Kural 377 · வகுத்தான் வகுத்த வகையல்லால் கோடி

செட்டியாரின் பொன்னும் அன்னமும்

இது ஓர் இந்து பண்பாட்டுச் சூழலில் சொல்லப்படும் கற்பனைக் கதை. செட்டிநாட்டின் ஒரு சிற்றூரில் முத்தையா செட்டியார் என்ற பெரு வணிகர் வாழ்ந்தார். இளமையில் ஏழ்மையில் வளர்ந்தவர் அவர். இரவு பகலாக உழைத்து, பர்மாவுக்கும் இலங்கைக்கும் வணிகம் செய்து, ஊரிலேயே பெரிய மாளிகை கட்டினார். கோடிக் கணக்கான செல்வம் அவருடைய பெட்டகங்களில் நிறைந்திருந்தது.

அவர் எப்போதும் ஒரு கணக்கு மனத்துடன் வாழ்ந்தார். தீபாவளிக்குப் புதுத் துணி வாங்கினால் செலவு என்று எண்ணுவார். கோயில் திருவிழாவுக்கு நன்கொடை கேட்டால், 'அடுத்த ஆண்டு பார்க்கலாம்' என்பார். குடும்பத்தோடு உணவு உண்ணும் நேரத்தைக்கூடக் கணக்கு நோட்டுப் புத்தகத்தில் கழிப்பார். 'ஓய்வாகும்போது எல்லாவற்றையும் அனுபவிப்பேன்' என்பதே அவர் எப்போதும் சொன்ன சொல்.

அவருக்கு அறுபது வயதானபோது ஓய்வு எடுக்க முடிவு செய்தார். ஆனால் அதே ஆண்டு அவருக்கு நீரிழிவு நோயும் வயிற்றுக் கோளாறும் வந்தன. மருத்துவர் கடுமையான உணவுக் கட்டுப்பாட்டை விதித்தார்: இனிப்பு இல்லை, எண்ணெய் இல்லை, வெறும் கஞ்சியும் காய்கறியும். அவருடைய சமையல்காரர் தினமும் பெரிய விருந்துகள் சமைக்க, அவர் அதைப் பார்த்துக்கொண்டே இருக்கவேண்டியிருந்தது.

ஒருநாள் அவர் தன் ஊர்க் கோயிலுக்கு வந்தபோது, அன்னதானம் நடப்பதைப் பார்த்தார். ஏழைகள் மகிழ்ச்சியுடன் உண்பதைக் கண்டார். ஒரு சிறுவன் வயிறார உண்டபின் அவரைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தான். அந்தப் புன்னகை அவருக்குள் இதுவரை உணராத ஒரு நிறைவை எழுப்பியது.

அன்று முதல் செட்டியார் தன் வருமானத்தின் பெரும்பகுதியை அன்னதானத்துக்காக ஒதுக்கினார். கோயிலில் தினமும் நூற்றுக்கணக்கானோர் உண்ணும் ஏற்பாட்டைச் செய்தார். தம்மால் ஒரு வாய் உணவு உண்ண இயலாவிட்டாலும், பிறர் உண்பதைப் பார்த்து அவர் மகிழ்ந்தார் என்று ஊரார் சொல்வர்.

ஒருநாள் தாம் எப்போதும் நினைத்த 'ஓய்வுக்காலம்' இதுதானா என்று நினைத்து அவர் சிரித்தார். செல்வம் சேர்ப்பது அவரால் முடிந்தது; அதை நுகர்வது அவருக்கு ஊழ் வகுத்த வகையில் வேறு வடிவம் எடுத்தது. தாம் நுகரவில்லை; ஆனால் அவர் கொடுத்தவை பலரின் வயிற்றையும் மனத்தையும் நிறைத்தன.

'வகுத்தான் வகுத்த வகையல்லால் கோடி தொகுத்தார்க்கும் துய்த்தல் அரிது' என்று பெரியோர் சொன்னதன் பொருள் அவருக்கு அன்று நன்றாகப் புரிந்தது. இது நம் காலத்திலும் நடக்கும் உண்மை.

The Chettiar's Gold and Grain

This is an imagined tale told in a Hindu cultural setting. In a small town of Chettinad lived a great merchant named Muthaiah Chettiar. He had grown up in poverty. Working day and night and trading with Burma and Ceylon, he built the biggest mansion in the town. Crores of wealth filled his strongrooms.

He always lived with an accountant's mind. If he bought new clothes for Deepavali he thought of the expense. When asked for a donation for the temple festival, he said, 'Let us see next year.' Even the hours when the family ate together he spent over his ledgers. 'When I retire I will enjoy everything,' was what he always said.

At the age of sixty he decided to retire. But that same year he developed diabetes and a stomach ailment. The doctor imposed strict diet: no sweets, no oil, only gruel and vegetables. His cook prepared grand feasts every day, and he had to sit and watch.

One day when he went to the temple of his town, he saw a free meal being served. He watched poor people eating happily. A boy, having eaten to his fill, looked at him and smiled. That smile awoke in him a fullness he had never felt before.

From that day the Chettiar set aside a large part of his income for feeding the hungry. He arranged for hundreds to eat daily at the temple. The townspeople say that though he could not eat a mouthful himself, he took joy in watching others eat.

One day he smiled, wondering whether this was the 'retirement' he had always imagined. He had been able to gather wealth, but the enjoying took a different form in the way fate had ordained. He did not consume it himself, but what he gave filled the stomachs and hearts of many.