Kural 21 · ஒழுக்கத்து நீத்தார் பெருமை விழுப்பத்து

சுகரின் துறவு

தேவி பாகவதம், மகாபாரதம் ஆகியவற்றில் சொல்லப்படும் கதை இது. வியாச முனிவரின் மகன் சுகர் பிறவியிலேயே ஞானம் நிறைந்தவர் என்று புராணங்கள் புகழ்கின்றன. அவர் குழந்தைப் பருவத்திலேயே உலகவாழ்வில் ஆர்வம் காட்டவில்லை. வேதங்களைத் தந்தையிடம் கற்றபின், அவர் உலகப் பற்றுகளை முற்றிலும் துறக்கத் தீர்மானித்தார் என்று மரபு கூறுகிறது.

ஒருநாள் சுகர் வீட்டை விட்டு வெளியேறினார். அவர் உடலில் ஆடை இல்லை; கையில் பொருள் இல்லை; மனத்தில் எந்த ஆசையும் இல்லை. அவர் காட்டு வழியே நடந்து சென்றபோது ஒரு தடாகத்தில் வானுலக மங்கையர் நீராடிக்கொண்டிருந்தனர். சுகர் அவர்களைக் கடந்து சென்றார். அவர்கள் சிறிதும் நாணம் கொள்ளவில்லை; ஏனெனில் அவரது தூய மனத்தில் ஆண், பெண் என்ற பேதமே இல்லை என்பதை அவர்கள் உணர்ந்தனர்.

மகனின் பிரிவைத் தாங்காத வியாசர் அவனைத் தேடிப் பின்தொடர்ந்து வந்தார். அதே தடாகத்தை அவர் அடைந்தபோது, மங்கையர் அவசரமாக ஆடை அணிந்து நாணம் கொண்டனர். வியாசர் வியந்து, "என் இளம் மகனைக் கண்டபோது நாணாதீர்கள்; வயதான எனக்கு நாணுகிறீர்களே, ஏன்?" என்று கேட்டார். அவர்கள் அமைதியாகச் சொன்னார்கள்: "முனிவரே, உங்கள் பார்வையில் ஆண் என்றும் பெண் என்றும் பேதம் உள்ளது. உங்கள் மகன் பார்வையில் அது இல்லை."

வியாசர் தலை குனிந்து நின்றார். பிறகு "மகனே!" என்று வாய்விட்டுக் கூவி அழைத்தார். சுகர் திரும்பவில்லை. ஆனால் காட்டின் மரங்களெல்லாம் அவருக்குப் பதிலாக ஒலித்தன என்று புராணம் கூறுகிறது; ஏனெனில் அவர் எல்லா உயிர்களோடும் ஒன்றி நின்றவர். தனியொரு தந்தையின் மகன் என்ற எல்லையைக் கடந்து, எல்லா உயிர்களின் உள்ளமாகவே அவர் இருந்தார்.

அன்றுமுதல் சுகரின் பெயர் துறவுக்கு ஓர் அடையாளமாகிவிட்டது. அவருடைய வழியைக் கேள்விப்பட்ட பிறகு வியாசரும் தம் மகனை 'குரு'வாகவே மனத்தில் வணங்கினார் என்று சொல்வார்கள். தந்தை மகனுக்குக் கற்றுக்கொடுத்தார்; மகன் தந்தைக்கும் ஒரு பாடத்தைக் கற்றுக்கொடுத்தார். அறிவு வயதில் இல்லை, தூய்மையில் இருக்கிறது என்பதை அன்றைய காட்டு மரங்கள்கூட அறிந்திருந்தன.

பின்னாளில் சுகர் பரீக்ஷித்து மன்னனுக்கு பாகவதத்தை உரைத்தார் என்றும் மரபு சொல்கிறது. இந்தக் கதையில் துறவு என்பது ஆடையிலோ வேடத்திலோ இல்லை; பற்றும் பேதமும் இல்லாத தூய உள்ளமே சுகரின் பெருமை. நூல்கள் துறவியின் பெருமையை ஏன் உச்சத்தில் வைக்கின்றன என்பதற்கு இந்த நிகழ்ச்சி ஒரு சான்றாகிறது.

Shuka's Renunciation

This tale comes from the Devi Bhagavata and the Mahabharata. Shuka, son of the sage Vyasa, is praised by the Puranas as one who was full of wisdom from birth. Even as a child he showed no interest in worldly life. After learning the Vedas from his father, tradition says, he resolved to give up every worldly tie.

One day Shuka left home. He had no clothes on his body, nothing in his hand and no desire in his mind. As he walked through the forest, celestial maidens were bathing in a lake. Shuka passed by. They felt no shame at all, because they understood that in his pure mind there was no distinction of man and woman.

Unable to bear the separation from his son, Vyasa followed in search. When he reached the same lake, the maidens hurriedly covered themselves in modesty. Surprised, Vyasa asked, "You did not feel shy before my young son, yet you do before me, an old man. Why?" They replied quietly, "Sage, in your eyes there is still a difference between man and woman. In your son's eyes there is none."

Vyasa stood with bowed head. Then he called out aloud, "Son!" Shuka did not turn. But, the Purana says, all the trees of the forest answered in his stead, for he had become one with all beings. He had passed beyond being the son of one father and had become the heart of every living thing.

Tradition adds that Shuka later recited the Bhagavata to King Parikshit. In this story renunciation is not in dress or appearance; the greatness of Shuka is a pure heart without attachment or distinction. The episode is a witness to why the scriptures set the renunciant at the summit.