Kural 473 · உடைத்தம் வலியறியார் ஊக்கத்தின் ஊக்கி

கயிலையைத் தூக்கிய இராவணன்

புராணங்களிலிருந்து (சிவபுராணம், இராமாயணம் உத்தர காண்டம்): இலங்கை அரசன் இராவணன் பெருவலிமை உடையவன். பல வரங்கள் பெற்றவன். தேவர்களையும் அஞ்சச் செய்தவன். ஒருமுறை அவன் குபேரனை வென்று, புஷ்பக விமானத்தைக் கைப்பற்றி அதில் ஏறிப் பயணம் செய்தான். வழியில் கயிலை மலைப் பகுதியை அடைந்தபோது, அவன் விமானம் முன்னேற மறுத்து நின்றது.

ஏன் என்று கேட்டபோது, நந்திதேவர் அங்கே நின்றிருந்தார். "இது சிவபெருமான் உமையம்மையோடு எழுந்தருளியுள்ள புனித இடம். இங்கே யாரும் வானில் செல்லக்கூடாது; திரும்பிச் செல்" என்றார். இராவணன் நந்தியின் குரங்கு போன்ற முகத்தைப் பார்த்துச் சிரித்தான். அதைக் கண்ட நந்தி, "உன் இனத்தை அழிக்கப்போவது குரங்குகளே" என்று சபித்தார் என்று மரபு சொல்கிறது.

இராவணனுக்கு சினம் பொங்கியது. "என் பாதையை மறிக்கும் இந்த மலையையே அடியோடு பெயர்த்துவிடுகிறேன்" என்று முழங்கினான். விமானத்திலிருந்து இறங்கி, தன் இருபது கைகளாலும் கயிலை மலையை உயர்த்தத் தொடங்கினான். மலை நடுங்கியது. அம்மையார் பயந்து சிவபெருமானைத் தழுவிக்கொண்டார்.

சிவபெருமான் புன்னகையுடன் தன் கால் விரலை மட்டும் சிறிது அழுத்தினார். அந்த மெல்லிய அழுத்தத்திலேயே மலை இராவணனின் கைகளை நசுக்கிப் பிடித்துக் கொண்டது. அவன் பெரும் வேதனையால் அலறினான். அவன் அலறல் உலகம் முழுவதும் கேட்டது என்றும், 'ராவணன்' என்ற பெயரே 'அலறியவன்' என்ற பொருளில் வந்தது என்றும் மரபு கூறுகிறது.

ஆயிரம் ஆண்டுகள் அந்தத் துன்பத்தில் இருந்த இராவணன் இறுதியில் தன் நரம்பைக் கருவியாக்கி சாம கானம் பாடினான். சிவபெருமான் மனம் இரங்கி அவனை விடுவித்தார். இராவணன் தன் வலிமைக்கு எல்லை உண்டு என்பதை அன்றே உணர்ந்தான். சிவபெருமான் அவனுக்கு சந்திரஹாசம் என்ற வாளையும் அளித்தார் என்பர்.

இராவணன் அறிவில்லாதவன் அல்லன். அவன் வேதம் கற்றவன்; சிவபக்தன்; இசையில் வல்லவன். ஆனால் தன் ஆற்றலுக்கு அளவில்லை என்ற எண்ணமே அவனுக்கு அடிக்கடி அழிவைத் தந்தது. கயிலை நிகழ்ச்சிக்குப் பின்னும் அவன் தன் வழியை முழுமையாகத் திருத்திக்கொள்ளவில்லை என்பதே இராமாயணத்தின் பெருந்துயரம்.

தன் வலிமையை மிகைப்படுத்தி எண்ணி ஊக்கத்தால் எதிர்த்தவன் நடுவழியில் முறிந்தான். வலிமை உடையவன் கூட தன் வலிமையின் எல்லையை அறியாவிட்டால் எவ்வாறு வீழ்கிறான் என்பதற்கு இது ஒரு பழைய எடுத்துக்காட்டு.

Ravana Lifts Mount Kailasa

From the Puranas (Shiva Purana; Ramayana, Uttara Kanda): Ravana, king of Lanka, was a man of immense strength. He had won many boons and made even the gods fear him. Once, having defeated Kubera and seized the Pushpaka aerial car, he travelled in it. When he reached the region of Mount Kailasa his vehicle refused to go forward and stopped.

When he asked why, he found Nandi standing there. "This is the holy place where Lord Shiva dwells with Goddess Uma. No one may pass through the sky here; turn back," said Nandi. Ravana looked at Nandi's monkey-like face and laughed. Seeing this, Nandi, tradition says, cursed him: "Monkeys will destroy your clan."

Ravana's anger rose. "I will uproot this very mountain that bars my way," he roared. Getting down from his vehicle, he began to lift Mount Kailasa with all his twenty arms. The mountain trembled. The Goddess, afraid, embraced Lord Shiva.

Shiva, smiling, pressed down gently with just the tip of his toe. With that light pressure the mountain pinned and crushed Ravana's arms. He cried out in great agony. Tradition says that his cry was heard throughout the world and that the name 'Ravana' means 'the one who roared'.

After a thousand years in that anguish, Ravana at last made a lute from his own sinew and sang the Sama hymns. Shiva was moved with pity and freed him. Ravana realised that day that even his strength had limits.

One who overestimated his power and attacked in sheer enthusiasm broke in the middle. It is an old example of how even a strong man falls when he does not know the limit of his strength.