Kural 189 · அறன்நோக்கி ஆற்றுங்கொல் வையம் புறன்நோக்கிப்

சீதையும் பூமாதேவியும்

இது வால்மீகி ராமாயணத்தின் உத்தர காண்டத்தில் சொல்லப்படும் கதை. இராவணனை வென்று சீதையுடன் இராமன் அயோத்தி திரும்பி அரசாண்டான். சீதையின் தூய்மை அக்கினிப் பரீட்சையால் முன்பே நிரூபிக்கப்பட்டிருந்தது. சீதை கருவுற்றிருந்த நேரத்தில் ஒரு நாள் இராமன் தன் ஒற்றர்கள் மூலம் நகர மக்களின் பேச்சை அறிய விரும்பினான். அவர்கள் வந்து, "நகரத்தில் சிலர் சீதை இராவணன் இல்லத்தில் இருந்தவள் என்று பேசுகின்றனர்" என்று கூறினர். சில பிறர் சொற்களின் அடிப்படையில் அந்தப் பேச்சு பரவியது.

இந்தப் பழிச்சொல் முற்றிலும் உண்மையற்றது. சீதை மனத்தாலும் கணவனுக்கு உண்மையாக இருந்தவள். ஆனால் நகரத்தில் சிலர் அவள் இல்லாத இடத்தில் அவளைப் பற்றி இழிவாகப் பேசினர். மக்களின் நம்பிக்கையைக் காக்க வேண்டிய அரசனாக இராமன் வருந்தினான். இறுதியில் மக்கள் சொல்லுக்குப் பணிந்து சீதையை வனத்துக்கு அனுப்ப வேண்டிய கடினமான முடிவை எடுத்தான் என்று மரபு சொல்கிறது. இலக்குவன் சீதையை வால்மீகி முனிவரின் ஆசிரமத்தின் அருகே விட்டுச் சென்றான்.

சீதை வால்மீகி ஆசிரமத்தில் லவன், குசன் என்ற இரட்டையரைப் பெற்று வளர்த்தாள். அவர்கள் வளர்ந்து இராமாயணத்தை இசையுடன் பாடினர். பின்னர் இராமனின் அசுவமேத வேள்வியின் போது அவர்கள் அரசவையில் பாடினர். அவர்கள் இராமனின் மகன்கள் என்பதை உணர்ந்த இராமன், சீதையை அரசவைக்கு அழைத்தான். தன் தூய்மையை மீண்டும் அனைவர் முன்பும் நிரூபிக்கச் சொன்னான்.

சீதை சபையின் நடுவில் நின்றாள். "நான் மனத்தாலும் சொல்லாலும் செயலாலும் இராமனைத் தவிர வேறு எவரையும் நினைத்ததில்லை என்பது உண்மையானால், என் தாய் பூமாதேவி என்னைத் தன்னுள் ஏற்றுக்கொள்ளட்டும்" என்றாள். உடனே பூமி பிளந்தது. பூமாதேவி ஒரு சிம்மாசனத்தில் தோன்றி, சீதையை மடியில் அமர்த்தி அழைத்துச் சென்றாள் என்று காவியம் கூறுகிறது.

இக்கதை மிகவும் துயரமானது; ஆயினும் இதில் ஒரு நம்பிக்கை உண்டு: உண்மையான தூய்மை எப்போதும் காக்கப்படும். பூமாதேவி சீதையை ஏற்றது, அவளுக்கு இழைக்கப்பட்ட பழி முற்றிலும் பொய் என்பதற்கு இயற்கையே தந்த சாட்சி. பழிச்சொல் பேசுபவரின் சுமையும் இறுதியில் அவர்கள் மேலேயே விழுகிறது.

பழிச்சொற்களால் நிரபராதியான ஒரு பெண் தாங்கவேண்டிய துன்பத்தை இக்கதை உணர்த்துகிறது. இங்கு அவளைத் தாங்கியவள் பொறுமையின் உருவமான பூமியே. 'அறன்நோக்கி ஆற்றுங்கொல் வையம்' என்ற குறளின் உருவகம் இந்தக் காட்சியில் உயிர்பெறுகிறது: புறம் பேசியவர்களின் சுமையை நிலம் தாங்கியது; தூய்மையான சீதையை அது தன்னோடு அணைத்துக்கொண்டது.

Sita and Mother Earth

This is a story told in the Uttara Kanda of Valmiki's Ramayana. Having defeated Ravana, Rama returned to Ayodhya with Sita and ruled. Sita's purity had already been proved by the trial of fire. At a time when Sita was with child, Rama one day wished to learn through his spies what the townsfolk were saying. They came and said, "Some in the city are saying that Sita lived in Ravana's house."

The slander was wholly untrue. Sita was faithful to her husband in mind as well. But some in the city spoke of her disparagingly where she was not present. Rama, as a king who had to guard the people's trust, was grieved. At last, tradition says, he made the hard decision to bow to the people's word and send Sita to the forest. Lakshmana left Sita near the hermitage of the sage Valmiki.

At Valmiki's hermitage Sita gave birth to the twins Lava and Kusha and raised them. They grew up and sang the Ramayana with music. Later, during Rama's Ashvamedha sacrifice, they sang in the royal assembly. Realising they were his sons, Rama called Sita to the assembly and asked her to prove her purity once again before all.

Sita stood in the middle of the assembly. "If it is true that in thought, word and deed I have thought of none but Rama, may my mother Bhumi Devi take me into herself," she said. At once the ground split. Bhumi Devi appeared on a throne, seated Sita on her lap and took her away, says the epic.

The story shows an innocent woman's suffering caused by slander. Here the one who bore her was Earth herself, the figure of patience. The image in the verse comes alive in this scene: the Earth bore the burden of those who spoke behind her back, and the pure Sita she took into her embrace.