்கு அவர் முன்னைய வாழ்வு சான்றாகவும், பின்னைய வாழ்வு தீர்வாகவும் அமைந்தது.

The Two Faces of Ramanatha Bhattar

This is an imagined story set in a temple village of the Chola country. A man named Ramanatha Bhattar served in the village temple, reading and expounding the Puranas. His voice was sweet and his speech rich. During the month of Margazhi the whole village gathered to hear his discourse. He spoke movingly of love, humility, patience and forgiveness. Many honoured him as dharma in person.

But when the discourse ended and he sat on the veranda, he became another man. He would speak ill of anyone: the village traders, neighbours, temple trustees. "Do you think his business is honest? It is all show," he would say. "I hear that woman's conduct is not good." He never looked to see what the truth was. But as his words carried great weight in the village, these accusations spread quickly.

Because of this a good trader's business declined, and a family's daughter's marriage was obstructed. Some hardworking people were shunned in the village. A young priest who saw all this was troubled. One day he said softly to Bhattar, "Sir, you spoke beautifully of forgiveness in today's discourse. What you said on the veranda yesterday also fell on my ears."

Bhattar first flared up. Then he was quiet. That night he could not sleep. He realised that the words he spoke on the platform were absent from his life. Next day he first went to the trader he had slandered and asked forgiveness. He confessed his fault before the elders.

After that his discourse sounded in a lower voice, yet deeper. His life taught that before speaking of dharma one must purify one's tongue. His earlier life stood as evidence for the verse, and his later life as its remedy: the meanness of backbiting reveals what the heart lacks.