Kural 300 · யாமெய்யாக் கண்டவற்றுள் இல்லை எனைத்தொன்றும்

சிபிச் சக்கரவர்த்தியின் உறுதி

மகாபாரதத்தின் வன பர்வத்தில் சிபி என்ற அரசனின் கதையைச் சொல்லுகிறது. தமிழ் மரபிலும் சிபிச் சோழன் புகழ்பெற்றவன். புறா ஒன்றுக்காகத் தன் உடல் தசையை அரிந்து கொடுத்தவன் என்று சிலப்பதிகாரம், புறநானூறு போன்ற பல நூல்களும் பாடுகின்றன. பாரதம் இக்கதையை இந்திரனும் அக்னியும் தம் வாய்மையைச் சோதிக்க வந்த நிகழ்வாகக் கூறுகிறது.

ஒருநாள் சிபி அரசவையில் அமர்ந்திருக்கும்போது ஒரு புறா அவன் மடியில் வந்து விழுந்தது. அது ஒரு கழுகினால் துரத்தப்பட்டு உயிர் பயத்தில் நடுங்கியது. 'அரசே, காப்பாற்றுங்கள்' என்று அது புகலிடம் தேடியது. சிபி அதை அன்புடன் தடவி, 'உன்னை நான் கைவிடமாட்டேன்' என்று சொன்னான். அந்த நேரத்தில் கழுகு வந்து, 'இந்தப் புறா என் உணவு; அதை எனக்குக் கொடு' என்று கேட்டது.

சிபி மறுத்தான். 'புகலடைந்தவரைக் கைவிட மாட்டேன் என்பது என் சொல்; அதை மீறுவது அறமாகாது' என்றான். கழுகு, 'நீ புறாவைக் காப்பதால் நான் பசியால் இறப்பேன்; அதுவும் அநீதிதானே?' என்று வாதிட்டது. சிபி, 'புறாவின் எடைக்குச் சமமான என் உடல் தசையைத் தருகிறேன்' என்றான்.

ஒரு தராசு கொண்டு வரப்பட்டது. ஒரு தட்டில் புறா, மறுதட்டில் சிபி தன் தசையை அரிந்து வைத்தான். எவ்வளவு வைத்தாலும் புறாவின் தட்டு தாழ்ந்தே இருந்தது. இறுதியில் சிபி தானே தராசுத் தட்டில் ஏறினான். அப்போது புறாவும் கழுகும் இந்திரனும் அக்னியுமாக மாறினர். அவன் வாய்மையையும் இரக்கத்தையும் புகழ்ந்து, அவன் உடலை மீட்டுத் தந்தனர்.

'யாமெய்யாக் கண்டவற்றுள் இல்லை எனைத்தொன்றும் வாய்மையின் நல்ல பிற' என்ற குறளை இக்கதை சிறப்பாக எடுத்துக்காட்டுகிறது. சிபியின் உடலும் அரசும் அவனுக்குப் பெரிதல்ல; தான் கொடுத்த சொல்லே பெரிது. அந்தச் சொல்லைக் காக்க அவன் தன்னையே இழக்கத் தயாராக இருந்தான். வாய்மையை மேலாகக் கருதியவனுக்கே தெய்வங்களின் சான்றிதழ் கிடைத்தது.

சிபியின் கதையில் ஒரு நுட்பமான கேள்வி உண்டு: கழுகின் பசியும் நியாயமே என்று அது வாதிடுகிறது. சிபி அதை மறுக்கவில்லை. அதனால்தான் தன் உடலையே ஈடாகத் தர முன்வந்தான். இது வாய்மையும் இரக்கமும் ஒன்றோடொன்று இணையும் இடம். தன் சொல்லைக் காக்கும்போது பிறர் தேவையையும் புறக்கணிக்காமல் இருந்தது சிபியின் பெருமை.

இவ்வாறு நாம் காணும் எல்லா அறக் கதைகளும் இறுதியில் வாய்மையின் உயர்வையே சுட்டுகின்றன; அதையே வள்ளுவர் தம் குறளால் முத்திரையிட்டு முடிக்கிறார்.

King Shibi's Vow

The Vana Parva of the Mahabharata tells of King Shibi. In Tamil tradition too, Shibi Chola is famed; many works such as the Silappadikaram and the Purananuru sing of him as the king who cut his own flesh for the sake of a dove. The Bharata presents the tale as an event in which Indra and Agni came to test his truthfulness.

One day, while Shibi sat in his court, a dove fell into his lap. Chased by a hawk, it trembled with fear for its life. "O king, protect me," it sought refuge. Shibi stroked it lovingly and said, "I will not abandon you." Then the hawk arrived and said, "This dove is my food; give it to me."

Shibi refused. "My word is that I will not abandon one who has taken refuge; to break it is not dharma." The hawk argued, "If you protect the dove, I will die of hunger. Is that not injustice too?" Shibi said, "I will give flesh from my body equal to the weight of the dove."

A balance was brought. On one pan was the dove; on the other Shibi cut and placed his flesh. However much he placed, the dove's pan stayed lower. At last Shibi himself climbed onto the pan. Then the dove and hawk took the forms of Indra and Agni. They praised his truthfulness and compassion and restored his body.

The story illustrates the couplet, "Of all that we have truly seen, nothing is better than truth." His body and kingdom were not great to Shibi; the word he had given was. He was ready to lose himself to keep it. Only one who held truth above all received the gods' testimony.