ஊழ்

நளனும் தமயந்தியும்

மகாபாரதத்தின் வன பர்வத்தில் நளோபாக்கியானம் என்ற பகுதி உள்ளது. வனவாசத்தில் துயருற்ற தருமனுக்கு பிருகதஸ்வ முனிவர் ஆறுதலாக நளன் கதையைச் சொன்னார் என்று நூல் கூறுகிறது. நிடத நாட்டு மன்னன் நளன் சிறந்த குணங்கள் நிறைந்தவன்; குதிரை ஓட்டுவதிலும் சமையலிலும் ஒப்பற்றவன். விதர்ப்ப நாட்டு இளவரசி தமயந்தி அழகும் அறிவும் வாய்ந்தவள். அன்னப்பறவை ஒன்று இருவருக்கும் இடையே தூது சென்று, ஒருவரைப் பற்றி மற்றவரிடம் புகழ்ந்தது.

தமயந்தியின் சுயம்வரத்துக்கு இந்திரன், அக்னி, வருணன், யமன் ஆகிய நான்கு தேவர்களும் வந்தனர். அவர்கள் நளனைப் போலவே உருவம் எடுத்தனர். ஆனால் தமயந்தி உண்மை நளனைக் கண்டறிந்து மாலையிட்டாள். தேவர்கள் அவர்களை வாழ்த்தினர். ஆனால் கலி புருஷன் என்ற தீய சக்தி தமயந்தியை அடைய முடியாமல் சினம் கொண்டு, நளன் மீது தன் நிழலைப் படர விட்டான். 'நளனை வீழ்த்துவேன்' என்று சபதம் செய்தான்.

பல ஆண்டுகள் காத்திருந்த கலி, நளன் ஒரு சிறு தூய்மைக் குறைவைச் செய்த கணத்தில் அவனுள் புகுந்தான் என்று நூல் சொல்கிறது. அதன்பின் நளன் சூதாட்டத்தில் ஆசை கொண்டான். தம்பி புஷ்கரனுடன் சூதாடினான். தோல்வி மேல் தோல்வி; நாடு, செல்வம், ஆடைகள் எல்லாவற்றையும் இழந்தான். தமயந்தி எச்சரித்தும் அவன் செவிமடுக்கவில்லை. அவன் அறிவு மயங்கியது.

நளனும் தமயந்தியும் காடு சென்றனர். பசியாலும் துயரத்தாலும் அவன் மனம் குழம்பியது. ஒருநாள் இரவு தமயந்தி உறங்கும்போது, 'என்னோடு இவளும் துன்புறுகிறாளே' என்று எண்ணி, அவளை விட்டுச் சென்றுவிட்டான். விழித்த தமயந்தி கணவனைக் காணாமல் புலம்பினாள். காட்டில் பல துன்பங்களைக் கடந்து, சேதி நாட்டு அரண்மனையில் தங்கினாள்.

நளன் காட்டில் கார்க்கோடகன் என்ற நாகத்தைக் காப்பாற்றினான். அந்த நாகம் அவனைக் கடித்து அவன் உருவத்தை மாற்றியது என்று கதை கூறுகிறது; அது கலியைத் துன்புறுத்தவும் அவன் அடையாளத்தை மறைக்கவும் உதவியது. அவன் பாகுகன் என்ற பெயரில் அயோத்தியின் மன்னன் ருதுபர்ணனிடம் தேரோட்டியாகச் சேர்ந்தான்.

தமயந்தி கணவனைத் தேட முயன்று, இரண்டாம் சுயம்வரம் என்று ஒரு செய்தியை அனுப்பினாள். குதிரைத் திறமையில் நளனைப் போன்ற ஒருவரால் மட்டுமே ஒரே நாளில் விதர்ப்பம் வர முடியும் என்று அவள் அறிந்திருந்தாள். ருதுபர்ணன் பாகுகன் தேரில் வந்தான். பாகுகனின் திறமையைக் கண்டு தமயந்தி அவன்தான் நளன் என்று உணர்ந்தாள். ருதுபர்ணனிடம் இருந்து சூதாட்டத்தின் அக்ஷஹிருதய ரகசியத்தைப் பெற்ற நளனிடமிருந்து கலி வெளியேறினான். நளன் தன் உருவத்தையும் நாட்டையும் மீண்டும் பெற்றான் என்று கதை முடிகிறது.

நளனின் கதையைத் தருமனுக்குச் சொன்னதன் நோக்கம், அவனுக்கு ஆறுதல் தருவதே. தன்னைப்போலவே ஒரு நல்ல மன்னன் ஊழால் எல்லாம் இழந்து மீண்டும் பெற்றான் என்பதைக் கேட்டதும் தருமனின் மனம் தெளிவடைந்தது என்று மரபு கூறுகிறது. துன்பத்தில் இருப்பவருக்குப் பிறருடைய மீட்சிக் கதைகள் ஒரு விளக்காகின்றன. அதனால்தான் இன்றும் குடும்பங்களில் பெரியோர் இக்கதைகளைச் சொல்லிவருகின்றனர்.

நளன் பாகுகனாக இருந்த காலத்தில் தன் உருவம் மாறினாலும் தன் திறமையையும் அன்பையும் இழக்கவில்லை. குதிரைகளைத் தன் உள்ளங்கைபோல அறிந்திருந்தான். அந்தத் திறமையே தமயந்தி அவனை அடையாளம் காணக் காரணமாயிற்று. ஊழ் வெளித்தோற்றத்தை மாற்றலாம்; உள்ளார்ந்த குணத்தையும் கலையையும் மாற்ற முடியாது என்பதை இது காட்டுகிறது.

இக்கதையில் ஊழின் ஆட்டம் தெளிவாகத் தெரிகிறது: செல்வம் வந்தபோது நளன் சிறப்புற்றான்; கலி புகுந்தபோது அவன் அறிவு மயங்கி எல்லாம் இழந்தான்; பின்னர் மீண்டும் எழுந்தான். 'ஆகூழ்', 'போகூழ்' இரண்டையும் அவன் வாழ்வு காட்டுகிறது. துன்பத்திலும் தமயந்தியின் அன்பும் நளனின் முயற்சியும் அவர்களை மீட்டன. காடு, பிரிவு, உருமாற்றம் என்று எத்தனை சோதனைகள் வந்தாலும் தமயந்தி நம்பிக்கையை இழக்கவில்லை; தன் கணவனைத் தேடிக் கண்டடைந்தாள். அவளுடைய அந்த உறுதியும் அறிவும் இக்கதையின் ஒளிமிக்க பகுதி.

நளனின் கதை இன்றும் தமிழகத்திலும் பாரதம் முழுவதும் நாடகங்களிலும் பாடல்களிலும் நினைக்கப்படுகிறது. புகழேந்திப் புலவரின் நளவெண்பா தமிழில் இந்தக் கதையை அழகாகப் பாடியுள்ளது என்று இலக்கிய மரபு கூறுகிறது.

இந்தக் கதையை நாம் எளிய பாடமாக்கலாம்: ஊழ் மாறும்; அதனால் வெற்றியில் செருக்கும் தோல்வியில் தளர்வும் வேண்டாம்.

Nala and Damayanti

In the Vana Parva of the Mahabharata comes the Nalopakhyana. The sage Brihadashva, the text says, told Yudhishthira the story of Nala to console him in his forest sorrow. Nala, king of Nishadha, was a man of great qualities, unmatched in driving horses and in cooking. Damayanti, princess of Vidarbha, was beautiful and wise. A swan carried messages between them and praised each to the other.

At Damayanti's swayamvara, four gods, Indra, Agni, Varuna and Yama, also came. They took Nala's form. But Damayanti recognised the true Nala and garlanded him. The gods blessed them. But the dark power Kali, unable to win Damayanti, grew angry and cast his shadow upon Nala. 'I shall bring Nala down,' he vowed.

After years of waiting, the text says, Kali entered Nala at a moment when he committed a small lapse of purity. After that Nala became fond of dice. He played with his brother Pushkara. He lost again and again, and gave up kingdom, wealth and garments. Damayanti warned him but he did not listen. His judgement was clouded.

Nala and Damayanti went to the forest. Hunger and grief confused his mind. One night, as Damayanti slept, he thought, 'She suffers because of me,' and left her there. Waking, Damayanti wept to find her husband gone. Passing through many forest troubles, she came to stay in the palace of Chedi.

In the forest Nala rescued the serpent Karkotaka. The serpent bit him and changed his form, the story says, and this tormented Kali and hid Nala's identity. Under the name Bahuka he joined King Rituparna of Ayodhya as a charioteer.

Damayanti tried to find her husband and spread word of a second swayamvara. She knew that only someone with Nala's horse skill could reach Vidarbha in a single day. Rituparna arrived with Bahuka as charioteer. Seeing Bahuka's skill, Damayanti realised he was Nala. Nala received from Rituparna the secret of dice, and Kali left him. Nala recovered his own form and his kingdom, the story ends.

The play of fate is clear in this tale: Nala prospered when fortune smiled, lost everything when Kali entered and his judgement clouded, and then rose again. His life shows both 'aakoozh' and 'pokoozh'. Even in suffering, Damayanti's love and Nala's effort restored them.

Through every trial of forest, separation and disguise, Damayanti never lost hope and found her husband again. Her steadiness and intelligence are the shining part of the tale.

We can take a simple lesson from it: fate turns, so neither pride in success nor collapse in failure is needed.