Kural 372 · பேதைப் படுக்கும் இழவூழ் அறிவகற்றும்

மந்தரையின் சொல்

வால்மீகி இராமாயணத்தின் அயோத்தியா காண்டத்தில் கைகேயியின் மனமாற்றம் சொல்லப்படுகிறது. கைகேயி கேகய நாட்டு இளவரசி; தசரதனின் அன்பு மனைவி. இராமனை அவள் தன் மகன் பரதனைப்போலவே அன்போடு வளர்த்தாள் என்றே நூல்கள் கூறுகின்றன. இராமனுக்கு முடிசூட்டும் செய்தி வந்தபோது அவள் முதலில் மகிழ்ச்சியடைந்து, செய்தி கொண்டுவந்த பணிப்பெண்ணுக்கு அணிகலன் பரிசளித்தாள்.

அவளுடைய பணிப்பெண் மந்தரை, முதுகு கூனல் உடையவள். அவள் கைகேயியிடம், 'நீ தனக்குள்ள எல்லாவற்றையும் இழக்கப் போகிறாய்; இராமன் அரசனானால் கௌசல்யா பெருமை பெறுவாள்; உன் மகன் பரதன் அடிமையைப்போல இருப்பான்' என்று மெல்ல மெல்லத் தன் நஞ்சை ஊட்டினாள். முதலில் கைகேயி அவள் சொற்களை மறுத்தாள். ஆனால் மந்தரையின் வாதங்கள் தொடர்ந்தன.

இந்தத் திருப்பத்தைப் பற்றிக் கம்பர் உள்ளிட்ட சில மரபுகள் ஒரு நுட்பமான விளக்கத்தைத் தருகின்றன. தேவர்கள் இராவண வதம் நிகழ வேண்டும் என்பதற்காக, சரஸ்வதி தேவியை மந்தரையின் நாவில் அமர வேண்டினர் என்று அவை கூறுகின்றன. அதாவது இது தனிநபர்களின் குறை மட்டுமன்று, பெரிய ஊழின் இயக்கம் என்பதே அந்தக் கருத்து. இவ்வாறு ஊழ் மனங்களின் வழியே செயல்படுகிறது.

கைகேயியின் அறிவு மங்கியது. தசரதன் தந்த இரு வரங்களை நினைவுகூர்ந்து, இராமனுக்கு வனவாசமும் பரதனுக்கு முடியும் வேண்டும் என்று கேட்டாள். எந்த நேரமும் இராமனைப் புகழ்ந்தவளுக்கு அந்தக் கணத்தில் அவன் தீங்கு தருபவனாகவே தோன்றினான். அவள் பழைய அன்பு தற்காலிகமாக மறைந்தது.

பரதன் திரும்பி வந்து உண்மை அறிந்ததும் தாயைக் கடுமையாகக் கண்டித்தான். கைகேயி பிறகு தன் தவற்றை உணர்ந்து வருந்தினாள். அவள் உணர்ந்த துயரம் அவள் இயல்பாகவே தீயவள் அல்ல என்பதையும் காட்டுகிறது. 'பேதைப் படுக்கும் இழவூழ்' என்ற குறள் இவ்வாறு அவளது மன மாற்றத்தை நமக்குப் புரியவைக்கிறது.

இதனால் இக்கதை நமக்குக் கற்பிக்கும் பாடம், ஒருவரின் தவற்றைக் கண்டு உடனே தீயவர் என்று தீர்ப்பளிக்கும் முன், அவரது அறிவை மயக்கிய சூழலையும் எண்ணிப் பார்க்க வேண்டும் என்பதே. அதே நேரத்தில், நம் மனம் மயங்கும் காலத்தில் நல்லவர்களின் சொல்லுக்குச் செவிகொடுப்பது எவ்வளவு முக்கியம் என்பதும் தெரிகிறது.

இராமாயணத்தை வாசிப்பவர்கள் கைகேயியின் இந்த மாற்றத்தை இன்றும் ஆராய்கின்றனர்.

Manthara's Words

In the Ayodhya Kanda of Valmiki's Ramayana, Kaikeyi's change of heart is described. Kaikeyi was the princess of Kekaya and a beloved wife of Dasharatha. The texts say that she raised Rama with the same love as her son Bharata. When the news came that Rama would be crowned, she was at first delighted and gave a gift of jewels to the maid who brought it.

Her maidservant Manthara was hunchbacked. She slowly poured her poison into Kaikeyi: 'You are going to lose all that you have. If Rama becomes king, Kausalya will gain honour, and your son Bharata will be like a slave.' At first Kaikeyi rejected her words, but Manthara's arguments kept coming.

About this turn some traditions, including Kamban's, offer a subtle explanation. They say that the devas, so that Ravana's destruction might come about, begged the goddess Saraswati to sit on Manthara's tongue. That is, this was not only a flaw in individuals but the movement of a great fate. In this way fate works through minds.

Kaikeyi's understanding dimmed. She remembered the two boons Dasharatha had given her and asked for Rama's exile and Bharata's coronation. She who had always praised Rama felt at that moment as if he were the one doing harm. Her old affection was hidden for the time.

When Bharata returned and learned the truth, he rebuked his mother severely. Later Kaikeyi realised her error and was in grief. The sorrow she felt shows she was not by nature wicked. The verse 'the fate of loss casts one into folly' helps us understand her change of heart.

So the lesson of the story is that before judging someone as wicked for a lapse, we should also consider the circumstance that clouded his understanding. At the same time it shows how important it is, when our own mind is bewildered, to listen to the words of good people.