அதிகாரம் 3

நீத்தார் பெருமை

The Greatness of Ascetics · Neeththaar Perumai

நீத்தார் பெருமை அதிகாரம், ஆசைகளை வென்று துறவு நெறியில் நிற்பவர்களின் பெருமையை எடுத்துரைக்கிறது. ஐம்புலன்களை அடக்கும் வலிமையும், அருளோடு கூடிய நெஞ்சமும், அவர்களின் சொல்லுக்கு உள்ள ஆற்றலுமே உலகைத் தாங்கும் உண்மையான பெருமை என்று வள்ளுவர் காட்டுகிறார்.

This chapter describes the greatness of those who have mastered desire and walk the path of renunciation. Valluvar shows that the true glory that upholds the world is the strength to restrain the five senses, a heart full of compassion, and the power of a word spoken by one who is wholly disciplined.

அறிமுகம்

பாயிரவியலின் மூன்றாவது அதிகாரம் நீத்தார் பெருமை. இறைவனை வணங்கினோம், மழையைப் போற்றினோம்; இப்போது வள்ளுவர் மனிதர்களிலேயே உயர்ந்தவர்களைப் போற்றத் தொடங்குகிறார். நீத்தார் என்பவர் தம் ஆசைகளையும் பற்றுகளையும் விட்டவர்கள்; துறந்தார் என்றும் சான்றோர் என்றும் இதே அதிகாரத்தில் அவர்கள் அழைக்கப்படுகிறார்கள். இல்லறத்தை விட்டு வெளியேறிய ஒருவரைமட்டும் இங்கே குறிப்பிடுவதாகக் கொள்ள வேண்டியதில்லை; பற்றை நீக்கி ஒழுக்கத்தில் நிற்கும் எவருமே இந்தப் பெருமைக்கு உரியவர் என்பது அதன் ஆழ்ந்த பொருளாகும்.

இந்த அதிகாரம் அறத்துப்பாலின் தொடக்கத்தில் வருவதற்கு ஒரு காரணம் உண்டு. அறம் என்பது வெறும் கொள்கை அன்று; அதைத் தம் வாழ்வாலேயே காட்டிய மனிதர்கள் இல்லையென்றால் அறத்தை நம்புவது கடினம். நீத்தார் அத்தகைய வாழும் சான்றுகள். மழை வானத்திலிருந்து வரும் கருணை என்றால், அவர்கள் மண்ணிலேயே நடமாடும் கருணை. அவர்களைப் போற்றுவதன் மூலம் வள்ளுவர், எந்தச் சமுதாயம் எதை மதிக்கிறதோ அதுவே அதன் எதிர்காலத்தை உருவாக்கும் என்று உணர்த்துகிறார்.

துறவு என்ற சொல்லைக் கேட்டதும் காடு, காவி, தனிமை ஆகியவையே நம் நினைவுக்கு வரும். ஆனால் வள்ளுவர் பார்வையில் துறவு என்பது முதலில் மனத்தில் நிகழும் செயல். வீட்டில் இருந்துகொண்டே மனத்தை வென்றவர் நீத்தார்தான்; வனத்தில் இருந்தும் ஆசையை விடாதவர் நீத்தார் அல்லர்.

பத்துக் குறள்களும் படிப்படியாக ஒரு உருவப்படத்தை வரைகின்றன. முதல் குறள் அவர்களின் பெருமையை நூல்கள் போற்றுகின்றன என்கிறது. இரண்டாம் குறள் அந்தப் பெருமையை அளக்கவே முடியாது என்று கூறுகிறது. மூன்றாம் குறள் இம்மை, மறுமை என்ற இரண்டையும் ஆராய்ந்து அறத்தை மேற்கொண்டவர்களை அடையாளம் காட்டுகிறது. நான்கு, ஐந்து, ஏழாம் குறள்கள் ஐம்புலன் அடக்கத்தை யானையை அடக்கும் தோட்டிக்கு ஒப்பிட்டு அவர்களின் வலிமையைச் சொல்கின்றன. ஆறாம் குறள் அரிய செயல் செய்பவரே பெரியவர் என்று அளவுகோல் தருகிறது. எட்டாம் குறள் அவர்களின் சொல்லின் ஆற்றலை, ஒன்பதாம் குறள் அவர்களின் சினத்தின் அச்சத்தை, பத்தாம் குறள் அவர்களுடைய அருளின் அடையாளத்தை எடுத்துரைக்கின்றன.

அதிகாரத்தின் தலைப்பிலேயே 'பெருமை' என்ற சொல் இருப்பதைக் கவனிக்க வேண்டும். வள்ளுவர் இங்கே துறவை ஒரு தண்டனையாகவோ துன்பமாகவோ காட்டவில்லை. துறப்பது இழப்பு அல்ல, ஓர் உயர்வு என்பதே அவரது பார்வை. எல்லாவற்றையும் வைத்துக்கொண்டும் நிம்மதி இல்லாதவர் ஒருபுறம்; எதையும் வைத்துக்கொள்ளாமலும் நிறைவோடு இருப்பவர் மறுபுறம். இந்த இரண்டாம் வகையினரை வள்ளுவர் பெருமைக்குரியவர் என்று எடுத்துக்காட்டுகிறார்.

இந்த அதிகாரத்தில் வள்ளுவர் பயன்படுத்தும் மிகச் சுவையான உவமைகளில் ஒன்று, யானையை அடக்கும் தோட்டி. பெரிய உடலும் வலிமையும் கொண்ட யானையை ஒரு சிறிய கொக்கி அடக்குவதுபோல, அறிவு என்னும் கருவியே ஐந்து புலன்களை வழிநடத்தும் என்கிறார். புலன்களை அழிக்க வேண்டும் என்று அவர் சொல்லவில்லை; அவற்றை அறிவின் வழிநடத்தலுக்கு உட்படுத்த வேண்டும் என்பதே அவர் பார்வை.

இன்றைய உலகில் இந்தப் பாடம் புதிய பொருளை எடுத்துக்கொள்கிறது. விளம்பரங்களும் திரைகளும் நம் புலன்களை ஒவ்வொரு நிமிடமும் இழுக்கின்றன. அந்தச் சூழலில் நம் விருப்பங்களின் மேல் ஆளுமை செலுத்துவது ஒரு அரிய வலிமை. துறவு என்பது ஓடி ஒளிவது அல்ல; நம் விருப்பங்கள் நம்மை ஆளாமல் நாம் அவற்றை ஆளுவதே என்ற தெளிவை இந்த அதிகாரம் தருகிறது.

நீத்தார் பெருமையை அறிந்துகொள்ளும்போது நாம் துறவியாக மாற வேண்டும் என்பதில்லை. ஆனால் அவர்களின் தன்னடக்கம், அருள், வாக்குறுதியின் எடை ஆகிய பண்புகளில் ஒன்றையாவது நம் அன்றாட வாழ்வில் சிறிதளவு பயிற்சி செய்யலாம். அந்தச் சிறு பயிற்சியே இந்த அதிகாரம் நமக்குக் காட்டும் வழி. பற்றைக் குறைத்து அருளைப் பெருக்குவோர் எங்கு இருந்தாலும் அவர்களே இந்த உலகின் ஒளிவிளக்குகள்.

Introduction

Neeththaar Perumai is the third chapter of the Prologue section. We have bowed to God and praised the rain; now Valluvar begins to honour the highest among human beings. 'Neeththaar' are those who have let go of their desires and attachments. In this same chapter they are also called 'thurandhaar', those who renounced, and 'saandror', the noble. We need not take the word to mean only someone who has walked out of household life. Anyone who sets attachment aside and stands firm in discipline belongs to the honour this chapter describes.

There is a reason this chapter sits at the beginning of the book of virtue. Virtue is not just a doctrine. If there were no one who showed it in their own life, it would be hard to believe in. The renunciants are such living proof. If rain is mercy coming from the sky, they are mercy walking on the earth. By honouring them, Valluvar tells us that whatever a society respects is what shapes its future.

The ten verses draw a portrait step by step. The first says that the scriptures exalt their greatness. The second says that this greatness cannot be measured. The third picks out those who have weighed this world and the next and chosen virtue. The fourth, fifth and seventh verses describe their strength through the image of the goad that controls an elephant, applied to the five senses. The sixth gives the yardstick: the great are those who do what is hard to do. The eighth speaks of the power of their word, the ninth of the fearfulness of their anger, and the tenth of the mark of their compassion.

One of the most vivid images in the chapter is the goad that tames the elephant. A huge, powerful animal is guided by a small hook; in the same way, Valluvar says, knowledge is the tool that leads the five senses. He does not say the senses are to be destroyed. His view is that they must be brought under the guidance of wisdom.

For today the lesson takes on new meaning. Advertisements and screens pull at our senses every minute. In such a world, to hold authority over one's own wishes is a rare strength. This chapter makes clear that renunciation is not running away to hide. It is the clarity that lets us rule our desires instead of being ruled by them.

இந்த அதிகாரத்தின் பத்து குறள்கள் The ten kurals of this chapter

அதிகாரக் கதை

யாஜ்ஞவல்கியரும் மைத்ரேயியும்

பிருஹதாரண்யக உபநிடதத்திலிருந்து. விதேக நாட்டு மன்னன் ஜனகனின் அவையில் பெரிய ஞானியாகப் போற்றப்பட்டவர் யாஜ்ஞவல்கியர். அவருக்கு மைத்ரேயி, காத்யாயனி என்று இரண்டு மனைவியர் இருந்தனர். மைத்ரேயி பிரம்ம ஞானத்தை விரும்பும் அறிவுமிக்க பெண்; காத்யாயனி இல்லற வாழ்வில் பற்று உடையவர். ஒரு நாள் யாஜ்ஞவல்கியர் இல்லற வாழ்வை விட்டு வனத்துக்குச் செல்லத் தீர்மானித்தார்.

அன்றைய இந்தியாவில் ஞானம் தேடுவது ஆண்களுக்கு மட்டும் உரியது என்ற கட்டுப்பாடு இல்லை. குருகுலங்களிலும் அரசவைகளிலும் பெண்கள் வாதம் செய்தனர், கேள்விகள் கேட்டனர். மைத்ரேயி அந்த மரபின் ஒளிமிக்க ஒரு பெண். அவளது உரையாடல் இன்றும் உபநிடத வாசிப்பாளர்களால் நினைவுகூரப்படுகிறது; ஏனெனில் அது ஒரு தம்பதியின் பிரிவை ஞானத் தேடலின் தொடக்கமாக மாற்றியது.

அவர் தம் மனைவியரை அழைத்துச் சொன்னார்: "நான் இந்த இல்லத்தை விட்டுத் துறவு பூணப் போகிறேன். என் செல்வத்தை உங்கள் இருவருக்கும் பகிர்ந்து தந்துவிட்டுச் செல்வேன்." காத்யாயனி அமைதியாக ஏற்றுக்கொண்டார். ஆனால் மைத்ரேயி சிறிது சிந்தித்துவிட்டு ஒரு கேள்வியை முன்வைத்தார்: "பகவானே, இந்த உலகம் முழுவதும் செல்வத்தால் நிரம்பி அது என்னுடையதானால், நான் அதனால் சாகாநிலையை அடைவேனா?"

யாஜ்ஞவல்கியர் மென்மையாகப் பதில் சொன்னார்: "இல்லை மைத்ரேயி. செல்வம் மிக்கவர்கள் வாழ்வது போலவே உன் வாழ்க்கையும் இருக்கும். செல்வத்தால் சாகாநிலை கிடைக்காது." மைத்ரேயி உடனே சொன்னார்: "எதனால் நான் சாகாநிலையை அடைய முடியாதோ, அதனால் எனக்கு என்ன பயன்? தாங்கள் அறிந்ததையே எனக்குச் சொல்லுங்கள்."

மைத்ரேயியின் கேள்வி எளிமையானது; ஆனால் அதன் ஆழம் அளவற்றது. செல்வம் வாழ்க்கையை வசதியாக்கும் என்பதை அவள் அறிந்திருந்தாள். அதே வேளையில், வசதி வேறு, நிறைவு வேறு என்பதையும் உணர்ந்திருந்தாள். சாகாநிலை என்பது உடல் அழியாமை அல்ல; அழியும் பொருள்களின் மேல் ஆசையைவிட்டு அழியாத உண்மையை அறிவது என்று உபநிடதம் விளக்குகிறது. அவளது கேள்வி ஓர் இல்லத்தரசியின் பேரறிவைக் காட்டுகிறது.

அவளுடைய தாகத்தைக் கண்டு யாஜ்ஞவல்கியர் மகிழ்ந்தார். "எனக்கு உயிரினும் இனியவளாகிய நீ, இன்னும் இனிய சொல்லையே கேட்கிறாய். அமர்ந்துகொள், நான் விளக்குகிறேன்" என்று சொல்லி, ஆன்மாவைப் பற்றிப் போதித்தார். 'கணவன் மேல் உள்ள அன்பு கணவனுக்காக அல்ல, ஆன்மாவுக்காகவே; மனைவி, பிள்ளை, செல்வம் எல்லாம் ஆன்மாவின் பொருட்டே அன்புக்குரியவை' என்று அவர் விளக்கினார். ஆன்மாவை அறிந்தவன் எல்லாவற்றையும் அறிகிறான் என்று முடித்தார்.

அவ்வுரை முடிந்தபின் யாஜ்ஞவல்கியர் வனம் நோக்கிச் சென்றார். மைத்ரேயியின் மனம் அமைதியில் நிறைந்தது. செல்வத்தையும் புகழையும் துறந்தவரின் பெருமை எவ்வளவு உயர்ந்தது, அதைவிட உயர்வான அறிவை நாடிய ஒரு பெண்ணின் துணிவு எவ்வளவு உயர்ந்தது என்பதை உபநிடதம் இன்றும் நமக்குச் சொல்கிறது.

உபநிடத மரபில் இந்த உரையாடல் பெண்களின் ஞானத் தேடலுக்குப் புகழ்மிக்க சான்றாக நிற்கிறது. அன்றைய அவையில் கார்க்கி வாசக்னவி போன்ற பெண் அறிஞர்களும் யாஜ்ஞவல்கியரிடம் துணிவோடு கேள்விகள் எழுப்பினர் என்று பிருஹதாரண்யகம் பதிவு செய்கிறது. துறவு என்பது ஓடி ஒளிதல் அல்ல; உண்மையை நோக்கிய கேள்வி என்பதை அந்தக் காலத்தின் இல்லத்தரசிகளும் முனிவர்களும் ஒன்றாகக் காட்டினர்.

வள்ளுவர் கூறும் நீத்தார் பெருமை, உடை, பொருள், புகழைத் துறந்தவர்களைப் போற்றுவது மட்டுமல்ல; அவற்றைவிட உயர்வான ஒன்றை நாடும் உள்ளத்தைப் போற்றுவதும் ஆகும் என்பதை இந்தக் கதை காட்டுகிறது.

யாஜ்ஞவல்கியர் அவளிடம் சொன்ன சொற்களில் ஒன்று இன்றும் நினைவு கூரப்படுகிறது: "ஆன்மாவைக் காண வேண்டும்; அதைப்பற்றிக் கேட்க வேண்டும்; அதை நினைக்க வேண்டும்; அதில் ஆழ்ந்து தியானிக்க வேண்டும்." இந்த வரிசை கற்றலின் படிகளைச் சொல்கிறது. கேட்டல், சிந்தித்தல், தெளிதல் என்ற வரிசையில் ஞானம் வளர்கிறது. அவரது துறவு வெறும் விலகல் அல்ல; இந்த ஆழ்ந்த தேடலை நோக்கிய பயணம்.

பின்னாளில் மைத்ரேயி முனிவர்களிடையே ஞானம் மிக்க பெண்ணாகப் போற்றப்பட்டாள். செல்வத்தைப் பகிர்ந்தபோது காத்யாயனி இல்லறத்தைத் தொடர்ந்தாள். இரண்டு பெண்களின் தேர்வும் மதிக்கத்தக்கவை என்பதையே மரபு காட்டுகிறது. ஆனால் உபநிடதம் மைத்ரேயியின் தேடலை உயர்த்தி நிற்கிறது; ஏனெனில் அவள் நிறைவு எது என்ற கேள்வியைத் துணிந்து கேட்டாள்.

Chapter story

Yajnavalkya and Maitreyi

From the Brihadaranyaka Upanishad. In the court of King Janaka of Videha, the sage Yajnavalkya was honoured as a man of great wisdom. He had two wives, Maitreyi and Katyayani. Maitreyi was a thoughtful woman who longed for the knowledge of Brahman; Katyayani was attached to household life. One day Yajnavalkya decided to leave the household and go to the forest.

He called his wives and said, "I am going to give up the household and take to renunciation. Before I go I will divide my property between the two of you." Katyayani accepted quietly. But Maitreyi thought for a while and then asked, "Venerable one, if this whole earth were filled with wealth and it were all mine, would I be immortal by it?"

Yajnavalkya answered gently, "No, Maitreyi. Your life would be like the life of those who have wealth. There is no hope of immortality through riches." Maitreyi said at once, "What shall I do with that by which I cannot become immortal? Tell me what you know."

Maitreyi's question is simple, but its depth is boundless. She knew well that wealth makes life comfortable. At the same time she understood that comfort and fulfilment are not the same. The Upanishad explains that immortality here does not mean a body that never dies; it means giving up the clinging to perishable things and knowing the imperishable truth. Her question shows the great wisdom of a householder.

Yajnavalkya was delighted by her thirst. "You, who were dear to me, ask now for something even dearer. Sit down, and I will explain." And he taught her about the Self. He explained that a husband is dear not for the husband's sake but for the sake of the Self, and so it is with wife, children and wealth. He ended by saying that he who knows the Self knows all.

When the teaching ended, Yajnavalkya went to the forest. Maitreyi's heart was filled with peace. The Upanishad still tells us how high is the greatness of one who gives up wealth and fame, and how high the courage of the woman who sought a knowledge higher than all that.

In the Upanishadic tradition this dialogue stands as a celebrated witness to women's search for wisdom. The Brihadaranyaka also records that in the assembly of those days women scholars such as Gargi Vachaknavi boldly put questions to Yajnavalkya. Renunciation, the tradition shows, is not hiding away but putting questions to the truth, and the housewives and the sages of that age showed it together.

The greatness of renunciants that Valluvar speaks of is not only their giving up of clothes, property and fame. It is the heart that seeks something higher than those, and this story shows that heart in both husband and wife.

One of the sayings Yajnavalkya gave her is still remembered: the Self is to be seen, to be heard about, to be reflected upon, and to be deeply meditated on. This sequence describes the stages of learning. Wisdom grows through hearing, thinking and clarity. His renunciation was not mere withdrawal but a journey towards this deep search.

முக்கியப் பாடங்கள்

பற்றை விடுவது இழப்பு அல்ல; அது உயர்ந்த ஒன்றை நாடும் வலிமை.
ஐம்புலன்களை அறிவால் வழிநடத்துவதே உண்மையான ஆற்றல்.
அரிய செயல்களைச் செய்பவரே பெரியவர் என்பது வள்ளுவரின் அளவுகோல்.
துறவியின் சொல்லுக்கும் சினத்துக்கும் மதிப்பு உண்டு; அதனால் அவர்களை மதிக்க வேண்டும்.
அருளும் எல்லா உயிர்களிடமும் செலுத்தும் இரக்கமுமே சான்றோரின் உண்மை அடையாளம்.

Key lessons

Letting go of attachment is not a loss but the strength to seek something higher.
Guiding the five senses with wisdom is true power.
Valluvar's yardstick of greatness is the ability to do what is hard to do.
The word and the anger of a renunciant carry weight, so they should be treated with respect.
Grace and compassion toward all life are the true mark of the noble.