Kural 371 · ஆகூழால் தோன்றும் அசைவின்மை கைப்பொருள்

விக்கிரமாதித்தனும் சனியும்

இந்திய மரபில் உஜ்ஜயினி மன்னன் விக்கிரமாதித்தனும் சனி பகவானும் தொடர்புடைய கதை பலவாறு சொல்லப்படுகிறது. இது மரபுக் கதை; பல வடிவங்களில் வழங்குகிறது. அதன் மையம் ஒன்றே: ஒருவனின் ஊழ் மாறும் காலத்தில் அவன் மனமும் செயலும் எப்படி மாறுகின்றன என்பதை அது காட்டுகிறது.

விக்கிரமாதித்தன் நீதியும் வீரமும் கொடையும் நிறைந்த மன்னன் என்று புகழ் பெற்றவன். ஒருநாள் அவன் அவையில் கிரகங்களில் யார் பெரியவர் என்ற விவாதம் எழுந்ததாகக் கதை சொல்கிறது. சனி பகவானின் ஆற்றல் மிகப் பெரியது என்று அறிஞர்கள் கூறினர். மன்னன் விளையாட்டாக, 'சனியின் ஆட்சியை நான் எதிர்கொள்வேன்' என்றான். இதைக் கேட்ட சனி அவனிடம் வந்து, 'ஏழரை ஆண்டுகள் நான் உன்னைப் பிடிப்பேன்; ஆனால் எந்தக் காலத்தை நீ விரும்புகிறாய்?' என்று கேட்டான்.

மன்னன் ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்தைத் தேர்ந்தெடுத்தான். அந்தக் காலம் தொடங்கியதும், அவனுடைய எண்ணங்களும் செயல்களும் குழம்பத் தொடங்கின. நல்ல ஆலோசனைகளைச் செவிகொடுக்கவில்லை. சிறிய தவறுகள் பெரிய தவறுகளாயின. அவனது செல்வம் கரைந்தது; புகழ் மங்கியது. ஒரு பழியும் அவன் மேல் சுமத்தப்பட்டது. அவன் தண்டனையாகக் கை கால்களை இழந்தான் என்று கதையின் ஒரு வடிவம் கூறுகிறது.

ஊர் ஊராக அலைந்த அவன், ஒரு செக்கு ஆட்டும் எளிய தொழிலாளியிடம் தங்கினான். அங்கு பணி செய்து வாழ்ந்தான். அந்தக் காலத்தில் அவனுக்குச் சோர்வும் சோம்பலும் வந்தபோதும், அவன் தன் அறிவையும் குணத்தையும் முழுவதும் இழக்கவில்லை. தீபராகம் பாடி விளக்குகளை ஏற்றினான் என்றும் ஒரு கதை சொல்கிறது; அவனுடைய இசைத் திறன் அவன் அடையாளத்தை வெளிப்படுத்தியது.

ஏழரை ஆண்டுகள் முடிந்தபின் சனி மீண்டும் வந்து, 'நீ என் பிடியில் தாக்குப்பிடித்தாய்' என்று அவனுக்கு எல்லாவற்றையும் திருப்பி அளித்தான். இழந்த உறுப்புகள், அரசு, புகழ் எல்லாம் மீண்டன. அவன் அதன்பின் முன்பைவிடப் பணிவுடன் ஆட்சி செய்தான் என்று மரபு சொல்கிறது.

இக்கதையில் குறள் சொல்வது தெளிவாகத் தெரிகிறது: போகூழ் வரும்போது மடியும் மயக்கமும் வருகின்றன; ஆகூழ் வரும்போது தளராத முயற்சி தோன்றுகிறது. விக்கிரமாதித்தன் தன் துன்பக் காலத்தில் முயற்சியை முற்றிலும் கைவிடாததே அவன் மீளக் காரணமாயிற்று.

இக்கதை நமக்குச் சொல்வது: இருண்ட காலமும் நிரந்தரமில்லை. அதில் சோம்பலை விலக்கி, உள்ளிருக்கும் நற்குணத்தைப் பிடித்துக்கொள்பவர் மீண்டும் எழுகிறார்.

Vikramaditya and Shani

In Indian tradition a story connecting King Vikramaditya of Ujjain with the planetary deity Shani is told in many ways. It is a traditional tale and exists in many versions. Its centre is one: it shows how a person's mind and action change when his fate turns.

Vikramaditya was known as a king full of justice, valour and generosity. One day, the story says, a debate arose in his court about which of the planets was greatest. The scholars said that Shani's power was supreme. The king, in play, said, 'I shall face the rule of Shani.' Hearing this, Shani came to him and said, 'For seven and a half years I shall seize you. Which period do you choose?'

The king chose a certain stretch. When it began, his thoughts and acts grew confused. He did not listen to good counsel. Small mistakes became great ones. His wealth melted away and his fame faded. A false blame was laid upon him. In one version of the tale he lost his hands and feet as punishment.

Wandering from town to town, he took shelter with a humble oil-presser and lived by working there. Even when weariness and sloth came upon him in that time, he did not lose his intelligence and character altogether.

When the seven and a half years ended, Shani came again and said, 'You withstood my hold,' and restored everything to him. His limbs, his kingdom and his fame returned. Tradition adds that afterwards he ruled with greater humility than before.

The verse speaks clearly in this tale: when the fate of loss comes, sloth and bewilderment come; when the fate of gain comes, unwavering effort appears. That Vikramaditya did not entirely give up effort in his bad time was the reason he came back. Even a dark season is not permanent.