Kural 342 · வேண்டின்உண் டாகத் துறக்க துறந்தபின்

யயாதியின் உணர்வு

மகாபாரதத்தின் ஆதிபர்வத்திலும் பாகவதம் போன்ற புராணங்களிலும் யயாதி மன்னனின் கதை சொல்லப்படுகிறது. அவன் நகுஷனின் மகன்; பேரரசன். சுக்கிராசாரியாரின் மகள் தேவயானியை மணந்தவன். இன்ப நுகர்ச்சியில் அவனுக்குத் தணியாத ஆசை இருந்தது. ஒரு கட்டத்தில் சுக்கிராசாரியாரின் சாபத்தால் அவன் அகால முதுமை அடைந்தான் என்று நூல்கள் சொல்கின்றன.

முதுமையிலும் இன்ப ஆசை தணியாத யயாதி, தன் மகன்களிடம் அவர்களுடைய இளமையைத் தனக்குக் கொடுக்கும்படி கேட்டான். மூத்த மகன்கள் மறுத்தனர்; இளையவனான புரு மட்டும் தந்தையின் மேல் கொண்ட அன்பால் தன் இளமையைத் தந்து, தந்தையின் முதுமையைத் தான் ஏற்றான். யயாதி பல ஆண்டுகள் தாராளமாக இன்பம் துய்த்தான் என்று கதை செல்கிறது.

ஆனால் ஆயிரம் ஆண்டுகள் இன்பத்தில் மூழ்கிய பிறகும் அவனுடைய ஆசை தணியவில்லை. அந்த நேரத்தில் அவனுக்குள் ஒரு தெளிவு பிறந்தது. நெருப்பில் நெய்யை ஊற்றுவதால் அது அணைவதில்லை, மேலும் வளர்கிறது; அதுபோலவே இன்பத்தை நுகர்ந்து நுகர்ந்து ஆசையை நிறைவு செய்யவே முடியாது என்பதை அவன் உணர்ந்தான். அந்த உணர்வை அவன் பாடமாகச் சொன்னதாக மரபு போற்றுகிறது.

அவன் தன் மகன் புருவிடம் இளமையைத் திருப்பிக் கொடுத்தான். புருவை அரசனாக்கி, தானே காட்டுக்குச் சென்று தவம் புரிந்தான். வாழ்நாள் முழுவதும் எதைத் துரத்திக்கொண்டிருந்தானோ, அதை விட்ட பிறகுதான் அவனுக்கு உண்மையான அமைதி வாய்த்தது.

யயாதியின் கதை நம்மிடம் ஒரு கேள்வி எழுப்புகிறது: துய்த்த பிறகு விடலாம் என்று காத்திருப்பது சரியா? பலமுறை நுகர்ந்தாலும் ஆசை தீராது என்றால், அந்தக் காத்திருப்பு பயனற்றது. வள்ளுவர் சொல்லும் 'வேண்டின் உண்டாகத் துறக்க' என்பது இதைத்தான் குறிக்கிறது: இன்பத்தை எல்லாம் அனுபவித்து முடித்த பின் துறப்பேன் என்பது ஒரு முடிவில்லாத பயணம். இளமையிலேயே விடத் தெரிந்தவன், யயாதி கடந்த ஆயிரம் ஆண்டுகளின் சுமையை எடுத்துக்கொள்ளாமலே அவன் கடைசியில் கண்ட அமைதியை முன்பே அடைந்துவிடுகிறான்.

இந்தக் கதை யயாதியைப் பழிக்கவில்லை; அவன் தன் தவறை உணர்ந்து திருத்திக்கொண்டதையே போற்றுகிறது.

இந்த உண்மையைப் பாகவதம் போன்ற நூல்கள் யயாதியின் வாக்காகப் பாடுகின்றன. தேவையற்ற ஆசைகளை விட்டவன் உள்ளே எவ்வளவு பெரிய நிறைவைக் காண்கிறான் என்பதற்கு அவன் வாழ்வின் பிற்பகுதி ஒரு சான்றாக நிற்கிறது.

Yayati Learns the Fire's Lesson

The story of King Yayati is told in the Adi Parva of the Mahabharata and in Puranas such as the Bhagavata. He was a son of Nahusha and a great emperor, married to Devayani, the daughter of the sage Shukracharya. His appetite for pleasure never seemed to be satisfied. At one point, the scriptures say, a curse of Shukracharya made him old before his time.

Even in old age Yayati's desire for pleasure did not fade, and he asked his sons to give him their youth. The elder sons refused. Only the youngest, Puru, out of love for his father, gave his youth and took his father's old age upon himself. For many years Yayati enjoyed every pleasure.

But after a thousand years of indulgence his craving was still not quenched. At that moment a clarity rose in him. Pouring ghee on a fire does not put it out; it makes it burn higher. In the same way, he understood, desire can never be filled by feeding it with enjoyment.

He returned the youth to Puru. He made Puru king and went to the forest to practise austerity himself. Only after he let go of what he had chased all his life did true peace come to him.

Yayati's story asks us a question: is it right to wait until we have enjoyed everything before we renounce? If repeated indulgence never ends desire, that waiting is useless. This is what Valluvar's 'renounce, if you want joy' points to. To say 'I will give up after I have enjoyed it all' is a journey without an end. One who learns to let go early gains the peace Yayati found at last, without carrying the burden of the thousand years he passed through.

The story does not scorn Yayati. It honours the fact that he recognised his error and corrected it, which is something every one of us can still do.