Kural 475 · பீலிபெய் சாகாடும் அச்சிறும் அப்பண்டஞ்

பழனி மயில் பீலி வண்டி

தைப்பூசத் திருவிழாவுக்குப் பழனிக்கு ஆயிரக்கணக்கான பக்தர்கள் மயில் பீலி காவடி எடுத்துச் செல்வார்கள். முருகனுக்கு மிகவும் உகந்தது மயில் பீலி என்பது அடியார் நம்பிக்கை. அதனால் மலையடிவாரத்தில் இருந்த ஒரு பீலிக்கடை வியாபாரி கந்தசாமி, ஆண்டுதோறும் நூற்றுக்கணக்கான கட்டுகள் பீலியை வண்டியில் ஏற்றி விற்பனைக்குக் கொண்டு செல்வார்.

ஒரு ஆண்டு கந்தசாமி நினைத்தார்: "பீலி எவ்வளவு லேசானது! ஒரே வண்டியில் வழக்கமான எண்ணிக்கையை விட மூன்று மடங்கு ஏற்றினால் இரண்டு முறை பயணிக்கும் செலவு மிச்சம்." அவருடைய பழைய மாட்டுவண்டி ஓட்டுநர் முத்து, "ஐயா, அச்சு தாங்குமா?" என்று அஞ்சினார். கந்தசாமி சிரித்தார். "இறகு தானே முத்து! என்ன பெரிய சுமை?"

வண்டி ஏற்றப்பட்டது. பீலிக் கட்டுகள் வண்டியின் மேல் மலைபோல உயர்ந்து நின்றன. கீழே பார்த்தால் வண்டி தெரியவே இல்லை. மாடுகள் இழுக்க முயன்றன. வண்டி நகர்ந்தது. ஆனால் சில காத தூரம் கடந்ததும் சாலையில் ஒரு சிறு பள்ளம். சக்கரம் இறங்கி ஏறிய கணத்தில் 'படீர்' என்ற ஓசையுடன் அச்சு முறிந்தது.

பீலிக் கட்டுகள் சாலையெங்கும் சிதறின. காற்றில் பறந்து சில வயலில் விழுந்தன. முத்து கவலையுடன் அவற்றைப் பொறுக்கினான். பல இறகுகள் ஒடிந்து போயின; தூசியில் கிடந்தவை பயனற்றுப் போயின. திருவிழாவுக்கு இன்னும் மூன்று நாள்தான் இருந்தது. புதிய அச்சு செய்ய நேரம் ஆயிற்று. வியாபாரத்தில் பெரும் இழப்பு.

அன்றிரவு கந்தசாமி சாலையோரத்தில் அமர்ந்து யோசித்தார். "இறகு லேசானது என்பதால் அது குறைவு என்று எண்ணினேன். ஆனால் எண்ணிக்கை மிகுந்தால் அது கனம் ஆகிவிடும் என்பதை மறந்தேன்" என்று தனக்குள் சொல்லிக்கொண்டார். முருகன் முன் அவர் மனதார வேண்டிக்கொண்டார்: "இனி என் வண்டி தாங்கும் அளவே ஏற்றுவேன்."

பழனி மலையடிவாரத்தில் அன்று இரவு காவடி எடுத்துச் சென்ற ஒரு முதியவர் இந்தக் காட்சியைக் கண்டு கந்தசாமியிடம் அன்போடு பேசினார். "மகனே, முருகனின் பீலி கனமில்லை. ஆனால் பக்தியிலும் அளவு தெரிய வேண்டும். காவடி எடுப்பவன் தன் தோள் தாங்கும் அளவுக்கே சுமப்பான்" என்றார். அந்த எளிய சொல் அவருக்கு வாழ்நாள் பாடமாயிற்று.

அடுத்த ஆண்டு முதல் அவர் இரண்டு வண்டிகள் அமர்த்தி, ஒவ்வொன்றிலும் அளவான சுமையை ஏற்றினார். செலவு சிறிது கூடியது; ஆனால் இழப்பு இல்லை. அவர் வியாபாரம் நிலையாக வளர்ந்தது. சிறிய பொருளானாலும் அளவு மீறினால் கேடு தரும் என்பதை அவர் வாழ்நாள் முழுவதும் மறக்கவில்லை.

The Peacock-Feather Cart of Palani

For the Thaipusam festival thousands of devotees go to Palani carrying peacock-feather kavadis. It is the devotees' belief that the peacock feather is most dear to Lord Murugan. So Kandasamy, a feather merchant at the foot of the hill, every year loaded hundreds of bundles of feathers on a cart and carried them to sell.

One year Kandasamy thought, "How light a feather is! If I load three times the usual number on one cart, I will save the cost of making two trips." His old bullock-cart driver Muthu was worried: "Sir, will the axle bear it?" Kandasamy laughed. "It is only a feather, Muthu! What weight can it be?"

The cart was loaded. The bundles of feathers rose like a hill on top of it. Looking from below, the cart could hardly be seen. The bullocks strained and the cart moved. But after a few miles there was a small dip in the road. At the moment the wheel went down and up, the axle snapped with a loud crack.

The bundles of feathers scattered over the road. Some blew into the fields. Muthu anxiously gathered them. Many feathers were broken; those that lay in the dust were of no use. Only three days remained before the festival. It took time to make a new axle. There was a heavy loss in the business.

That night Kandasamy sat by the roadside thinking. "Because the feather is light, I thought it was little. But I forgot that in great numbers it becomes heavy," he told himself. Before Murugan he prayed sincerely, "From now on I will load only what my cart can bear."

From the next year he hired two carts and loaded a moderate weight on each. The cost rose slightly, but there was no loss. His business grew steadily. He never forgot all his life that even a small thing causes harm when it exceeds measure.