ஆரவல்லி மலையில் மகாராணா பிரதாப்
ராஜபுத்திர வரலாற்றிலிருந்து: மேவாரின் மகாராணா பிரதாப் சிங் முகலாயப் பேரரசர் அக்பரின் ஆட்சியை ஏற்க மறுத்தார். 1576இல் ஹல்தி காட்டி போரில் அவருடைய சிறிய படை முகலாயப் பெரும்படையை எதிர்த்தது. அந்தப் போரில் பிரதாப் வெல்லவில்லை; ஆனால் தம் குதிரை சேடக்கின் துணையுடன் போர்க்களத்திலிருந்து தப்பினார்.
சித்தூர் கோட்டை அவர் கையில் இல்லை. செல்வமும் பெரும்படையும் இல்லை. ஆனால் அவர் தம் மக்கள் வாழும் ஆரவல்லி மலைகளையும் காடுகளையும் தம் அரணாகக் கொண்டார். அந்த மலைப் பகுதியின் பழங்குடியினரான பில் மக்கள் அவருக்குத் துணை நின்றனர். அவர்கள் மலையின் ஒவ்வொரு பாதையையும் அறிந்தவர்கள். வில் எய்வதில் வல்லவர்கள்.
முகலாயப் படைகள் மேவாரின் மலைகளுக்குள் நுழைந்தபோது வழி தவறின. உணவும் நீரும் கிடைக்கவில்லை. பிலர்கள் எங்கிருந்தோ அம்பு எய்தனர். படைகள் ஆயிரக்கணக்கில் இருந்தாலும் சொந்த நிலத்தின் மக்களை வெல்ல இயலவில்லை. பிரதாப் காடுகளில் புல் ரொட்டி உண்ணும் எளிய வாழ்வு நடத்தினாலும் தம் மக்களுடன் இருந்தார்.
பல ஆண்டுகள் இவ்வாறு தொடர்ந்தது. காலப்போக்கில் முகலாயரின் அழுத்தம் குறைந்தது. பிரதாப் சித்தூரைத் தவிர மேவாரின் பெரும்பகுதியை மீட்டார். அரண்மனை, செல்வம், புகழ் எதுவும் இல்லாத நிலையிலும் தம் மண்ணின் மக்களோடு நின்றதால் அவர் தோற்கவில்லை.
சொந்த நிலத்தில் வாழும் மக்களோடு போரிடுவது கடினம் என்ற குறளின் உண்மையை மேவாரின் மலைகள் இன்றும் நினைவுபடுத்துகின்றன.
ஹல்தி காட்டியில் சிறிய படையே இருந்தாலும் பிரதாபின் வீரர்கள் தம் மண்ணுக்காகப் போராடினர். பில் மக்கள் பிரதாபின் பக்கம் நின்றது அவருக்கு பெரும் பலம். அவர்கள் இல்லாமல் மேவாரின் எதிர்ப்பு நீடித்திருக்காது.
பிரதாபின் பெயர் இன்றும் மேவாரில் வீரத்தின் அடையாளமாகப் போற்றப்படுகிறது. செல்வமும் கோட்டையும் இழந்த பிறகும் தம் நிலத்தையும் மக்களையும் விடாதவன் தோற்பதில்லை என்பதற்கு அவர் வாழ்க்கை சான்று. அரண்மனை இல்லாவிடினும் அவருடைய வீரத்தை எவரும் குறைத்து மதிப்பிட முடியவில்லை.
பிரதாபின் மகன் அமர் சிங்கும் இந்தப் போராட்டத்தைத் தொடர்ந்தான். மேவார் மக்கள் தலைமுறை தலைமுறையாகத் தம் மண்ணைக் காக்க நின்றனர். அவர்களுடைய ஒற்றுமையும் நிலத்தின் மீதுள்ள அன்பும் எந்தக் கோட்டையையும் விட வலிய அரண் என்பதை வரலாறு காட்டுகிறது.