தEN
குறள் படி
குறள் 349 · துறவு · Renunciation

Kural 349 · பற்றற்ற கண்ணே பிறப்பறுக்கும் மற்று

பற்றற்ற கண்ணே பிறப்பறுக்கும் மற்றுநிலையாமை காணப் படும்.

Patratra Kanne Pirapparukkum Matru / Nilaiyaamai Kaanap Patum

The moment that attachments are broken, that very moment reincarnations cease: the man who breaketh them not continueth in vanity.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

பற்று நீங்கிய அந்த நிலையிலேயே பிறவிச் சுழல் அறுபடும்; அவ்வாறு இல்லையெனில் நிலையாமையின் துன்பம் தொடர்ந்து காணப்படும்.

Meaning

At the very moment attachment ceases, the cycle of births is cut; otherwise only impermanence and its suffering will be seen.

சொற்பொருள் Word by word

பற்று அற்ற
பற்று நீங்கிய
கண்ணே
இடத்திலேயே, அப்போதே
பிறப்பு அறுக்கும்
பிறவிச் சுழலை அறுக்கும்
மற்று
அல்லாவிடில்
நிலையாமை
நிலையற்ற துன்ப நிலை
காணப்படும்
தோன்றும்

விளக்கம்

இந்தக் குறளில் இரு பாதியும் ஒன்றோடொன்று முரண்படுகின்றன. முதல் பாதி 'பற்றற்ற கண்ணே பிறப்பறுக்கும்' என்கிறது: பற்றுகள் நீங்கும் அந்த இடத்திலேயே, அந்தக் கணத்திலேயே பிறவிச் சுழல் அறுகிறது. 'கண்' என்பது இடத்தையும் காலத்தையும் குறிக்கும் சொல். அதாவது விடுதலை எங்கோ தொலைவில் எதிர்காலத்தில் இல்லை; பற்றை விடும் அப்போதே அதன் முதல் ஒளி தோன்றுகிறது என்பது கருத்து.

இரண்டாம் பாதி 'மற்று நிலையாமை காணப்படும்' என்கிறது. பற்றை விடாதவருக்கு மற்றது எஞ்சியிருக்கும்: நிலையற்ற தன்மை, அதாவது உடல், பொருள், உறவு எல்லாம் மாறிக்கொண்டிருப்பதால் வரும் அச்சமும் துயரமும். இங்கே 'நிலையாமை' என்பது துன்பத்துக்கு வழிவகுக்கும் நிலையற்ற வாழ்வையே குறிக்கும் என்று உரையாசிரியர்கள் கொள்வர். சிலர் 'மற்று' என்பதை 'அல்லாதவிடத்து' என்று கொள்வர்; சிலர் 'பிறவித் தொடர்ச்சி' என்றும் விரிப்பர்.

நிலையாமை என்பது மாற்றம். மாற்றம் தவிர்க்க முடியாதது. ஆனால் மாறும் பொருளை மாறாததாகக் கருதிப் பிடித்துக்கொள்ளும்போதுதான் துன்பம் எழுகிறது. ஆற்றோடு நீந்துபவன் ஆற்றைப் போற்றுகிறான்; ஆற்றுக்கு எதிராகக் கரையைப் பிடித்துக்கொள்பவன் இடிந்து விழுகிறான். இக்குறள் தீவிரமாகத் தோன்றினாலும் அதன் செய்தி ஊக்கமளிக்கிறது: விடுதலை ஒரு தொலைதூரக் கனவு அல்ல, விடும் கணத்திலேயே தொடங்கும் அனுபவம். இன்றைய வாழ்விலும் நாம் ஒரு மனக்கசப்பை விட்டுவிடும் அந்தக் கணத்தில் உண்டாகும் இலகுத்தன்மையை உணர்ந்திருப்போம்.

குறளை ஊன்றிப் படிக்கும்போது 'கண்ணே' என்ற சொல்லின் ஏகாரம் ஒரு சிறு அழுத்தத்தைக் கொடுக்கிறது. 'அங்கேயே, அப்போதே' என்று சுட்டுகிறது. ஆகவே துறவு ஒரு நீண்ட காத்திருப்பு அல்ல, ஒரு நொடியில் நிகழும் விழிப்பு. இந்த நம்பிக்கையே வாசகனுக்கு இக்குறள் தரும் கொடை. முதல் அடியை எடுக்கத் தயங்குபவருக்கு இது உற்சாகம் அளிக்கிறது. அந்த முதல் அடியே எல்லாப் பயணத்திலும் மிகக் கடினமானதும் மிக முக்கியமானதும்.

Explanation

The two halves of this verse stand in contrast. The first says, 'at the very place where attachment ends, birth is cut off'. The word 'kan' means both place and moment. Liberation is not somewhere far off in the future. Its first light appears at the instant attachment is dropped.

The second half says, 'otherwise impermanence is seen'. For one who does not let go, what remains is the unsteadiness of things: fear and sorrow that come because body, wealth and relationships are always changing. Commentators take 'nilaiyaamai' to mean the unstable, sorrowful life that rebirth brings. Some read 'matru' as 'otherwise', while others read it as the continuation of births.

Impermanence is simply change, and change is unavoidable. Sorrow arises when we take a changing thing for an unchanging one and hold it fast. The swimmer who goes with the river honours the river. The one who clings to the bank against the current is battered. Although the verse looks stern, its message is encouraging: liberation is not a distant dream but an experience that begins in the moment of releasing.

We have all tasted this in a small way. In the moment when we finally let go of a bitterness, or forgive someone, we feel a lightness. Valluvar says that this lightness is a first taste of what the whole path is about. If a small release can feel so great, a life of steady releasing can lead toward a freedom that does not fall away with changing times.

கதை

மைத்ரேயியின் கேள்வி

பிருகதாரண்யக உபநிடதத்தில் யாஜ்ஞவல்க்கியர் மற்றும் அவர் மனைவி மைத்ரேயியின் உரையாடல் வருகிறது. யாஜ்ஞவல்க்கியர் மிகச் சிறந்த ஞானி. அவருக்கு மைத்ரேயி, காத்யாயனி என்று இரு மனைவியர் இருந்தனர். இல்லற வாழ்வை முடித்து வானப்பிரஸ்தம் செல்ல எண்ணிய அவர், தம் உடைமைகளை இரு மனைவியருக்கும் பகிர்ந்து தருவதாகக் கூறினார்.

மைத்ரேயி அமைதியாகக் கேட்டாள்: 'பகவானே, இந்த முழு உலகமும் செல்வமும் எனக்கு உரியதாகிவிட்டால், நான் அதனால் அழியாத நிலையை அடைவேனா?' யாஜ்ஞவல்க்கியர், 'இல்லை; செல்வம் உடையவர்கள் வாழ்வது போலவே உன் வாழ்வும் இருக்கும். செல்வத்தால் அழியாமை கிடைக்காது' என்றார்.

அப்போது மைத்ரேயி சொன்ன சொற்கள் மிகப் புகழ் பெற்றவை: 'எதனால் நான் அழியாதவள் ஆக மாட்டேனோ, அதைக் கொண்டு நான் என்ன செய்வேன்? நீங்கள் அறிந்ததை எனக்குச் சொல்லுங்கள்.' இந்த ஒரு கேள்வியால் அவள் செல்வப் பற்றைவிட்டு, உண்மை அறிவை நாடினாள். அவளுடைய தெளிவு கண்ட யாஜ்ஞவல்க்கியர் மகிழ்ந்து, அவளுக்கு ஆன்மா பற்றிய ஞானத்தை உபதேசித்தார்.

அவர் சொன்ன போதனையில் ஒரு நுட்பம் உண்டு: கணவன் கணவனுக்காக அன்பு செய்யப்படுவதில்லை, ஆன்மாவுக்காகவே அன்பு செய்யப்படுகிறான்; அவ்வாறே மனைவி, மக்கள், செல்வம் எல்லாம். அதாவது நாம் பற்றும் ஒவ்வொன்றின் பின்னாலும் இருப்பது நம்மைப் பற்றிய அன்பே. அந்த உண்மையை உணர்ந்தவன் பொருள்களில் பற்றுவதை விட்டு, உள்ளிருக்கும் ஆன்மாவை நாடுகிறான்.

மைத்ரேயி பற்றை நீக்கிய அந்தக் கணத்திலேயே ஞானத்தின் வாசல் அவளுக்குத் திறந்தது. 'பற்றற்ற கண்ணே' என்று வள்ளுவர் சொல்வதன் பொருள் இதுவே: காலம் தள்ளிப்போட்டு அல்ல, விடும் அக்கணத்திலேயே ஒளி பிறக்கிறது.

அந்த உரையாடல் இன்றும் பல குருகுலங்களிலும் வகுப்புகளிலும் பேசப்படுகிறது. ஒரு பெண்ணின் ஒரு வினா எவ்வளவு உயர்ந்த ஞானத்தின் கதவைத் திறந்தது என்பதை எண்ணும்போது, கேள்வி கேட்கும் துணிவே தேடலின் முதல் படி என்பதும் புரிகிறது.

இன்றும் ஒரு கேள்வியின் ஆற்றல் குறையவில்லை. 'இது எனக்கு முழுமை தருகிறதா?' என்று தமக்குள் கேட்டுக்கொள்பவர், தம் ஓட்டத்தை மெல்ல மாற்றிக்கொள்கிறார். மைத்ரேயியின் வினா அத்தகைய உள்நோக்கின் மிகச் சிறந்த எடுத்துக்காட்டு. அந்த வினாவை நாமும் அடிக்கடி கேட்கலாம்; அதற்கான நேர்மையான விடையே நம் வாழ்வின் திசையை மாற்றும் ஆற்றல் கொண்டது; மைத்ரேயிக்கு அது ஞானத்தின் வாசலாயிற்று. அதுபோல நமக்கும் அது ஒரு புதிய தெளிவின் தொடக்கமாகலாம்.

A story

Maitreyi's Question

The Brihadaranyaka Upanishad records a conversation between the sage Yajnavalkya and his wife Maitreyi. Yajnavalkya was a great seer with two wives, Maitreyi and Katyayani. Wishing to end household life and take to the forest, he told them he would divide his possessions between them.

Maitreyi asked quietly, 'Revered one, if the whole earth full of wealth were mine, would I become immortal by it?' Yajnavalkya replied, 'No. Your life would be like the life of rich people. Immortality is not gained through wealth.'

Then Maitreyi spoke the words that became famous: 'What shall I do with that which will not make me immortal? Tell me instead what you know.' With that one question she let go of the attachment to wealth and turned toward true knowledge. Seeing her clarity, Yajnavalkya was delighted and taught her the knowledge of the Self.

In his teaching lies a subtle point: a husband is dear not for the husband's sake but for the sake of the Self, and so too are wife, children and wealth. Behind everything we cling to is love of ourselves. The one who realises this stops clinging to objects and seeks the Self within.

At the very moment Maitreyi laid down her attachment, the door of wisdom opened for her. That is what Valluvar means by 'at the very place where attachment ends': the light is not delayed. It is born in the moment of release.

The conversation is still discussed in schools and gatherings today. When we think of how one question from one woman opened the door to such lofty knowledge, we understand that the courage to ask is itself the first step of seeking.

சிந்தனைக்கு

மைத்ரேயியைப் போல 'என்னை நிறைவாக்காத ஒன்றைக் கொண்டு நான் என்ன செய்வேன்?' என்று நீங்கள் எதைப் பற்றிக் கேட்பீர்கள்?

To reflect on

What would you ask yourself, as Maitreyi did: 'What shall I do with what will not make me whole?'