Kural 336 · நெருநல் உளனொருவன் இன்றில்லை என்னும்

துவாரகையின் முடிவு

மகாபாரதத்தின் மௌசல பர்வமும் பாகவத புராணமும் யாதவ குலத்தின் முடிவைச் சொல்கின்றன. கிருஷ்ணர் ஆட்சி புரிந்த துவாரகை செல்வமும் புகழும் நிறைந்த நகரம். அங்கு வாழ்ந்த யாதவர்கள் வலிமையும் செருக்கும் உடையவர்கள் என்று நூல்கள் கூறுகின்றன. ஒரு நாள் அவர்கள் முனிவர்களை இகழ்ந்தனர்; அதன் விளைவாகத் தம் குலமே அழியும் என்ற சாபத்தைப் பெற்றனர் என்பது மரபு.

பிறகு பிரபாச தீர்த்தத்தில் ஒரு விழாவின் போது யாதவர்கள் மது அருந்தி வாக்குவாதம் செய்து தமக்குள் சண்டையிட்டனர் என்றும், அங்கே முளைத்த புற்களையே ஆயுதமாகக் கொண்டு ஒருவரை ஒருவர் அழித்தனர் என்றும் மகாபாரதம் கூறுகிறது. நேற்று வரை ஒரே குலத்தினராக விழாக் கொண்டாடியவர்கள் அன்றே இல்லாமல் போயினர்.

அர்ஜுனன் துவாரகைக்கு வந்தபோது அங்கு நிலை மாறிவிட்டிருந்தது. அவன் தன் அன்புக்குரிய கிருஷ்ணர் இவ்வுலகை நீங்கிவிட்டார் என்ற செய்தியை அறிந்து, துயரத்தில் ஆழ்ந்தான். பின்னர் துவாரகை கடலால் மூடப்பட்டது என்று மரபு சொல்கிறது. ஒரு காலத்தில் மிக உயர்ந்த நகரம் என்று புகழ்பெற்ற இடம் சில நாள்களில் இல்லாமல் போனது.

அர்ஜுனன் தன் வில்லாற்றலும் அழிந்து வலுவிழந்ததை உணர்ந்தான் என்றும் நூல்கள் குறிப்பிடுகின்றன. அதனால் அவன் அண்ணனிடம் சென்று அனைத்தையும் சொன்னான்; பாண்டவர்கள் உலகத் துறவு பூண்டனர்.

'நெருநல் உளனொருவன் இன்றில்லை என்னும் பெருமை உடைத்திவ் வுலகு' என்ற குறள் இக்கதையில் ஒரு நகரத்தின் அளவிலும் ஒரு குலத்தின் அளவிலும் உண்மையாகிறது.

இக்கதையை நாம் எச்சரிக்கையாக மட்டுமின்றிப் பாடமாகவும் எடுத்துக்கொள்ளலாம். வலிமை, செல்வம், புகழ் ஆகியவற்றில் உயர்ந்த குலமே சில நாள்களில் மறைந்தால், ஒரு தனி மனிதன் தன் நிலை உறுதியானது என்று எண்ணுவது எவ்வளவு தவறு? துவாரகையின் முடிவு நிலையாமையின் மிகப் பெரிய எடுத்துக்காட்டாக நம் மரபில் நினைக்கப்படுகிறது.

இருந்தபோதும் இக்கதை நம்பிக்கையற்ற முடிவை நோக்கிச் செல்லவில்லை. கிருஷ்ணரின் போதனைகள் அழியவில்லை; கீதை இன்றும் வாழ்கிறது. மனிதர்களும் நகரங்களும் மறைந்தாலும் அறம் நிலைக்கிறது என்பதே இக்கதையின் ஆறுதலான முடிவு. அதைக் கொண்டு நாம் நிலைக்கும் அறத்தையே நம் வாழ்வின் துணையாகக் கொள்ள வேண்டும்.

இக்கதையைக் கேட்கும் ஒவ்வொருவரும் தம் குடும்பத்தையும் ஊரையும் ஒருமுறை எண்ணிப் பார்க்கலாம்; இன்று ஒன்றாக இருப்பவர்கள் நாளையும் இருப்பார்கள் என்ற நம்பிக்கை எவ்வளவு மென்மையானது என்பதை அது உணர்த்தும்.

The End of Dwaraka

The Mausala Parva of the Mahabharata and the Bhagavata Purana tell the end of the Yadava clan. Dwaraka, ruled by Krishna, was a city full of wealth and fame. The Yadavas who lived there, the texts say, were strong and proud. One day they insulted some sages; tradition holds that they received a curse that their own clan would perish.

Later, at a festival at Prabhasa, the Mahabharata says, the Yadavas drank, argued and fell to fighting among themselves, and killed one another using the very reeds growing there as weapons. Those who had celebrated the festival as one clan until yesterday were gone that day.

When Arjuna came to Dwaraka, things had changed. Learning that his beloved Krishna had left this world, he was plunged in grief. Afterwards, tradition says, Dwaraka was covered by the sea. A place that had been famed as the most exalted city was gone in a few days.

The texts also mention that Arjuna felt his own power with the bow fade. He therefore went to his brother and told him everything; the Pandavas took up renunciation of the world.

The couplet "The world has the greatness that one who lived yesterday is gone today" proves true in this story at the scale of a city and a clan.

We may take this story not only as a warning but as a lesson. If a clan so exalted in strength, wealth and fame could vanish in a few days, how wrong is it for one individual to think his own standing secure? The end of Dwaraka is remembered in our tradition as among the greatest examples of impermanence.