Kural 324 · நல்லாறு எனப்படுவது யாதெனின் யாதொன்றும்

முனிவர்களின் தடை

மகாகவி காளிதாசரின் 'அபிஞான சாகுந்தலம்' நாடகம் ஒரு வேட்டைக் காட்சியோடு தொடங்குகிறது. இது காளிதாசரின் கற்பனையில் வடிக்கப்பட்ட காட்சி; மகாபாரதத்தின் சகுந்தலை கதையை அடிப்படையாகக் கொண்டது. அரசன் துஷ்யந்தன் தன் தேரில் ஏறி ஒரு புள்ளிமானைத் துரத்திக்கொண்டிருந்தான். வில்லில் அம்பை பூட்டிக் குறி பார்த்தான். மான் அச்சத்துடன் துள்ளிப் பாய்ந்தோடியது. அது கண்வ முனிவரின் ஆசிரமத்தை நோக்கி ஓடியது.

அந்தத் தருணத்தில் இரு முனிவர்கள் முன் வந்து அரசனின் தேரைத் தடுத்தனர். 'அரசே, அம்பை எய்யாதீர்! இது ஆசிரமத்தின் மான்; இந்த மானின் உடல் மென்மையானது, உங்கள் அம்பு நெருப்பைப் போன்றது. அவ்விரண்டும் இணைவது பொருத்தமல்ல. உங்கள் ஆயுதம் துன்புற்றோரைக் காக்க உள்ளது; அப்பாவி உயிரைக் கொல்ல அல்ல' என்றனர்.

துஷ்யந்தன் அவர்களின் சொற்களில் உண்மை இருப்பதை உணர்ந்தான். அவன் உடனே வில்லைத் தாழ்த்தி அம்பை எடுத்துவிட்டான். 'ஆசிரமத்துக்குச் சொந்தமான மானை நான் எய்ய மாட்டேன்' என்று வாக்குக் கொடுத்தான். முனிவர்கள் மகிழ்ந்து, அவன் வீரத்துக்கும் அருளுக்கும் தகுந்த மகனை அவன் பெறுவான் என்று வாழ்த்தினர்.

அந்தக் காட்சிக்குப் பின்னர் துஷ்யந்தன் சகுந்தலையைச் சந்தித்தான். ஆசிரமத்தின் அமைதி, உயிர்களுக்கிடையிலான நட்பு ஆகியவற்றை அவன் கண்டான். வேட்டையை நாடி வந்த அவன் அருளின் அழகைக் கண்டு மனம் மாறினான் என்று நாடகம் காட்டுகிறது. வன்முறைக்கான வில் தாழ்ந்த இடத்தில்தான் காதலும் அன்பும் மலர்ந்தன.

'நல்லாறு எனப்படுவது யாதெனின் யாதொன்றும் கொல்லாமை சூழும் நெறி' என்ற குறளின் கருத்தை இந்தக் காட்சி அழகாகக் காட்டுகிறது. அரசன் ஒரு கணம் நின்று, கொல்லாமையை எண்ணி, வில்லைத் தாழ்த்தினான். அந்த எண்ணம் அவனுக்கு நல்வழியைத் திறந்தது.

காளிதாசர் இந்தக் காட்சியில் அரசனின் இரு பண்புகளைக் காட்டுகிறார்: வீரம், பணிவு. அவன் வில்லை நன்கு பயின்றவன்; ஆனால் முனிவர்களின் எச்சரிக்கையைக் கேட்டதும் அதை உடனே ஏற்றான். வலிமையுடையவன் பணிவுடன் இருப்பதே உண்மையான அரச பண்பு என்று நாடகம் கூறுகிறது. அவன் வாக்குக் கொடுத்ததும் குறிப்பிடத்தக்கது: தன் செயலை மாற்றிக்கொள்ளும் உறுதிமொழி.

இக்காட்சி பின்னர் சகுந்தலைக்கும் துஷ்யந்தனுக்கும் இடையிலான அன்புக் கதைக்கு நல்ல தொடக்கமாக அமைகிறது; அருளுள்ள மனமே அன்புக்கு வாசலாகிறது.

The Hermits Stop the Hunter King

The play Abhijnanasakuntalam of the great poet Kalidasa opens with a hunting scene. This scene is fashioned by Kalidasa's imagination, based on the Shakuntala tale of the Mahabharata. King Dushyanta, mounted on his chariot, was chasing a spotted deer. He fitted an arrow to the bow and took aim. The deer leapt and fled in fear. It ran toward the hermitage of the sage Kanva.

At that moment two hermits came forward and stopped the king's chariot. "O king, do not loose the arrow! This is a deer of the hermitage. The body of this deer is delicate, and your arrow is like fire. The two do not suit each other. Your weapon is meant to protect the afflicted, not to kill an innocent life," they said.

Dushyanta realised there was truth in their words. At once he lowered his bow and withdrew the arrow. "I will not shoot a deer belonging to the hermitage," he promised. The hermits were pleased and blessed him that he would have a son worthy of his valour and grace.

After that scene Dushyanta met Shakuntala. He saw the peace of the hermitage and the friendship among its creatures. The play shows that he, who had come seeking the hunt, was changed on seeing the beauty of compassion. Love and affection blossomed only where the bow of violence was lowered.

This scene shows the idea of the couplet, "The good path is the way that thinks of not killing anything." The king stopped for a moment, thought of non-killing and lowered his bow. That thought opened the good path for him.