Kural 183 · புறங்கூறிப் பொய்த்துயிர் வாழ்தலின் சாதல்

அரிச்சந்திரனின் உறுதி

இது மார்க்கண்டேய புராணத்திலும் தேவி பாகவதத்திலும் சொல்லப்படும் அரிச்சந்திரனின் கதை. அரிச்சந்திரன் இக்ஷ்வாகு குலத்தில் பிறந்த அயோத்தி மன்னன். 'பொய் சொல்லாதவன்' என்ற புகழோடு வாழ்ந்தவன். விசுவாமித்திர முனிவர் அவன் சத்தியத்தைச் சோதிக்க நினைத்தார். அவர் கேட்ட தானத்தை அரிச்சந்திரன் கொடுத்தான். அதற்காக நாட்டையும் செல்வத்தையும் இழந்தான். மனைவி சந்திரமதியையும் மகன் உரோகிதாசனையும் விற்கும் நிலைக்கு வந்தான். தானே காசியில் மயானத்தில் காவல் புரியும் தொழிலில் அமர்ந்தான்.

இந்த நிலையில் அவனிடம் பலர் வந்து ஆசைகாட்டினர் என்பது மரபு. அவன் பணிபுரிந்த மயானத்தின் எஜமானன் அவனை நம்பவில்லை. ஊரில் சிலர் அவனைப் பற்றி இல்லாத பழிகளைப் பரப்பினர். அவன் தன்னைக் காத்துக்கொள்ள எவர் மீதும் பழி சொல்லி உயிர் பிழைக்கலாம் என்ற நிலை வந்தது. ஆனால் அரிச்சந்திரன் எவரைப் பற்றியும் பொய்யாக ஒரு சொல்லும் கூறவில்லை.

ஒருநாள் இறந்த தன் மகன் உரோகிதாசனை எரிக்கக் கொண்டுவந்தாள் சந்திரமதி. மயானக் காவலனாக இருந்த அரிச்சந்திரன் தன் மகனின் உடல் என்று அறிந்தபோதும், தன் கடமைப்படி எரிப்பதற்கான கட்டணத்தைக் கேட்டான். "என்னிடம் ஒன்றும் இல்லை" என்றாள் சந்திரமதி. தன் மாங்கல்யத்தையே தருவதாக அவள் முன்வந்தபோது, அரிச்சந்திரன் தன் மனைவியை அடையாளம் கண்டான். அப்போதும் தன் எஜமானனுக்குச் செய்த வாக்கை மீறவில்லை.

அரிச்சந்திரன் தன் உயிரை விடத் தயாராக இருந்தான்; தன் உண்மையை விடத் தயாராக இல்லை. சந்திரமதி தன் மகனுக்காகவும் கணவனுக்காகவும் ஒரு சொல் கூடப் பொய்யாகப் பேசவில்லை. அவன் தன் உயிரை மாய்த்துக்கொள்ளத் துணிந்த அந்த நொடியில், தெய்வங்கள் தோன்றி அவன் சத்தியத்தைப் போற்றினர். உரோகிதாசன் உயிர்பெற்றான்; இழந்த நாட்டை அவர்கள் மீண்டும் பெற்றனர்.

அரிச்சந்திரனின் துயரங்கள் எல்லாம் 'பொய் சொல்லமாட்டேன்' என்ற ஒரே உறுதியிலிருந்து வந்தவை. விசுவாமித்திரர் ஒரு சொல் பொய் சொல்லச் சொன்னால் அவன் அனைத்தையும் திரும்பப் பெறலாம் என்ற நிலையிலும், அவன் மறுத்தான்.

காசியில் அவன் ஒவ்வொரு நாளும் சுடுகாட்டில் உழைத்தான். தன் வறுமையைப் பற்றி, தன் எஜமானனைப் பற்றி, ஊரைப் பற்றி ஒரு குறை சொல்லக்கூடச் செய்யவில்லை. அவன் மௌனம் ஒரு தவம்போல இருந்தது. அதனால்தான் இறுதியில் தெய்வம் அவன் உறுதியை ஏற்றுப் போற்றியது.

உயிர் வாழ்வதற்காகப் பொய்யையும் பழியையும் ஏற்கலாம் என்ற நிலையிலும் அதை மறுத்த அரிச்சந்திரன், 'புறங்கூறிப் பொய்த்துயிர் வாழ்தலின் சாதல்' என்ற குறளின் கருத்தை வாழ்ந்து காட்டினான்.

Harishchandra's Resolve

This is the story of Harishchandra told in the Markandeya Purana and the Devi Bhagavata. Harishchandra was the king of Ayodhya, born in the Ikshvaku line, who lived with the fame of one who never spoke a lie. The sage Vishvamitra wished to test his truthfulness. Harishchandra gave the gift that the sage asked. For it he lost his kingdom and wealth. He came to the point of selling his wife Chandramati and his son Rohitashva. He himself took a post guarding a cremation ground in Kashi.

In that state, tradition says, many came to him with temptations. The master of the cremation ground did not trust him. Some in the town spread false accusations about him. A situation arose in which he could have survived by accusing others. But Harishchandra did not utter a single false word about anyone.

One day Chandramati brought her dead son Rohitashva for cremation. Though he knew it was his own son's body, Harishchandra, in duty as guardian, asked for the fee for the burning. "I have nothing," said Chandramati. When she offered her marriage thread, he recognised his wife. Even then he did not break his word to his master.

Harishchandra was ready to give up his life, not ready to give up his truth. Chandramati did not speak even one false word for her son or husband. At the instant he resolved to end his own life, the gods appeared and praised his truthfulness. Rohitashva was revived, and they regained the lost kingdom.

Harishchandra, who refused falsehood and slander even when it seemed they could save his life, lived out the meaning of the verse: death rather than life by slander and lies.