Sadagopar Andhadhi 81 · இட்டத்திலும் தம்தம் உள்ளத்திலும் எண்ணிலும் இருப்பின்

பாடல் 81 · சடகோபர் அந்தாதி · கம்பர்

இட்டத்திலும் தம்தம் உள்ளத்திலும் எண்ணிலும் இருப்பின்கிட்டத்திலும் வலியாரும் உருகுவர் கேணியிலும்பட்டத்திலும் பைந் தடத்திலும் ஓடைப் பழனத்திலும்குட்டத்திலும் கயல்பாய் குருகூரர் குணங்களுக்கே.

Ittaththilum thamtham ullaththilum ennilum iruppin / Kittaththilum valiyaarum urukuvar kaeniyilum / Pattaththilum pain thataththilum oataip pazhanaththilum / Kuttaththilum kayalpaay kurukoorar kunangkalukkae.

பொருள்

கேணிகளிலும், குளங்களிலும், பசுமையான பொய்கைகளிலும், ஓடைகள் பாயும் வயல்களிலும், சிறு மடுக்களிலும் கயல் மீன்கள் பாயும் குருகூர் ஆழ்வாரின் குணங்கள் அவை. அவை ஒருவருடைய விருப்பத்திலும், உள்ளத்திலும், எண்ணத்திலும் இருந்தால், அவருக்கு அருகில் இருக்கும் கல் நெஞ்சக்காரர்களும் உருகிவிடுவார்கள்.

Meaning

These are the qualities of the Alvar of Kurugur, where kayal fish leap in wells, in tanks, in green pools, in fields fed by streams and in little ponds. If those qualities dwell in someone's love, in their heart and in their thoughts, then even the hard-hearted who come near that person will melt.

சொற்பொருள் Word by word

இட்டம்: love, liking
உள்ளம்: heart
எண்ணம்: thought
கிட்டம்: nearness
வலியார்: the hard-hearted
கேணி: well
பைந்தடம்: green pool
குட்டம்: small pond
குணம்: quality

விளக்கம்

நல்ல குணங்கள் தொற்றக்கூடியவை என்கிறார் கம்பர். ஆழ்வாரின் குணங்களை மனதில் கொண்டவர் அருகில் இருந்தாலே, கல்நெஞ்சமும் உருகுகிறது. ஒரு விளக்கிலிருந்து இன்னொரு விளக்கு ஏற்றப்படுவது போல.

குருகூரின் நீர்நிலைகளில் எங்கும் மீன்கள் துள்ளுவது போல, ஆழ்வாரின் குணங்கள் எல்லா இடத்திலும் உயிர்த்துடிப்போடு இருக்கின்றன.

Explanation

Kambar says good qualities are catching. Simply being near someone who holds the Alvar's qualities in their heart melts even a heart of stone, as one lamp is lit from another.

As fish leap everywhere in Kurugur's waters, the Alvar's qualities are alive and stirring everywhere.

சைதன்ய பாகவதம், மத்திய காண்டம் (ஜகாய், மாதாய் வரலாறு)

மன்னிப்பால் உருகிய ஜகாய், மாதாய்

வங்க வைணவ மரபிலிருந்து. நவத்வீபத்தில் ஜகாய், மாதாய் என்ற இரு சகோதரர்கள் இருந்தனர். குடியும் கொள்ளையும் கொடுமையுமே அவர்கள் வாழ்க்கை; ஊரே அவர்களைக் கண்டு அஞ்சியது. ஸ்ரீ சைதன்யரின் தோழரான நித்யானந்தர், "இவர்களுக்கும் இறைவனின் திருநாமம் சேர வேண்டும்" என்று சொல்லி அவர்களிடம் சென்றார்.

குடிவெறியில் இருந்த மாதாய் உடைந்த மண்பானைத் துண்டை எடுத்து வீசினான்; நித்யானந்தரின் நெற்றியில் பட்டு இரத்தம் வழிந்தது. நித்யானந்தர் திருப்பி அடிக்கவில்லை; சினம் கொள்ளவும் இல்லை. "அடித்தாலும் பரவாயில்லை, அப்பா; ஒருமுறை இறைவன் பெயரைச் சொல்" என்று புன்னகையோடு சொன்னார். மாதாய் மீண்டும் அடிக்கக் கை ஓங்கியபோது, அந்தப் பொறுமையைக் கண்ட ஜகாய் தம்பியின் கையைப் பிடித்துத் தடுத்தான்.

செய்தி கேட்டுச் சைதன்யர் விரைந்து வந்தார். ஆனால் நித்யானந்தர் "இவர்களை மன்னித்துவிடுங்கள்" என்று வேண்டினார். அடிபட்டவரே அடித்தவனுக்காக வேண்டியதைக் கண்டு இரு சகோதரர்களின் கல் நெஞ்சமும் உருகியது. கண்ணீரோடு காலில் விழுந்தனர். பின்னாளில் கங்கைக் கரையில் படித்துறை அமைத்து, நீராட வருவோருக்குத் தொண்டு செய்து வாழ்ந்தனர். நல்லவர் ஒருவரின் அருகாமை கொடியவர்களையும் மாற்றியது. "கிட்டத்திலும் வலியாரும் உருகுவர்" என்று கம்பர் சொல்வது இதையே.

Chaitanya Bhagavata, Madhya Khanda (the story of Jagai and Madhai)

Jagai and Madhai, Melted by Forgiveness

From the Bengal Vaishnava tradition. In Navadvip there lived two brothers, Jagai and Madhai. Drink, robbery and cruelty were their whole life, and the town lived in fear of them. Nityananda, the companion of Sri Chaitanya, said, 'The Lord's name must reach these two as well,' and went to them.

Madhai, drunk, picked up a shard of a broken clay pot and threw it. It struck Nityananda's forehead and blood ran down his face. Nityananda did not strike back, and he did not grow angry. Smiling, he said, 'Strike me if you like, my friend, but say the Lord's name once.' When Madhai raised his hand to strike again, Jagai, moved by that patience, caught his brother's arm and held it back.

Hearing the news, Chaitanya hurried there. But Nityananda pleaded, 'Forgive them.' Seeing the one who had been struck plead for the one who struck him, the stony hearts of both brothers melted. They fell at his feet in tears. In later years they built a bathing ghat on the bank of the Ganga and spent their lives serving those who came to bathe. The nearness of one good man changed even the cruel. This is what Kambar means: 'even the hard-hearted who come near will melt.'

சிந்தனைக்கு

ஒரு நல்லவரின் அருகில் இருந்ததால் உங்கள் மனதில் ஏற்பட்ட மாற்றம் என்ன?

To reflect on

What change came over your heart just from being near a good person?