Kural 335 · நாச்செற்று விக்குள்மேல் வாராமுன் நல்வினை

பரீட்சித்தின் ஏழு நாள்கள்

பாகவத புராணத்தின் முதல் காண்டமும் ஒன்பதாம் காண்டமும் பரீட்சித் மன்னனைப் பற்றிக் கூறுகின்றன. அர்ஜுனனின் பேரனான அவன் தர்மத்தோடு ஆட்சி புரிந்தான். ஒருநாள் வேட்டைக்குச் சென்று தாகத்தாலும் களைப்பாலும் ஒரு முனிவரின் ஆசிரமத்தை அடைந்தான். அங்கே சமீகர் என்ற முனிவர் தியானத்தில் மௌனமாக இருந்தார். அரசன் மறுமொழி கிடைக்காமையால் சினம் கொண்டு, இறந்த பாம்பு ஒன்றை அவர் தோளில் இட்டான் என்று மரபு கூறுகிறது.

இதை அறிந்த முனிவரின் மகன் சிருங்கி சினத்துடன், 'இன்றிலிருந்து ஏழாம் நாளில் தக்ஷகன் என்ற நாகம் அவனைக் கடித்துக் கொல்லும்' என்று சபித்தான். பரீட்சித் இதை அறிந்ததும் வருந்தினான்; ஆனால் அச்சத்தால் தளரவில்லை. தன் அரசைத் தன் மகனிடம் ஒப்படைத்துவிட்டுக் கங்கைக் கரையில் அமர்ந்தான்.

அங்கே முனிவர்கள் பலர் கூடினர். அவன் ஒரு கேள்வியை முன்வைத்தான்: 'மரணத்தை நெருங்கும் ஒருவன் என்ன செய்ய வேண்டும்?' அப்போது சுகர் என்ற முனிவர் வந்து சேர்ந்து, ஏழு நாள்களிலும் பாகவதத்தை அவனுக்கு உரைத்தார் என்று புராணம் கூறுகிறது. பரீட்சித் இடைவிடாது அதைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தான்.

இக்கதையின் சிறப்பு, அரசன் தனக்கிருந்த ஏழு நாள்களையும் வீணாக்காதது. நம் அனைவருக்கும் எத்தனை நாள் இருக்கிறது என்பது தெரியாது; அது ஏழு நாளாகவோ எழுபது ஆண்டாகவோ இருக்கலாம். 'நாச்செற்று விக்குள்மேல் வாராமுன் நல்வினை மேற்சென்று செய்யப்படும்' என்ற குறளின் அழைப்பைப் பரீட்சித் தன் வாழ்வில் செயல்படுத்தினான்.

பரீட்சித்தின் கதையை உரையாசிரியர்கள் இக்குறளுக்கு நேரடியாக எடுத்துக்காட்டாகக் கொள்வதில்லை; இது நம் படிப்புக்கான பொருத்தம் மட்டுமே. ஆயினும் அவன் செயல் இக்குறளின் உணர்வோடு பொருந்துகிறது. அவன் தன் எஞ்சிய நாள்களை அரசியல் சிக்கல்களிலோ அச்சத்திலோ கழிக்கவில்லை; கேட்பதிலும் சிந்திப்பதிலும் செலவிட்டான். மரணத்தை எதிர்கொள்ளும் முறையே வாழ்வின் தரத்தைக் காட்டுகிறது.

நமக்கு ஏழு நாள் சாபம் இல்லாவிடினும், ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு வாய்ப்பே. இன்று ஒருவருக்கு உதவலாம், ஒருவரிடம் மன்னிப்பு கேட்கலாம், ஒருவருக்கு நன்றி சொல்லலாம். அவை எல்லாம் நல்வினைகள். அவற்றைத் தள்ளிப்போடாமல் செய்தால் மரணம் வரும்போது எந்த வருத்தமும் இருக்காது.

சுகர் உரைத்த பாகவதம் பரீட்சித்துக்கு மட்டுமன்றி, பின்னர் வந்த தலைமுறைகளுக்கும் அறிவுச் செல்வமாக ஆயிற்று என்று மரபு போற்றுகிறது. ஆகவே ஒருவன் தன் இறுதி நாள்களில் செய்த நற்செயல் தன் வாழ்வுக்கு மட்டுமன்றி பிறருக்கும் பயன்தரும் என்பதை இது காட்டுகிறது.

Parikshit's Seven Days

The first and ninth books of the Bhagavata Purana speak of King Parikshit. A grandson of Arjuna, he ruled with dharma. One day, hunting, he reached the ashram of a sage named Shamika, tired and thirsty. The sage sat in silent meditation. Getting no reply, the king grew angry and, tradition says, placed a dead snake on the sage's shoulder.

When the sage's son Shringi heard of it, he angrily cursed: "On the seventh day from today the serpent Takshaka will bite and kill him." Hearing it, Parikshit grieved, but he did not lose heart through fear. He handed the kingdom to his son and sat on the bank of the Ganga.

Many sages gathered there. He put one question: "What should a man do who is nearing death?" Then the sage Shuka arrived and, the Purana says, recited the Bhagavata to him over the seven days. Parikshit listened without a break.

The special thing about this story is that the king did not waste any of the seven days he had. We do not know how many days any of us has; it could be seven days or seventy years. Parikshit put into practice the call of the couplet, "Do the good eagerly before the tongue stiffens and hiccups come."

Commentators do not take Parikshit's story as a direct illustration of this couplet; the fit is only for our own study. Yet his conduct matches the spirit of the couplet. He did not spend his remaining days in political troubles or in fear; he spent them in listening and reflecting. How one meets death shows the quality of one's life.

We may not have a seven-day curse, but each day is a chance in itself. Today we can help someone, ask someone's pardon, thank someone. All these are good deeds. If we do them without delay, there will be no regret when death comes.