Kural 295 · மனத்தொடு வாய்மை மொழியின் தவத்தொடு

சகுந்தலையின் தராசு

மகாபாரதத்தின் ஆதி பர்வத்தில் சகுந்தலையின் கதை வருகிறது. கண்வ முனிவரின் ஆசிரமத்தில் வளர்ந்த சகுந்தலையை, வேட்டைக்கு வந்த அரசன் துஷ்யந்தன் கண்டு காதலித்தான். இருவரும் கந்தர்வ முறையில் மணம் செய்துகொண்டனர். துஷ்யந்தன் தலைநகர் திரும்பிச் சென்றான்; விரைவில் அவளை அழைத்துக்கொள்வதாகக் கூறினான். அவர்களுக்கு பரதன் என்ற மகன் பிறந்தான்.

சில ஆண்டுகள் கழிந்தும் அரசன் அழைக்கவில்லை. எனவே சகுந்தலை மகனுடன் அரசவைக்குச் சென்றாள். துஷ்யந்தன் அவளை அறிந்தும் அறியாதவன் போல நடித்து மறுத்தான் என்று மகாபாரதம் கூறுகிறது. அவமானத்தால் துடித்த சகுந்தலை அரசவையில் நின்று அரசனுக்கு அறிவுரை சொன்னாள். அவள் சொற்கள் வாய்மையின் மேன்மையைப் பாடுகின்றன.

அவள் கூறினாள்: 'அரசே, ஆயிரம் அஸ்வமேத யாகங்களையும் ஒரு வாய்மையையும் தராசில் இட்டால் வாய்மையே கனமாகும். வாய்மைக்கு நிகரான தவம் இல்லை; பொய்யை விடப் பெரிய பாவம் இல்லை. நீ உன் மனத்தின் உண்மையை அறிவாய்; உன் உள்ளத்தில் வீற்றிருக்கும் சாட்சி உன்னை அறியும். நீ பொய் சொன்னால் உன்னையே நீ இழிவு செய்கிறாய்.' அவளுடைய சொற்கள் அரசவையையே அமைதிப்படுத்தின.

அந்தப் போது வானிலிருந்து ஒரு குரல், 'சகுந்தலை சொல்வது உண்மை; இந்தப் பிள்ளை உன் மகன்' என்று அறிவித்தது. துஷ்யந்தன் அவளை ஏற்றுக்கொண்டு, தான் மக்கள் ஐயத்தை நீக்கவே அவ்வாறு நடந்ததாகக் கூறினான். இவ்வாறு வாய்மையே அவளுக்கு வெற்றி தந்தது. பரதன் பின்னர் பாரத தேசத்தின் புகழ்பெற்ற சக்கரவர்த்தி ஆனான்.

'மனத்தொடு வாய்மை மொழியின் தவத்தொடு தானஞ் செய்வாரின் தலை' என்ற குறளின் கருத்தை இக்கதை எடுத்துக்காட்டுகிறது. சகுந்தலைக்குச் செல்வமும் படையும் இல்லை; ஆனால் வாய்மை இருந்தது. அதுவே ஒரு பேரரசனின் முன் அவளை உயர்த்தியது. வாய்மை தவம், தானம், யாகம் ஆகியவற்றுக்கு அப்பால் நிற்கும் வலிமை என்பதை இந்த நிகழ்ச்சி காட்டுகிறது.

சகுந்தலையின் சொற்கள் அவளுக்குச் சட்டத்தின் வழியில் உரிமை தருவதற்கு முன்பே, அவளது அகத் தூய்மையின் வழியில் அரசவையை வென்றன. அவள் கோபத்தில் பேசவில்லை; அமைதியுடனும் உறுதியுடனும் பேசினாள். அந்தப் பேச்சை வாய்மை தாங்கியதால் அரசனின் மறுப்பு நிலைக்கவில்லை. எனவே உண்மையான சொல்லுக்கு எந்த ஆயுதமும் வேண்டியதில்லை. இவ்வாறு சகுந்தலையின் வாய்மை அவளுக்கும் மகனுக்கும் உரிய இடத்தைப் பெற்றுத் தந்தது.

Shakuntala's Scales

The story of Shakuntala occurs in the Adi Parva of the Mahabharata. Shakuntala, raised in the hermitage of the sage Kanva, was seen and loved by King Dushyanta, who had come hunting. They married in the Gandharva fashion. Dushyanta returned to his capital, promising to send for her soon. A son, Bharata, was born to them.

Years passed and the king did not send for her, so Shakuntala went to court with her son. The Mahabharata says Dushyanta, though he recognised her, pretended not to and denied her. Stung by the insult, Shakuntala stood in the assembly and advised the king. Her words sing the greatness of truth.

She said: "O king, if a thousand Ashvamedha sacrifices and a single truth were placed in a scale, truth would weigh more. There is no penance equal to truth, and no sin greater than falsehood. You know the truth of your own mind; the witness seated in your heart knows you. If you lie, you disgrace yourself." Her words quieted the whole assembly.

Then a voice from the sky declared: "Shakuntala speaks the truth; this boy is your son." Dushyanta accepted her, saying he had acted so only to remove the people's doubt. So truth itself brought her victory. Bharata later became a famed emperor of the land.

The story illustrates the couplet "One who speaks truth with his mind is superior to those who practise penance and charity." Shakuntala had neither wealth nor army, but she had truth. That raised her before a great emperor. The episode shows truth as a strength beyond penance, charity and sacrifice.