Kural 291 · வாய்மை எனப்படுவது யாதெனின் யாதொன்றும்

சத்தியகாம ஜாபாலன்

சாந்தோக்கிய உபநிடதம் சத்தியகாமன் என்ற சிறுவனின் கதையைக் கூறுகிறது. அவன் தாய் ஜபாலை. சத்தியகாமன் வேதம் கற்கும் ஆவலுடன் தாயிடம் வந்து, 'அம்மா, நான் குருகுலத்தில் சேர விரும்புகிறேன். என் கோத்திரம் என்ன?' என்று கேட்டான். குருகுலத்தில் சேரும் மாணவனின் கோத்திரத்தை ஆசிரியர் கேட்பது அந்நாளின் வழக்கம்.

தாய் எளிமையாகவும் உண்மையாகவும் பதில் சொன்னாள்: 'குழந்தாய், நான் இளமையில் பலரிடம் பணிபுரிந்து வந்தேன். அப்போது நீ பிறந்தாய். உன் தந்தை யார், உன் கோத்திரம் என்ன என்பதை நான் அறியேன். என் பெயர் ஜபாலை, உன் பெயர் சத்தியகாமன். ஆசிரியரிடம் அப்படியே சொல்.' அவள் இந்தச் சொல்லை மறைக்கவோ மாற்றவோ முயலவில்லை.

சத்தியகாமன் ஹரித்ருமதர் என்ற கௌதம முனிவரிடம் சென்றான். அவர் கோத்திரம் பற்றிக் கேட்டபோது, தாய் சொன்னதை ஒரு சொல்லும் மாற்றாமல் கூறினான்: 'என் தந்தையின் கோத்திரம் எனக்குத் தெரியாது. என் தாய் ஜபாலை, நான் சத்தியகாமன் ஜாபாலன்.' அங்கிருந்தவர்கள் திகைத்தனர்.

கௌதமர் அவனை அன்புடன் நோக்கினார். 'இவ்வளவு உண்மையைப் பேசத் துணிந்தவன் அந்தணனன்றி வேறு யாரும் இல்லை. சமித்துகளை எடுத்து வா, உனக்குப் பாடம் தொடங்குவேன்' என்று கூறி அவனை மாணவனாக ஏற்றார். பிறப்பால் அல்ல, வாய்மையால் ஒருவன் வேதம் கற்கத் தகுதி பெறுகிறான் என்ற செய்தியை இக்கதை நமக்குத் தருகிறது.

பின்னர் அவர் நூற்றுக்கணக்கான மாடுகளை மேய்த்து, அவை ஆயிரமாகப் பெருகும்வரை பொறுமையாகக் காத்திருந்தார் என்றும், இயற்கையின் தேவதைகள் அவருக்கு உபதேசித்தன என்றும் உபநிடதம் கூறுகிறது. சத்தியகாமனின் வாய்மை தனக்கோ தன் தாய்க்கோ வெட்கம் தரக்கூடிய ஒன்றைக்கூட மறைக்காதது. ஆயினும் அந்தச் சொல் எவருக்கும் தீங்கு செய்யவில்லை; அவன் தாயைப் பழிக்கவும் இல்லை. 'யாதொன்றும் தீமை இலாத சொலல்' என்பதற்கு இது நல்ல எடுத்துக்காட்டு.

ஜபாலையின் துணிவும் இங்கே போற்றத்தக்கது. சமூகத்தின் பார்வையில் தனக்கு இழிவு தரக்கூடிய உண்மையையும் அவள் தன் மகனிடம் மறைக்கவில்லை. மகன் அதை உலகுக்கு அறிவித்தபோது, முனிவரும் அதை மதிப்புடன் ஏற்றார். வாய்மை இரு தலைமுறைகளையும் உயர்த்தியது என்று இதைப் பார்க்கலாம். உண்மையைப் பேசுவது அச்சத்துக்கு உரியதன்று, மதிப்புக்கு உரியது என்பதை இக்கதை நமக்குக் காட்டுகிறது.

இக்கதையில் எவரும் எவரையும் பழிக்கவில்லை; தாய் தன் மகனுக்குச் சொன்ன சொல்லில் எந்தக் கசப்பும் இல்லை.

Satyakama Jabala

The Chandogya Upanishad tells of a boy named Satyakama. His mother was Jabala. Eager to learn the Veda, Satyakama came to his mother and said, "Mother, I wish to join a gurukula. What is my gotra?" It was the custom of the time for a teacher to ask a student's gotra.

His mother answered simply and truthfully: "My child, in my youth I served many people, and then you were born. I do not know who your father is or what your gotra is. My name is Jabala and yours is Satyakama. Tell the teacher so." She made no attempt to hide or alter this.

Satyakama went to the sage Haridrumata Gautama. When asked his gotra, he repeated what his mother had said without changing a word: "I do not know my father's gotra. My mother is Jabala; I am Satyakama Jabala." Those present were astonished.

Gautama looked at him with affection. "No one but a Brahmin could dare to speak so truthfully. Bring the fuel sticks, and I shall begin your instruction," he said, and accepted him as a student. The tale gives us the message that a person becomes fit to learn the Veda not by birth but by truthfulness.

Later, the Upanishad says, he tended several hundred cows, waiting patiently until they multiplied to a thousand, and powers of nature taught him. Satyakama's truthfulness hid even something that might have brought shame to him or his mother. Yet his words harmed no one, and he did not blame his mother. It is a good example of "words with no harm in them".