வாய்மை

அரிச்சந்திரனின் வாய்மை

அரிச்சந்திரன் இந்திய மரபில் வாய்மையின் அடையாளமாகப் போற்றப்படும் அரசன். மார்க்கண்டேய புராணம் முதலிய புராணங்களில் அவன் கதை கூறப்படுகிறது; பிற்காலத்தில் நாடகங்களாகவும் கதைகளாகவும் பெருகியது. அயோத்தியை ஆண்ட சூரிய குலத்து அரசன் அரிச்சந்திரன், பொய் சொல்லாதவன் என்று பெயர் பெற்றிருந்தான். அவன் வாய்மையைச் சோதிக்க விஸ்வாமித்திர முனிவர் முடிவு செய்தார் என்று புராணம் கூறுகிறது.

ஒரு கனவில் அரிச்சந்திரன் தன் நாட்டை முனிவருக்குத் தானம் செய்ததாகக் கண்டான். மறுநாள் முனிவர் வந்து அந்தத் தானத்தைக் கேட்டபோது அவன் மறுக்கவில்லை; கனவில் சொன்ன சொல்லும் சொல்லே என்று நாட்டை ஒப்படைத்தான். தானத்துக்கு உரிய தட்சிணை கேட்கப்பட்டபோது அவனிடம் பொருள் இல்லை. தன் மனைவி சந்திரமதியையும் மகன் உரோகிதாசனையும் விற்றான்; இறுதியில் தன்னையும் ஒரு சுடுகாட்டுக் காவலனுக்கு விற்றுக்கொண்டான்.

சுடுகாட்டில் பிணத்தை எரிக்க வருவோரிடம் கட்டணம் வாங்கும் தொழிலை அவன் செய்தான். ஒருநாள் பாம்பு கடித்து இறந்த தன் மகனை எரிக்க சந்திரமதி அங்கே வந்தாள். அவளிடமும் கட்டணம் இல்லை. அரிச்சந்திரன் தன் மனைவியிடம் கூட, தன் கடமைக்கு ஏற்ப, கட்டணம் கேட்க வேண்டியதாயிற்று. சந்திரமதி தன் புடவையின் ஒரு பகுதியைக் கொடுக்க முயன்றபோது அவன் அதையும் ஏற்கத் தயங்கவில்லை. அவன் கடமைக்கும் உண்மைக்கும் தன் உணர்ச்சியை இரண்டாம் இடத்தில் வைத்தான்.

இந்தக் கதையின் முக்கியமான திருப்பம் சுடுகாட்டுக் காட்சி. அங்கே அரிச்சந்திரன் தன் மனைவியிடம் கட்டணம் கேட்டது கொடுமையாகத் தோன்றலாம்; ஆனால் அவனுடைய வாய்மை, தன் கடமையையும் தன் சொல்லையும் எவ்வளவு உறவு இருப்பினும் மாற்றுவதில்லை என்பதில் இருந்தது. அவன் தன் எஜமானனுக்குக் கொடுத்த வாக்குக்கு முன் தன் துயரத்தை ஒதுக்கினான். சொல்லைக் காப்பது எளிதான நேரங்களில் அனைவரும் காப்பர்; துயரம் நிறைந்த நேரத்தில் காப்பவனே வாய்மையாளன்.

இக்கதையைப் பற்றி இன்றைய சிந்தனையாளர்களிடையே விவாதமும் உண்டு. சிலர், ஒரு மனிதன் தன் குடும்பத்தையே விற்கும் அளவுக்கு வாக்கைக் காக்க வேண்டுமா என்று கேட்கின்றனர். பாரம்பரியம் அதை ஒரு அரசனின் சிறப்பு நிலைக்கு உரியதாகக் கொண்டு, அவன் தான் பெற்ற செல்வத்தையும் தான் ஏற்ற பதவியையும் வாக்கின் பொருட்டு விட்டவன் என்று சொல்கிறது. நாம் இதிலிருந்து எடுத்துக்கொள்ள வேண்டியது அவன் இழப்பின் அளவை அல்ல; சொல்லுக்கு மதிப்புத் தரும் அவனது தூய உறுதியை. வாழ்வின் சாதாரண நாளில் நாம் தரும் சிறு வாக்குறுதிகளைக் காப்பதிலேயே அந்த உறுதி தொடங்குகிறது.

அரிச்சந்திரன் கதை தமிழ் நாட்டிலும் மிகப் பிரபலம். கிராமக் கூத்துகளிலும் தெருக்கூத்திலும் 'அரிச்சந்திர மயானகாண்டம்' என்ற பகுதி காலங்காலமாக நடிக்கப்படுகிறது. அந்தக் காட்சியைக் காணும் மக்கள் கண்ணீர் விடுவர்; ஆனால் அதே நேரம் வாய்மையின் மதிப்பையும் உணர்வர். இவ்வாறு நாட்டுப்புறக் கலைகளும் வள்ளுவரின் அறத்தை மக்கள் மனத்தில் நிலைநிறுத்தியுள்ளன.

இந்தச் சோதனையின் முடிவில் தேவர்கள் தோன்றினர்; விஸ்வாமித்திரர் தம் சோதனையை முடித்துக்கொண்டார் என்றும், உரோகிதாசன் உயிர்பெற்றான் என்றும், அரிச்சந்திரன் தன் நாட்டையும் குடும்பத்தையும் திரும்பப் பெற்றான் என்றும் கதை முடிகிறது. கதைகளில் விவரங்கள் மாறுபடலாம்; ஆனால் சாரம் ஒன்றே: வாய்மையைக் காக்க ஒருவன் எதையும் இழக்கத் தயாராக இருந்தால், இறுதியில் அவன் எதையும் இழப்பதில்லை.

பாரத தேசத்தின் சிறுவர்கள் பலருக்கு இக்கதை வாய்மையின் முதல் பாடமாக அமைந்தது. 'வாய்மை எனப்படுவது யாதெனின் யாதொன்றும் தீமை இலாத சொலல்' என்ற குறளின் பின்னணியில் இக்கதையைப் பார்க்கும்போது, அரிச்சந்திரனின் சொல் எவருக்கும் தீங்கு செய்யவில்லை; தனக்கு மட்டுமே துன்பம் தந்தது என்பதை நாம் உணரலாம். உண்மையைக் காக்கும் துன்பத்தை அவன் தானே ஏற்றான்.

காந்தியடிகள் தம் சுயசரிதையில், சிறுவயதில் அரிச்சந்திரன் நாடகத்தைப் பார்த்து மிகவும் மனம் நெகிழ்ந்ததாகவும், 'எல்லோரும் ஏன் அரிச்சந்திரனைப் போல உண்மையாக இருக்கக்கூடாது' என்று பலமுறை தம்மிடம் கேட்டுக்கொண்டதாகவும் எழுதியுள்ளார். இவ்வாறு ஒரு கதை தலைமுறைகளைக் கடந்து ஒரு பெரிய மனிதரின் வாழ்க்கை நோக்கத்தையே வடிவமைத்தது. ஆகவே அரிச்சந்திரனின் கதை வெறும் புராணம் அல்ல; வாழ்வில் வாய்மையைக் கடைப்பிடிக்க விரும்பும் ஒவ்வொருவருக்கும் நெடுங்காலத் துணை.

The Truth of Harishchandra

Harishchandra is the king honoured in Indian tradition as the emblem of truthfulness. His story is told in the Puranas, including the Markandeya Purana, and was later expanded in plays and tales. Harishchandra of the solar line, king of Ayodhya, was famed as one who never lied. The Purana says the sage Vishvamitra decided to test his truthfulness.

In a dream Harishchandra saw himself giving his kingdom to the sage. The next day, when the sage arrived and asked for that gift, he did not refuse; a word spoken even in a dream was a word, and he handed over the kingdom. When the customary fee for the gift was demanded, he had nothing. He sold his wife Chandramati and his son Rohitashva, and at last sold himself to a keeper of a cremation ground.

At the cremation ground his work was to collect a fee from those who brought bodies to burn. One day Chandramati came there to cremate their son, who had died of a snake bite. She too had no fee. Harishchandra, in keeping with his duty, had to ask even his wife. When she tried to offer part of her cloth, he did not hesitate to accept it. He put his own feeling second to duty and truth.

The turning point of the tale is the cremation ground scene. It may seem harsh that Harishchandra asked his own wife for the fee, but his truthfulness lay in not changing his duty and his word, however close the relationship. He put his grief aside before the promise he had given his master. Anyone will keep their word when it is easy; one who keeps it in an hour of sorrow is the truthful one.

Modern thinkers also debate this story. Some ask whether a man should keep his word even to the extent of selling his family. Tradition treats it as a case belonging to the special position of a king, who gave up the wealth and office he had received for the sake of his word. What we should take from it is not the scale of his loss but the pure resolve that gives a word its value. That resolve begins with keeping the small promises of ordinary days.

At the end of the trial the gods appeared. Vishvamitra ended the test, Rohitashva was restored to life, and Harishchandra received back his kingdom and family. Details vary among tellings, but the essence is one: if a man is ready to lose everything to keep his word, in the end he loses nothing.

For many children in Bharat this tale was the first lesson in truth. Seen beside the couplet "Truth is the speaking of words free of any harm", we notice that Harishchandra's word harmed nobody; it brought pain only to himself. He took upon himself the suffering of guarding the truth.

Mahatma Gandhi writes in his autobiography that as a boy he was deeply moved by a play about Harishchandra and asked himself again and again why everyone should not be truthful like Harishchandra. In this way one story crossed generations and shaped the life purpose of a great man.