Kural 500 · காலாழ் களரில் நரியடும் கண்ணஞ்சா

சேற்றில் புதைந்த கர்ணனின் தேர்

மகாபாரதத்திலிருந்து (கர்ண பர்வம்): குருக்ஷேத்திரப் போரின் பதினேழாம் நாள். கௌரவப் படையின் தலைவனாக இருந்த கர்ணன் ஒப்பற்ற வில்லாளி. அவன் முன் அஞ்சாமல் நிற்பவர் மிகச் சிலரே. அன்று அவனும் அர்ஜுனனும் நேருக்கு நேர் போரிட்டனர். இருவரும் வலிமையில் ஒருவருக்கொருவர் சளைக்கவில்லை. வானத்தை அம்புகள் மறைத்தன.

போர் உச்சத்தில் இருந்தபோது திடீரென கர்ணனின் தேர்ச் சக்கரம் சேறு நிறைந்த தரையில் புதைந்தது. அவன் முன்பு ஒரு பிராமணரின் பசுவைத் தவறுதலாகக் கொன்ற பழி, பூமாதேவியின் சாபம் எல்லாம் அவனை நினைவு கூர்ந்தன என்று பாரதம் சொல்கிறது. அவன் தேரிலிருந்து இறங்கி இரு கைகளாலும் சக்கரத்தைத் தூக்க முயன்றான்.

அவ்வளவு பெரிய வீரனுக்கும் சேற்றில் புதைந்த சக்கரத்தை நகர்த்த இயலவில்லை. அவன் அம்புகளும் கவசமும் அப்போது பயன்படவில்லை. அந்தச் சிறிய சேற்றுப் பகுதி அவனுடைய ஒப்பற்ற வலிமையை முடக்கியது.

கண்ணன் அர்ஜுனனிடம் அந்த நேரத்தைப் பயன்படுத்தச் சொன்னான். கர்ணன் தர்மத்தை நினைவூட்டினாலும், அவன் முன்பு பாஞ்சாலியை அவையில் அவமதித்தவன், அபிமன்யுவைச் சூழ்ந்து கொன்றவர்களில் ஒருவன் என்பதைக் கண்ணன் நினைவூட்டினான். அர்ஜுனனின் அம்பு கர்ணனை வீழ்த்தியது.

வேல் வீரர்களுக்கு அஞ்சாத யானை சேற்றில் வீழ்வதுபோல, எவ்வளவு வலிய வீரனும் தன் காலடி நிலத்தை ஆராயாமல் போரிட்டால் எதிர்பாரா இடத்தில் தடுமாறுகிறான் என்பதை இந்த நிகழ்ச்சி நினைவுபடுத்துகிறது.

கர்ணன் போர்க்கலையில் அர்ஜுனனுக்கு நிகரானவன் என்று பாரதம் புகழ்கிறது. ஆனால் அன்று அவன் தேர் புதைந்த நிலமே அவனுடைய வலிமையை வீணாக்கியது. அவன் மன உறுதிக்கு குறைவில்லை; இடம் அவனுக்குத் துணையாக இல்லை.

மகாபாரதம் இந்நிகழ்ச்சியை விரிவாகச் சொல்லி, வலியவன் ஒரு கணத்தில் எவ்வாறு வலிமையற்றவனாகலாம் என்பதைக் காட்டுகிறது. ஆகவே தம் வலிமை பற்றிய செருக்கு கொள்ளாமல், கால் வைக்கும் ஒவ்வொரு நிலத்தையும் ஆராய வேண்டும் என்ற குறளின் செய்தியை இது வலியுறுத்துகிறது.

இந்த நிகழ்வு வெறும் வீழ்ச்சியைச் சொல்வதன்று; எவ்வளவு உயர்ந்த வீரனும் எதிர்பாராத ஒரு சிறு தடையால் தடுமாறலாம் என்ற பணிவையும் தருகிறது. கர்ணனின் கொடை, வீரம், நட்பு ஆகியவை பாரதத்தில் போற்றப்படுகின்றன. ஆயினும் அந்த நாளில் இடம் அவனுக்கு எதிராக நின்றது.

குருக்ஷேத்திரத்தின் மண்ணில் பதிந்த அந்தச் சக்கரத்தின் நினைவு, வலிமையுடையவர்கள் தம் காலடி நிலத்தை எப்போதும் கவனிக்க வேண்டும் என்று எச்சரிக்கிறது.

Karna's Chariot Wheel in the Mud

From the Mahabharata (Karna Parva): It was the seventeenth day of the Kurukshetra war. Karna, now commander of the Kaurava army, was an unrivalled archer, and few could stand unafraid before him. That day he and Arjuna fought face to face. Neither fell short in strength. Arrows hid the sky.

At the height of the battle, Karna's chariot wheel suddenly sank into soft, muddy ground. The Mahabharata says that earlier curses, including that of the Earth goddess, were recalled to him. He got down from his chariot and tried to lift the wheel with both hands.

Even so great a warrior could not move the wheel sunk in the mud. His arrows and armour were of no use then. That small patch of marsh crippled his unmatched strength.

Krishna urged Arjuna to use the moment. Karna spoke of dharma, but Krishna reminded him that he had once insulted Draupadi in the assembly and was among those who surrounded and killed Abhimanyu. Arjuna's arrow brought Karna down.

As the elephant unafraid of spearmen falls in a swamp, so even the mightiest warrior who fights without examining the ground under his feet stumbles where he never expected. This episode reminds us of that.

The Mahabharata tells this episode at length to show how a strong man can in one moment become powerless. It thus underlines the verse's message: do not be proud of your strength, and examine every ground on which you set your foot.