Kural 24 · உரனென்னும் தோட்டியான் ஓரைந்தும் காப்பான்

இளையவன் இலக்குவனின் பார்வை

இராமாயணத்தின் கிஷ்கிந்தா காண்டத்திலிருந்து. சீதையைத் தேடிய இராமனும் இலக்குவனும் ரிஷ்யமூக மலைக்கு வந்தபோது, அங்கே சுக்கிரீவனைச் சந்தித்தனர். இருவரும் நட்புக்கொண்டனர். சுக்கிரீவன் தன் அமைச்சர்களோடு ஒரு குகையிலிருந்து ஒரு துணிமூட்டையை எடுத்து வந்தான். வானத்தில் ஒரு தேரில் ஒரு பெண்ணை அரக்கன் கொண்டுசெல்லும்போது அவள் எறிந்த நகைகள் அவை என்று சொன்னான்.

இலக்குவன் இராமாயணத்தின் மிகச் சிறந்த தம்பி என்று போற்றப்படுபவன். அண்ணனுக்காகத் தன் மனைவி ஊர்மிளையையும் அரண்மனை வாழ்வையும் விட்டுக் காட்டுக்குச் சென்றவன். அவன் வாழ்வு முழுவதும் தொண்டாலும் அடக்கத்தாலும் நிரம்பியது.

இராமன் அந்த நகைகளைக் கையில் எடுத்தார். அவற்றைப் பார்த்ததும் அவர் கண்கள் நீரால் நிறைந்தன. நெஞ்சம் துடித்தது. துக்கம் தாங்காமல், "இலக்குவா, இது சீதையின் நகைகளா? நீ பார்த்துச் சொல்" என்று கேட்டார்.

இலக்குவன் அமைதியாகப் பதில் சொன்னான்: "அண்ணா, இந்தக் கைவளையையும் கழுத்தணியையும் நான் அறியேன். ஏனெனில் நான் அண்ணியின் முகத்தை நிமிர்ந்து பார்த்ததில்லை. ஆனால் அவரது பாதங்களில் இருந்த இந்த நூபுரங்களை நான் நன்றாக அறிவேன்; ஏனெனில் தினமும் அவரது திருவடியை வணங்கினேன்."

பதினான்கு ஆண்டுகள் வனவாசத்தில் அண்ணனுடனும் அண்ணியுடனும் ஒரே குடிலில் வாழ்ந்தும் இலக்குவன் தன் பார்வையைப் பாதங்களுக்கு மேல் உயர்த்தியதில்லை என்பதை அவ்விடையால் இராமன் மட்டுமல்ல, அங்கிருந்த அனைவரும் உணர்ந்தனர். சுக்கிரீவன் வியப்போடு அவனை நோக்கினான். இராமனின் கண்ணீரில் துயரோடு பெருமிதமும் கலந்திருந்தது.

இலக்குவனின் இந்த அடக்கத்தை இராமாயணக் கவிஞர்கள் தலைமுறைதோறும் போற்றி வந்துள்ளனர். வனவாசத்தின் ஆண்டுகளில் அவன் உறக்கத்தையும் துறந்து இரவும் பகலும் அண்ணனுக்கும் அண்ணிக்கும் காவலாக நின்றான் என்பது மரபு. அடக்கம் அவனுக்குச் சுமையாக இருக்கவில்லை; அன்பே அடக்கத்தின் வடிவம் எடுத்தது. கட்டாயத்தால் வந்த அடக்கத்தைவிட, அன்பால் விளைந்த அடக்கமே நிலைத்து நிற்கிறது.

இந்த அடக்கம் தினமும் செய்த ஒரு தவம்போன்றது. இலக்குவன் ஆசைகளே இல்லாதவன் அல்ல; ஆனால் தூய அன்பும் கடமையுணர்வும் அவன் புலன்களை வழிநடத்தும் அங்குசமாக இருந்தன. தனக்கு உரியதல்லாத எதையும் பார்க்கவும் விரும்பவும் அவன் மறுத்தான். 'உரன் என்னும் தோட்டியான் ஓர் ஐந்தும் காப்பான்' என்ற குறளுக்கு வால்மீகி காட்டும் வாழும் எடுத்துக்காட்டு இதுவே என்று சொல்லலாம்.

Young Lakshmana's Gaze

From the Kishkindha Kanda of the Ramayana. When Rama and Lakshmana, searching for Sita, came to Mount Rishyamukha, they met Sugriva there and the two sides made friendship. Sugriva and his ministers brought out a bundle of cloth from a cave. He said these were the ornaments a woman had dropped when a demon was carrying her away in a chariot through the sky.

Rama took the jewels in his hands. At the sight of them his eyes filled with tears and his heart trembled. Unable to bear his grief, he said, "Lakshmana, are these Sita's ornaments? Look and tell me."

Lakshmana answered quietly, "Brother, I do not know these bracelets or this necklace, because I never lifted my eyes to look at my sister-in-law's face. But these anklets that were on her feet I know well, for I bowed at her feet every day."

Through fourteen years of forest life in one hut with his brother and sister-in-law, Lakshmana had never raised his gaze above her feet. With that answer Rama, and everyone present, understood it. Sugriva looked at him in wonder. In Rama's tears, pride was mingled with grief.

The poets of the Ramayana have honoured this restraint of Lakshmana generation after generation. Tradition says that through the years of exile he even gave up sleep, standing guard day and night over his brother and sister-in-law. Restraint was no burden to him; love itself took the form of restraint. Restraint born of love lasts longer than restraint forced by compulsion.

This restraint was like a penance performed every day. Lakshmana was not a man without desires, but pure love and a sense of duty were the goad that led his senses. He refused to look at or want anything that was not his. One may say it is the living example Valmiki gives of the verse 'the goad called uran guards the five'.