வான்சிறப்பு

கோவர்த்தன மலையும் இந்திரனின் செருக்கும்

பாகவத புராணத்திலிருந்து. ஆயர்பாடியில் ஆண்டுதோறும் மழை வேண்டி இந்திரனுக்கு விழா எடுப்பது வழக்கம். அந்த ஆண்டும் நந்தகோபனும் ஆயர்களும் வண்டி வண்டியாகப் பால், தயிர், நெய் எனப் படையல் சேர்த்துக்கொண்டிருந்தனர். சிறுவன் கண்ணன் அதைப் பார்த்து, "தந்தையே, இவ்வளவு ஏற்பாடு யாருக்காக?" என்று கேட்டான். "மழை தருபவன் இந்திரன்; அவனை வணங்கினால்தான் புல் வளரும், பசுக்கள் பால் தரும்" என்றார் நந்தகோபர்.

அந்த ஆயர்பாடி யமுனைக்கரையில் இருந்தது. வயல்கள் இல்லாத அந்த நிலத்தில் ஆயர்களின் செல்வம் பசுக்களே. அவர்கள் காலையிலே கன்றுகளை அவிழ்த்துவிட்டு மலைச்சரிவுகளில் மேய்ப்பர்; மாலையில் வீடு திரும்பிப் பால் கறப்பர். புல் செழித்தால் பால் பெருகும்; பால் பெருகினால் வெண்ணெயும் நெய்யும் பெருகும். இதனால் ஒவ்வொரு ஆண்டும் மழைக்காக அவர்கள் இந்திரனுக்குச் செய்யும் வழிபாடு அவர்கள் நம்பிக்கையின் மையமாக இருந்தது. அந்த மரபை முதன்முதலாக ஒரு சிறுவன் கேள்வி கேட்கத் துணிந்தான் என்பதே அன்று அங்கே இருந்தவர்களுக்கு வியப்பாக இருந்தது.

கண்ணன் புன்னகையுடன் சொன்னான்: "நாம் உழவர்கள் அல்லர்; ஆயர்கள். நம் பசுக்களுக்கு உணவு தருவது கோவர்த்தன மலையும் அதைச் சூழ்ந்த புல்வெளிகளும் அல்லவா? மழையை வானம் தருகிறது என்பது உண்மை. ஆனால் அந்த மழையை ஏற்றுப் புல்லாக மாற்றித் தருவது இந்த மலை. அதற்கும் நன்றி சொல்வோமே." ஆயர்கள் சிந்தித்தனர்; அந்த ஆண்டு அவர்கள் மலைக்கும் பசுக்களுக்கும் பெரிய விருந்தும் வழிபாடும் செய்தனர்.

இதை அறிந்த இந்திரன் சினம் கொண்டான். தன் மேகங்களை ஏவி ஆயர்பாடியை மூழ்கடிக்குமாறு ஆணையிட்டான். இடியும் மின்னலும் சூறைக்காற்றும் சேர்ந்து ஏழு நாள் இடைவிடாமல் பேய்மழை கொட்டியது. பசுக்களும் கன்றுகளும் மக்களும் அஞ்சி நடுங்கிக் கண்ணனிடம் ஓடி வந்தனர். கண்ணன் தன் சிறிய கையின் சுண்டுவிரலால் கோவர்த்தன மலையையே குடைபோல் உயர்த்தினான். எல்லோரும் அதன் கீழே தஞ்சம் புகுந்தனர். ஏழு நாளும் அவன் களைக்கவில்லை.

அந்த ஏழு நாளும் மக்கள் அச்சத்தில் இருந்தாலும் ஒரு விசித்திரமான அமைதியும் அங்கே இருந்தது. குழந்தைகள் மலையின் அடியில் அமர்ந்து கண்ணனின் குழல் ஓசையைக் கேட்டனர். பசுக்கள் அமைதியாகப் படுத்தன. பெரியவர்கள் தங்களுக்குள் மெல்லிய குரலில் பேசிக்கொண்டனர்: "நாம் இந்தச் சிறுவனைக் குழந்தை என்று நினைத்தோமே. அவன் யார்?" அவன் புன்னகை மட்டுமே விடையாக இருந்தது. யசோதையும் நந்தகோபரும் அவனது கை நோகுமோ என்று கவலைப்பட்டனர்; அவனோ எதுவும் நடக்காதது போல நின்றான்.

ஏழாம் நாளில் மழை நின்றபோது ஆயர்கள் மலையின் அடியிலிருந்து வெளிவந்தனர். சூரிய ஒளி மீண்டும் பசும்புல்வெளியின் மேல் விழுந்தது. கண்ணன் மலையை மெல்லத் தன் இடத்தில் இறக்கி வைத்தான். அவன் முகத்தில் செருக்கு இல்லை; எப்போதும் போன்ற குறும்புச் சிரிப்பே இருந்தது. யசோதை ஓடிவந்து அவனைத் தழுவிக்கொண்டாள். ஆயர்கள் தங்கள் மரபை மறக்கவில்லை; அதே நேரத்தில், கொடுப்பவர் எவராயினும் அவருக்குச் செருக்கு கூடாது என்பதையும் கற்றுக்கொண்டனர்.

இறுதியில் இந்திரனின் மேகங்கள் ஓய்ந்தன. தன் செருக்கு பொய்யானது என்பதை அவன் உணர்ந்தான். வானுலகிலிருந்து இறங்கிவந்து கண்ணனை வணங்கி மன்னிப்பு வேண்டினான். காமதேனுவும் வந்து கண்ணனுக்குப் பாலால் திருமுழுக்காட்டினாள். அன்றிலிருந்து கண்ணன் 'கோவிந்தன்' என்றும் அழைக்கப்பட்டான்.

இந்திரன் வணங்கி எழுந்தபோது அவன் குரலில் பணிவு இருந்தது. "மழைக்கு நான் ஒரு கருவி மட்டுமே என்பதை மறந்துவிட்டேன். என் செருக்கு என்னை மீறியது" என்று சொன்னான் என்பர். கண்ணன் அவனை அன்போடு ஏற்றான். கொடுப்பவன் பணிவாய் இருப்பதும், பெறுபவன் நன்றியோடு இருப்பதும் ஆகிய இரண்டும் சேரும்போதுதான் மழை உண்மையான அமிழ்தமாகிறது.

இந்தக் கதையைச் சொல்லும்போது ஆயர்பாடியின் முதியோர் தம் பேரக்குழந்தைகளிடம் ஒரு நீதியையும் சேர்த்துச் சொல்வதுண்டு: எந்த வளமும் கொடுக்கும் கையால் மட்டும் வருவதில்லை, அதைக் காக்கும் கையாலும் வருகிறது.

இந்தக் கதை இரு பாடங்களைத் தருகிறது. மழை உயிர்களுக்கு உயிர்நீர் என்பதை யாரும் மறுக்க முடியாது. ஆனால் மழையைத் தருபவன் என்ற பெருமையில் வரம்பு மீறினால், அந்தக் கொடையே அழிவாக மாறக்கூடும் என்பதையும், உணவு தரும் மலையையும் நிலத்தையும் பசுவையும் நன்றியோடு காக்க வேண்டும் என்பதையும் ஆயர்கள் அன்று கற்றுக்கொண்டனர்.

The Hill of Govardhana and the Pride of Indra

From the Bhagavata Purana. Every year the cowherds of Vraja held a festival to Indra so that the rains would come. That year too, Nanda and the cowherds were piling up offerings of milk, curd and ghee. The boy Krishna watched and asked, "Father, who is all this preparation for?" Nanda replied, "Indra gives the rain. Only if we worship him will the grass grow and the cows give milk."

Vraja lay on the bank of the Yamuna, and the cowherds there had no great fields. Their wealth was their cattle. Each morning they let the calves loose to graze on the hill slopes and each evening they came home to milk them. When the grass flourished the milk grew, and when the milk grew, the butter and ghee grew. So the yearly worship of Indra, offered for rain, stood at the centre of their trust. It astonished everyone present that a child should be the first to dare question that custom.

Krishna smiled and said, "We are not ploughmen; we are herdsmen. Is it not Govardhana hill and its meadows that feed our cattle? It is true that the sky gives the rain. But it is this hill that receives the rain and turns it into grass for us. Let us thank it as well." The cowherds thought it over, and that year they offered a great feast and worship to the hill and to the cows.

When Indra heard of this, he was angry. He ordered his clouds to drown Vraja. Thunder, lightning and storm winds joined together and the rain poured for seven days without a pause. Cows, calves and people ran in terror to Krishna. He lifted the whole of Govardhana on the little finger of one small hand and held it like an umbrella. Everyone took shelter beneath it, and for seven days he did not tire.

For those seven days the people were afraid, yet there was also a strange calm beneath the hill. The children sat at the foot of it and listened to Krishna's flute. The cows lay down quietly. The elders whispered, "Who is he?" His smile was the only answer.

When the rain stopped on the seventh day, the cowherds came out from under the hill. Sunlight fell again on the green meadows. Krishna set the hill gently back in its place. There was no pride on his face, only his usual playful smile. Yashoda ran to him and hugged him. The cowherds did not forget their tradition, but they also learned that whoever gives, whoever he may be, must give without arrogance.

At last Indra's clouds were spent. He understood that his pride had been hollow. He came down from heaven, bowed to Krishna and asked forgiveness. The divine cow Kamadhenu also came and bathed Krishna with her milk, and from that day he was also called Govinda.

The story carries two lessons. No one can deny that rain is the water of life. But when the giver of rain becomes proud and crosses the limit, the very gift can turn into destruction. And the herdsmen learned that the hill, the land and the cow, which turn that rain into food, deserve to be cared for with gratitude.