Kural 347 · பற்றி விடாஅ இடும்பைகள் பற்றினைப்

திருதராஷ்டிரனின் பாசம்

மகாபாரதத்தில் திருதராஷ்டிரன் கதை, பற்றினால் வரும் துன்பத்துக்கு ஓர் ஆழ்ந்த எடுத்துக்காட்டாக நிற்கிறது. பிறவியிலிருந்தே கண்பார்வை அற்ற அவன் குருவம்சத்தின் அரசன். தன் மூத்த மகன் துரியோதனனிடம் அவன் வைத்த பாசம் மிகப் பெரியது. அந்தப் பாசம் அவன் அறிவையும் மறைத்தது என்று நூல் சொல்கிறது.

துரியோதனன் செய்த தவறுகளை அவன் அறிந்தும் தடுக்கவில்லை. விதுரர், பீஷ்மர், துரோணர் போன்ற பெரியோர்கள் பலமுறை எச்சரித்தனர். 'இவனைக் கைவிடு; அறத்தை நிலைநாட்டு' என்று விதுரர் அறிவுரை கூறினார். திருதராஷ்டிரன் அதை அறிவால் ஏற்றான்; ஆனால் மனத்தால் ஏற்க இயலவில்லை. 'என் மகனை நான் எப்படிக் கைவிடுவது?' என்ற பாசமே அவனை வழிநடத்தியது.

குருக்ஷேத்திரப் போரில் அவன் நூறு மகன்களும் மாண்டனர். போருக்குப் பின் அவன் கொண்ட துயரம் எல்லை கடந்தது. வெற்றிபெற்ற பாண்டவர்கள் அவனைக் காண வந்தபோது, அவன் தன் கோபத்தையும் துயரத்தையும் அடக்க முடியாமல் வீமனைத் தழுவ முயன்றான். வீமன் வடிவில் வைக்கப்பட்ட இரும்புச் சிலையை அவன் நொறுக்கிவிட்டான் என்று மகாபாரதம் சொல்கிறது. பின்னர் துயரம் தணிந்து தன் செயலுக்கு வருந்தினான்.

பாசத்தை விடாமல் பற்றிக்கொண்டதால் அவன் அடைந்த துயரம் வள்ளுவரின் குறளோடு பொருந்துகிறது: பற்றைப் பிடித்தவனை துன்பமும் பிடித்துக்கொண்டு விடவில்லை. பின்னர் வியாசர், சஞ்சயன், விதுரர் ஆகியோரின் ஆறுதலால் அவன் மெல்லத் தெளிந்தான். காந்தாரி, குந்தியுடன் அவன் வனம் சென்று தவம் இயற்றி வாழ்ந்தான் என்று நூல் கூறுகிறது.

இந்தக் கதை பாசத்தைக் குறை சொல்லவில்லை. தந்தையின் அன்பு இயல்பானது. ஆனால் அன்பு அறிவையும் அறத்தையும் மறைக்கும்போது அது பற்றாகி, துன்பத்தின் வேராகிறது என்பதை எச்சரிக்கிறது.

அன்புடன் கண்டிக்கவும் அவசியமானால் விடவும் தெரிந்தவனே உண்மையில் அன்பு செய்பவன் என்பதே இதன் செய்தி.

இந்த நிகழ்வுகள் வாழ்க்கையில் நாமும் எதிர்கொள்ளும் ஒன்றையே காட்டுகின்றன. குழந்தைகள் மேல் அளவுக்கு மீறிய அன்பு வைத்து, அவர்கள் தவறுகளைத் திருத்தாமல் விடும் பெற்றோர் பலரைப் பார்க்கிறோம். அவர்களுக்கு விதுரரின் அறிவுரை எப்போதும் பொருந்தும்: அன்பு அறத்தை மறைக்கலாகாது. திருதராஷ்டிரனின் கதை இந்த எச்சரிக்கையைத் தலைமுறைகளாகச் சொல்லிவருகிறது. அன்பையும் அறத்தையும் ஒருசேர நிறுத்தத் தெரிந்தவரே தந்தையாகவும் அரசனாகவும் வெற்றி பெறுகிறார்.

Dhritarashtra's Blind Love

In the Mahabharata, the story of Dhritarashtra stands as a profound example of the sorrow that attachment brings. Blind from birth, he was the king of the Kuru line. His affection for his eldest son Duryodhana was immense, and the epic says that this affection clouded his judgement as well.

He knew of the wrongs Duryodhana was doing and still did not stop him. Elders such as Vidura, Bhishma and Drona warned him many times. 'Give him up and uphold dharma,' counselled Vidura. Dhritarashtra accepted it with his intellect but could not accept it with his heart. 'How can I abandon my son?' was the thought that guided him.

In the war at Kurukshetra all his hundred sons died. His grief afterwards knew no limit. When the victorious Pandavas came to meet him, he embraced the iron statue that had been set in Bhima's place and crushed it, unable to contain his rage and sorrow, the Mahabharata says. Later his anger cooled and he regretted what he had done.

His suffering, born of a love he would not release, fits Valluvar's verse: the man who held on to attachment was held by sorrow, and it would not let him go. Slowly, through the consolation of Vyasa, Sanjaya and Vidura, he found some clarity. Tradition says he went to the forest with Gandhari and Kunti and lived in austerity.

This story does not blame affection. A father's love is natural. But when love hides wisdom and dharma, it turns into attachment, the root of grief. The warning is gentle but clear.

The one who truly loves is the one who knows how to correct with kindness and, when needed, how to let go. That is the message hidden in the old king's tragedy.