Kural 341 · யாதனின் யாதனின் நீங்கியான் நோதல்

மிதிலை எரிந்தாலும்

மகாபாரதத்தின் சாந்தி பர்வத்தில் மிதிலை மன்னன் ஜனகரைப் பற்றிய ஓர் உரையாடல் சொல்லப்படுகிறது. ஜனகர் அரசராக இருந்தும் ஞானியாகப் போற்றப்பட்டவர். அவருடைய செல்வமும் அரண்மனையும் படைகளும் நாடும் பெரியவை. ஆயினும் அவருடைய மனம் தாமரை இலைத் தண்ணீர் போல அவற்றில் ஒட்டாமல் இருந்தது என்று நூல்கள் புகழ்கின்றன.

ஒருநாள் ஒரு துறவி ஜனகரின் அவைக்கு வந்தார். அரசர் செல்வத்துக்கு நடுவே வாழ்ந்தும் எப்படி அமைதியாக இருக்கிறார் என்று அவருக்கு வியப்பு. அந்த வியப்பை அவர் வெளிப்படையாகவே கேட்டார். ஜனகர் பொறுமையாகப் பதில் சொல்லவில்லை; மாறாக, ஒரு சிறிய நிகழ்வின் மூலம் காட்ட எண்ணினார் என்று கதை செல்கிறது.

அரசர் தம் அமைச்சர்களிடம், 'துறவியாருக்கு நம் மாளிகையின் சிறப்புகளைச் சுற்றிக் காட்டுங்கள்' என்றார். துறவி அரண்மனையின் அறைகளை ஒவ்வொன்றாகப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தபோது, நகரில் எங்கோ தீ பற்றியது என்ற செய்தி ஓடிவந்தது. 'மிதிலை நகரமே எரிகிறது!' என்று பணியாளர்கள் கூக்குரலிட்டனர். துறவி பதறி, தம் கமண்டலத்தையும் ஆடையையும் எடுத்துக்கொள்ள ஓடினார். ஆனால் ஜனகர் அசையாமல் அமர்ந்தபடியே, 'மிதிலை எரிந்தாலும் என்னுடையது என்று எதுவும் எரிவதில்லை' என்னும் பொருள்படப் பேசினார் என்று மரபு கூறுகிறது.

துறவிக்குத் தம் தவறு புரிந்தது. வீடு வாசல் எல்லாவற்றையும் விட்டுவிட்டதாகச் சொன்ன தாமே ஒரு கமண்டலத்துக்காகப் பதறுகிறோம்; ஆனால் ஒரு பெரிய நாட்டின் அரசர் அதன் அழிவுச் செய்தியிலும் அமைதியாக இருக்கிறார் என்பதை உணர்ந்தார். அரசர் தம் கடமையைச் செய்ய மறுக்கவில்லை; தீயை அணைக்க ஆணை பிறப்பித்தார். ஆனால் அந்த ஆணையின் பின்னால் பதற்றம் இல்லை, தெளிவு இருந்தது.

ஜனகரின் பற்றின்மை கடமையைக் கைவிடுவதன்று; கடமையை அன்போடும் தெளிவோடும் செய்து, விளைவில் மனம் கலங்காமல் இருப்பதே என்பதை அந்தக் கதை காட்டுகிறது. துறவி அங்கே ஒரு பெரிய பாடத்தைக் கற்று, தம்மிடம் இன்னும் எஞ்சியிருந்த சிறு பற்றையும் அன்றே சிந்தித்துக் களைந்தார்.

இந்தக் கதையைக் கேட்கும் ஒவ்வொருவரும், எந்தப் பொருள் பறிபோனால் நான் கலங்குவேன் என்று தமக்குள் கேட்டுக்கொள்ளலாம். அந்தப் பதிலே அவர்கள் எதில் இன்னும் கட்டுண்டிருக்கிறார்கள் என்பதைக் காட்டும்.

அவையில் இருந்தவர்கள் இந்த நிகழ்வைப் பல ஆண்டுகள் பேசிக்கொண்டனர். ஜனகரிடம் இருந்தது அலட்சியம் அல்ல என்பதையும், பொறுப்பும் பற்றின்மையும் ஒரே நெஞ்சில் அமரக்கூடும் என்பதையும் அவர்கள் உணர்ந்தனர். அந்த அவையே ஒரு பாடசாலை ஆயிற்று.

Even if Mithila Burns

In the Shanti Parva of the Mahabharata, a well-known teaching about King Janaka of Mithila is recounted. Janaka was a king whom sages praised as a man of wisdom. His wealth, palace, army and kingdom were vast, and yet the scriptures say that his mind clung to none of it, like a drop of water on a lotus leaf.

One day an ascetic came to Janaka's court. He wondered how a king living amid so much riches could remain so peaceful, and he asked it openly. Janaka chose to show him through a small event.

The king told his ministers, 'Show the revered ascetic around the splendours of our palace.' While the ascetic was walking from room to room, news came running that a fire had broken out somewhere in the city. 'Mithila is burning!' the servants cried. The ascetic panicked and ran to snatch up his water pot and his cloth. Janaka, however, sat unmoved and spoke, in words tradition preserves in this sense, that even if Mithila burned, nothing that was truly his would burn.

The ascetic understood his own mistake. He had said he had left home and everything behind, and yet he was frightened for a water pot, while the ruler of a great kingdom stayed calm even when he heard of its destruction. The king did not shirk his duty. He gave orders to put out the fire. But behind the orders there was clarity, not panic.

Janaka's non-attachment, the story shows, is not abandoning duty. It is doing the duty with love and clarity and not letting the heart be shaken by the result. The ascetic took away a great lesson and that same day looked closely into himself, plucking out the small attachment that still remained.

Anyone who hears this may ask: what is the one thing whose loss would shake me? The answer shows where the knot is still tied.