Kural 331 · நில்லாத வற்றை நிலையின என்றுணரும்

யயாதியின் பாடம்

மகாபாரதத்தின் ஆதி பர்வமும் பாகவத புராணமும் யயாதி என்ற அரசனின் கதையைச் சொல்கின்றன. அவன் தேவயானி, சர்மிஷ்டை ஆகிய இருவரை மணந்தான். இந்த உறவால் தேவயானியின் தந்தை சுக்கிராசாரியர் சினம் கொண்டு, யயாதியை உடனே முதுமை அடையச் சபித்தார் என்று மரபு கூறுகிறது. பின்னர் சினம் தணிந்து, அவன் தன் முதுமையைத் தன் மகன் ஒருவனுக்குக் கொடுத்து அவன் இளமையைப் பெற்றுக்கொள்ளலாம் என்று வழி சொன்னார்.

யயாதி தன் மூத்த மகன்களிடம் இளமையைக் கேட்டான்; அவர்கள் மறுத்தனர். கடைசி மகன் புரு தந்தையின் முதுமையை ஏற்றுத் தன் இளமையைக் கொடுத்தான். யயாதி நெடுங்காலம் இன்பங்களில் திளைத்தான்.

அந்த நீண்ட காலத்தின் முடிவில் அவன் தெளிவு பெற்றான். 'ஆசை என்பது இன்பத்தை நுகர்வதால் அடங்குவதில்லை; நெய்யை ஊற்றினால் நெருப்பு எரிவதுபோல் அது மேலும் வளர்கிறது' என்று அவன் கூறியதாக மரபு சொல்கிறது. தன் ஆசைகளுக்கு எல்லை இல்லை என்பதை உணர்ந்து, அவன் புருவிடம் இளமையைத் திருப்பிக் கொடுத்தான்; புருவை அரசனாக்கிக் காட்டுக்குச் சென்றான்.

இக்கதை 'நில்லாதவற்றை நிலையின என்றுணரும் புல்லறிவு' என்ற குறளின் கருத்தை விளக்குகிறது. யயாதி இளமையையும் இன்பங்களையும் நிலையானவை போல் அனுபவித்தான்; இறுதியில் அவை நிறைவு தரவில்லை என்று அறிந்தான்.

யயாதியின் வாக்கில் வெளிப்படும் உண்மை ஆழமானது. இன்பம் தேடுபவன் அதை அடைந்தவுடன் நிறைவு பெறுவான் என்று நாம் எண்ணுகிறோம். ஆனால் அவன் அனுபவம் அதற்கு மாறாக, இன்பம் ஆசையை வளர்க்கிறது என்பதைக் காட்டியது. தீயில் நெய் ஊற்றினால் அது அணைவதில்லை, மேலும் எரிகிறது; ஆசையும் அப்படியே. இவ்வுண்மையை உணர்ந்து இளமையைத் திருப்பிக் கொடுத்தது அவனது பெரும் தெளிவின் அடையாளம்.

புருவின் பங்கும் குறிப்பிடத்தக்கது. அவன் தந்தையின் முதுமையை ஏற்றுக்கொண்டான்; அதனால் இறுதியில் அரசும் பெருமையும் பெற்றான் என்று மரபு போற்றுகிறது. தந்தைக்கு உதவுவதில் அவன் தன் இளமையின் இன்பங்களை நிலையானவை என்று எண்ணிப் பற்றவில்லை. நிலையற்றதன்மீது பற்றில்லாதவன் அதை எளிதில் பிறருக்கு அளிக்க முடியும் என்பதே இக்கதையின் இன்னொரு பாடம்.

இவ்வாறு யயாதியின் வாழ்வு, இன்பங்களை நிலையானவை என்று நம்பி அவற்றைத் துரத்தும் மனிதனுக்கு ஓர் எச்சரிக்கையாக நிற்கிறது. அவன் இறுதியில் காட்டுக்குச் சென்று தவம் புரிந்தான் என்று மரபு கூறுகிறது; அதாவது தெளிவு பிறந்த பின்னரே அவன் உண்மையான அமைதியை அடைந்தான்.

Yayati's Lesson

The Adi Parva of the Mahabharata and the Bhagavata Purana tell the story of King Yayati. He married two women, Devayani and Sharmishtha. Because of this, Devayani's father Shukracharya, tradition says, grew angry and cursed Yayati to old age at once. Later, his anger cooling, he told Yayati there was a way out: he could give his old age to one of his sons and take that son's youth.

Yayati asked his elder sons for their youth; they refused. The youngest son Puru accepted his father's old age and gave his own youth. Yayati enjoyed pleasures for a very long time.

At the end of that long period he gained clarity. Tradition says he declared, "Desire is not quenched by enjoying pleasures; like fire fed with ghee, it only grows." Realising that his desires had no end, he gave the youth back to Puru, made him king and went to the forest.

The tale explains the couplet's idea of the petty understanding that takes the impermanent for lasting. Yayati enjoyed youth and pleasure as if they were lasting; in the end he learned that they did not bring fulfilment.

The truth that comes out in Yayati's words is deep. We think a seeker of pleasure will be satisfied once he has it. But his experience showed the opposite: pleasure feeds desire. Pour ghee on a fire and it does not die down; it burns higher. Desire is the same. Realising this and giving back the youth was a sign of his great clarity.

Puru's part is also notable. He accepted his father's old age, and tradition honours him as having at last received the kingdom and glory. In helping his father he did not cling to the pleasures of youth as if they were lasting. One who has no attachment to what is impermanent can give it easily to another, which is a further lesson of the tale.